ر
هر دو در یک قاب روایت شاگرد از معلم شهید" /> درباره شهید بشریسادات حسینی خامنهای، دختر گرامی رهبر شهید انقلاب این جمع کوچک بود. آن هم یک جمع کوچک دخترانه! همان دو، سه روز اولی که دبیرستانی میشدی، میفهمیدی قرار است «دختر آقا» را ببینی. اگر خوششانس بودی و میتوانستی زود با بچههای سالبالایی دوست شوی، اطلاعات بیشتری هم به دست میآوردی. من از همان خوششانسها بودم. اولینبار سر کلاس زبان بود که از بچههای سالبالایی توصیف معلم جادویی کلاس تاریخ ادبیات را شنیدم. اما باید یک سال به انتظار مینشستم تا بالأخره درس تاریخ ادبیات در برنامهی هفتگی من هم بیاید. زمان موعود فرا رسید و ما هم رفتیم دوم دبیرستان. ساعت کلاس تاریخ ادبیات شد و خانم حسینی با یک مانتوی قهوهایرنگ ساده به کلاس آمدند. رفتارشان، لباسشان، همهچیزشان آنچنان ساده بود که اگر در این یک سال از دختر رهبر بودنشان مطمئن نشده بودی، احتمال هم نمیدادی کسی که میبینی بتواند اندکنسبتی با شخص اول مملکت داشته باشد. هفتهها میگذشت، اما آن لباس قهوهایرنگ ساده، همان بود که بود. آنقدر که دیگر بینمان تبدیل به یک شوخی شده بود؛ «انگار خانم حسینی یک کمد پر از همین یک لباس دارد!» مگر محرمها یا شهادت ائمه، که یک مانتوی مشکی، به سادگی همان مانتوی قبلی، به تنتان میدیدیم. خوب یادم هست که یکبار با دخترتان آمدید سرکلاس. ما هم از دیدن «نوهی آقا» ذوقزده بودیم، هم متعجب. متعجب از اینکه دختر رهبر هم مثل تمام مردم، گاهی ممکن است نتواند دخترکش را به فامیل و دوست و آشنا بسپارد و مجبور است با دخترش به مدرسه بیاید، و خبری از مهدکودکی ویژه یا پرستار و... نیست. سرکلاس، دخترتان حوصلهاش سر رفت و پرسید: «مامان من چی میخوام؟!» شما یک ماژیک آبی برداشتید «شاید اینو میخوای مامان جان؟» و شنیدید «نه!» ولی آنقدر با صبوری و مهر، اما سریع - تا ما از درس عقب نمانیم - آزمون و خطا کردید، تا بالأخره دخترکتان فهمید چه میخواهد و سرش گرم شد. ما آنقدر در کلاس حواسمان پرت شما بود که کمتر میتوانستیم ازتان تاریخ ادبیات یاد بگیریم. ما از شما کمی تاریخ ادبیات یاد گرفتیم و بسیاری زندگی. ساده بودن، مهربان بودن، دقیق بودن؛ ما حتی محکم اما متواضع راه رفتن شما را هم با دقت نگاه میکردیم. انگار تمام تلاشمان مشق کردن ِ چگونه مثل شما بودن بود. گاهی هم سرکلاس یک چشممان به چهرهی شما بود و یک چشممان به قاب عکس بالای کلاس، تا ببینیم شما چقدر شبیه پدرتاناید. به جز قد و بالایتان که واضحاً شبیه ایشان بود، میگشتیم تا ببینیم چهرهیتان بیشتر شبیه است یا حرکاتتان. حالا اما نیاز به چشم چرخاندن نیست. شما هر دو در یک قاباید. شما بیش از همیشه شبیه پدرتاناید، و زیرسایهی یک درخت نشستهاید و ما را میبینید. شما حالا برای آنکه بدانید ما، که دختران داغدیدهی شماییم، چه میخواهیم، نیاز به آزمون و خطا ندارید. چرا که از عمق دلهای سوختهی ما باخبرید.رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۹:۵۴