#روایت_دیدار | جسمِ عزیز خردهروایتهایی از گپوگفت رسانه ریحانه KHAMENEI.IR با زنان و دختران شرکتکننده در دیدار با رهبر انقلاب به مناسبت آغاز دهه فجر، حسینیه امام خمینی(ره)؛ ۱۴۰۴/۱۱/۱۲ عکس پسر جوانی را توی دست گرفته است. خودش سنوسالی ندارد. صورت گرد و دندانهای مرتبی دارد. مردد میمانم که بپرسم همسرتان است یا پسرتان. خودش پیشدستی میکند: «تکپسرمه. توی بلوای قزوین شهید شد. میدونی قزوین اون دو روز چه خبر بود؟» میدانستم. توی خبرها خوانده بودم. دلم نمیخواست از نحوهی شهادت بپرسم تا داغ مهناز شعله بگیرد. به جایش پرسیدم: «بهتون نمیآد پسر به این بزرگی داشته باشین.»سفرهی دلش را برایم باز میکند: «من و پسرم با هم بزرگ شدیم. با هم کلاس قرآن و مسجد و هیئت رفتیم.» نم اشک مینشیند توی چشمهاش؛ اما مجال بهش نمیدهد. لبش به خنده باز میشود و ادامه میدهد: «پسرم خوابگاه که بود، روزی پنج بار به هم زنگ میزدیم؛ اما توی اغتشاشات ۲۴ ساعت ازش خبر نداشتم. زار میزدم و میگفتم خدایا روح پسرم رو گرفتی؛ حداقل جسمش رو بهم برگردون.»
کلمه ندارم تا حسم را به مهناز نشان دهم. بغض میچسبد بیخ گلویم. ولی او میخندد و راضی است از اینکه میتواند روی مزار پسرش اشک بریزد.
راوی: مادر شهید مصطفی کاظمی شماره ١١رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۲:۵۰