د
گفتوگوی همدلانهدر وضعیتهای بحرانی و پرابهام آستانهٔ تحمل و رواداری آدمها پایین میآید. هر سؤال سادهای بالقوه میتواند به یک نزاع ختم شود —بهویژه در گروههای مجازی که افراد یکدیگر را رودررو نمیبینند و لحن کلام در نوشتهها منتقل نمیشود.
در چنین شرایطی فکرها و موضعگیریها رادیکالتر و لحنها و طرزبیانها تحکمیتر و خشونتآمیزتر میشود. اتهامزنی و بلندکردن صدا به ابزاری برای قانع (!) کردن و ساکت کردن طرف مقابل تبدیل میشود. شنوندگی کم و گویندگی زیاد میشود. و نهایتاً آنچه مبادله میشود نه فکر و ایده و سؤال و جواب، که دشنام و خشم و (شاید) مشت و لگد است.
چه باید کرد؟ چه میتوان کرد؟ اگر بپذیریم که در نهایت آنچه میتواند راهحل مسئله (و نهفقط پایانبخش آن) باشد از طریق گفتوگو (نه نزاع) حاصل میشود، پس باید بکوشیم مهارتهای گفتوگوی آرام و سازنده را در خود تقویت کنیم.
متن زیر برگردان بخشهایی از یک کتاب است که قبلاً خوانده بودم و در این بیاینترنتی بهلطف دوست عزیزی مجدداً به دستم رسید. توصیههایش میتواند مفید باشد. اگر به اینترنت دسترسی دارید میتوانید کل متن را در این نشانی ببینید:
https://www.aasoo.org/fa/articles/4910
و یا در فرستههایی که در پی میآید مطالعهاش کنید.
https://ble.ir/k1samani_channel
۱۴:۲۵