ا
کاترین مدیچی ؛ ملکهٔ اهریمنی #کاترین_مدیچی (Catherine de Medicis 1519-1589) از خاندان زرسالار مدیچی، دختر لورنتسو مدیچی، دوک اوربینو، و نوادهٔ «لورنتسوی باشکوه» ملکهٔ فرانسه در سالهای ۱۵۴۷-۱۵۵۹ و مادر واپسین پادشاهان سلسلهٔ والوا بود. کاترین به مدت ٣۰ سال مقتدرترین چهرهٔ سیاسی فرانسه بود. کمی پس از تولد، پدر و مادرش به بیماری #سیفلیس درگذشتند. در ۱۴ سالگی (۱۵۳۳م) عمویش، پاپ کلمنت هفتم، او را به همسری دوک اورلئان، دومین پسر فرانسوای اول، درآورد که بعدها با عنوان «هنری دوم» پادشاه فرانسه (۱۵۴۷-۱۵۵۹) شد. کاترین در دوران سلطنت شوهر و پسر بزرگش، فرانسوای دوم، اقتدار اندک داشت، اما با مرگ فرانسوای دوم (۱۵۶۰م)، بهعنوان نایبالسلطنه پسر دومش، شارل نهم (Charles IX)، حکومت را بهطور کامل بهدست گرفت و پس از بلوغ شارل (۱۵۶۳م) همچنان حکمران واقعی فرانسه بود. دوران اقتدار کاترین مقارن با جنگهای مذهبی پروتستانهای فرانسوی پیرو #کالون (هوگنوها) و کاتولیکهای فرانسه است که از سال ۱۵۶۲م آغاز شد. کاترین، که #کاتولیک بود معمولاً از کاتولیکها حمایت میکرد، هرچند میکوشید پروتستانها را نیز راضی نگه دارد. در سال ۱۵۶۰م، دخترش الیزابت والوا، را به همسری فیلیپ دوم، پادشاه مقتدر اسپانیا در آورد؛ (الیزابت سومین زن فیلیپ بود) و در سال ۱۵۷۲م ترتیب وصلت دختر دیگرش، مارگارت والوا، با هنری شاه ناوار داد که بعدها با نام «هنری چهارم» پادشاه فرانسه شد. داماد اول کاتولیک و داماد دوم پروتستان بودند. در سال ۱۵۷۲ بهدلیل سلطهٔ #هوگنوها (Huguenots) بر پسرش شارل، به دسیسه علیه ایشان پرداخت و قتل گاسپار کولینی (Gaspard de Coligny)، دریاسالار فرانسوی و رهبر هوگنوها، و کشتار ۵۰ هزار تن از پروتستانها را ترتیب داد (۲۴ اوت ۱۵۷۲). این ماجرا به #کشتار_روز_سن_بارتلمی (Saint Bartholomew’s Day Massacre) معروف است. کاترین مدیچی همچنین از برکشندگان #نوستراداموس است. اشتهار نوستراداموس، که بیشک با حمایت #شبکه_مخفی_یهودیان تحقق یافت، توجه کاترین را به سوی او جلب کرد و ملکه و پسرش، شارل نهم وی را در سمت پزشک و مشاور و منجم خود گماردند. کاترین مدیچی به شدت مجذوب #علوم_خفیه و #جادو بود و منجمان و #غیبگویان فراوان در دربارش حضور داشتند. پسران او نیز چنین بودند: هنری سوم (Henry III) که از او به عنوان «ناشایستترین پادشاه فرانسه» یاد میکنند، عاشق #جادوگری و #رمالی و هر نوع #علوم_غریبه بود. پس از مرگش پوست دباغی شده یک کودک و آلات و ابزار کفرآمیز نقرهای از برج او به دست آمد. عبدالله شهبازی اندیشکده مطالعات یهود: @jscenter۱۲:۱۶