عکس پروفایل کلماتوریسمک
۲۴۰ عضو

کلماتوریسم

الهام صباحی#درد همان نقطه اشتراک نافهمی ماست.
undefined مشاوره فلسفی و برنامه ریزی فردیundefined @sabahii65
•••••••••••••••••••••••••••••••••••
سوم، نمادسازی؛ یکی از ملموس‌ترین نمونه‌های آن در این ماجرا، روبان زرد است که به نمادی برای امید به بازگشت ‏گروگان‌ها تبدیل شد. این نماد به افراد امکان می‌داد بدون ورود به پیچیدگی‌های سیاسی ماجرا، با نشانه‌ای ساده همبستگی ‏خود را اعلام کنند. به این ترتیب، یک بحران بین‌المللی به تجربه‌ای عاطفی و جمعی بدل می‌شد که امکان مشارکت عمومی ‏در آن وجود داشت. قدرت نمادها دقیقاً در همین‌جاست: می‌توانند مسئله‌ای پیچیده را در قالب نشانه‌ای قابل‌فهم، تکرارپذیر و ‏ماندگار عرضه کنند.‏در کنار این سازوکارها، نابرابری در امکانات رسانه‌ای و قدرت انتشار را نیز نباید نادیده گرفت. در ماجرای تسخیر سفارت، ‏فقط محتوای روایت‌ها اهمیت نداشت؛ توان تولید، تکرار و توزیع آن‌ها نیز تعیین‌کننده بود. هر طرفی که امکانات بیشتری ‏برای رساندن روایت خود به مخاطبان داشته باشد، شانس بیشتری برای تبدیل‌کردن آن به روایت مسلط خواهد داشت. البته ‏این به معنای پذیرش کامل آن روایت از سوی همه مخاطبان نیست؛ اما نشان می‌دهد که در رقابت روایت‌ها، امکان ‏شنیده‌شدن و دیده‌شدن تا چه اندازه اهمیت دارد.‏امروز نیز، با وجود گسترش اینترنت و دسترسی ظاهراً آسان به اطلاعات، مسئله انحصار و مدیریت روایت همچنان پابرجاست. ‏فراوانی اطلاعات الزاماً به معنای دسترسی به حقیقت نیست. انتخاب منابع، الگوریتم‌های انتشار، سانسور، برجسته‌سازی و ‏تکرار گزینشی تصاویر همچنان می‌توانند برداشت عمومی را شکل دهند. حتی ممکن است در میان انبوه خبرها و تصاویر، ‏تشخیص آنچه حذف شده یا کمتر دیده شده است، دشوارتر شود.‏به نظرم، مهم‌ترین درس «کدهای سیاه» ضرورت شناخت قدرت روایت در جهان رسانه‌ای امروز است. باید بتوانیم تشخیص ‏دهیم یک خبر چگونه به داستان تبدیل می‌شود، احساسات مخاطب چگونه برانگیخته می‌شود، نمادها چگونه شکل می‌گیرند و ‏یک روایت چگونه به برداشت غالب از واقعه‌ای بدل می‌شود. این شناخت فقط برای تحلیل رویدادهای تاریخی یا سیاست ‏بین‌الملل نیست؛ در اخبار داخلی، مسائل اجتماعی، رقابت‌های سیاسی و حتی روایت‌های روزمره نیز می‌توان رد همین ‏سازوکارها را دید.‏بااین‌حال، هدف از شناخت این الگوها نباید صرفاً یادگرفتن شیوه‌های اثرگذاری و تکرار آن‌ها به سود خودمان باشد. اگر نقد ما ‏به روایت دیگران، تنها به ساختن روایتی یک‌سویه در جهت منافع خودمان بینجامد، از همان منطقی پیروی کرده‌ایم که ‏نقدش می‌کنیم. مسئله مهم‌تر، تلاش برای رسیدن به روایتی مستند، دقیق، چندجانبه و مسئولانه است؛ روایتی که به‌جای ‏حذف پرسش‌ها، امکان اندیشیدن را فراهم کندباید بپذیریم که در میانه نبرد رسانه‌ای روایت‌ها قرار داریم؛ اما این آگاهی نباید ما را به پذیرش بی‌چون‌وچرای روایت خودی ‏یا انکار همه روایت‌های دیگر برساند. برعکس، باید ما را نسبت به منبع خبر، شواهد، زمینه‌ها و صداهای غایب حساس‌تر کنددر نهایت، پرسشی که پس از تماشای «کدهای سیاه» برای من باقی می‌ماند، این است: آنچه درباره جهان می‌دانیم، تا چه ‏اندازه حاصل مواجهه با واقعیت است و تا چه اندازه محصول روایت‌هایی که دیگران برای ما ساخته‌اند؟
undefinedالهام صباحی
_
undefined️ @kalematorism

۹۲

۱۸:۰۱