ر
سهم مهدیار از ریسهها یادوارهی «مهدیار پاریاب» کودک چهار سالهای که در حملهی مسلحانهی عناصر ضدانقلاب به کاروان خودرویی در تهرانپارس تهران، به شهادت رسید. تصویر مهدیار، آوار شد روی سرم. زل زدم به چشمهایش که شبیه چشمهای برادرزادهام است وقتی با ذوق به چراغهای رنگی خیابان خیره میشود. مهدیار لابد با همان شوق کودکانه میان پرچمها نشسته بود و لابد تهرانپارس برایش در آن لحظه، شادترین جای جهان بود. اما تلخی روایت همینجاست؛ همانجایی که خیابان برای لحظاتی خلوت شد. همان خلوتی کوتاهی که به بزدلان شبپرست جرأت داد تا از تاریکی بیرون بیایند. ضدانقلاب نشان داد که چقدر از حضور خانوادگی ما، از این کنار هم بودنها و از اقتدار این ملت واهمه دارد که حتی طاقت دیدن لبخند یک کودکِ چهارساله را هم ندارد. حالا میفهمم؛ دشمن از حضور خانوادگی ما، از همین کنار هم بودنهای معمولی، بیشتر از هر سلاحی میترسد. خون مهدیار بیدارباش سهمگینی بود تا یادم نرود: هر جا که ما میدان را خالی کنیم، دشمن پنجه بر چهرهی آرامشمان میکشد. پس پا پس نمیکشم. از امشب، عزمم برای پر کردن خیابانها و پیادهروها جزمتر است. ایستادهام تا دیگر هیچ خلوتی، قتلگاه رؤیاهای یک کودک نشود. " /> مریم مطوررسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۵:۰۹