آیا آمار شهدای وقایع دی ماه دیر اعلام شد؟میگویند که ایران میخواست آمار کشتههای حوادث دی ماه را بیان نکند. اکنون که آمار اعلام شده، اما پیش از این هم روشن بود که تعداد شهدای وقایع تروریستی ۱۸ دی ماه بالاست و روشن بودنش هم از قضا به دلیل خواست و اراده ایران بود. چه آنکه، از روز دوم تأکید متون خبری رسمی بر «قابل توجه» بودن آمار شهدا بود. از سویی اعلام سه روز عزای عمومی از سوی هیئت دولت، این پیشزمینه را برای مردم ایران تشدید کرد که آمار شهدا بسیار بالاست و طبعاً اگر بنا بر پنهانکاری در آمار شهدا بود، نه تأکیدی بر قابل توجه بودن آمار شهدا بود و نه اعلام سه روز عزای عمومی. در نهایت هم رهبر معظم انقلاب در سخنرانی عمومی روز عید مبعث (۲۷ دی ماه) از عدد «چند هزار» به عنوان تعداد کسانی که تروریستهای مسلح به سلاح گرم و سرد به قتل رساندهاند، نام بردند.با این حال، به دلایلی از جمله زمانبر بودن شناسایی شهدا و کشتهها و سختی تفکیک آنها از یکدیگر، روشن نبودن وضعیت برخی مجروحان بسیار بدحال و... ارائه آمار دقیق در روزهای اولیه ممکن نبود.نکته مهم آن است که در چنین وقایعی گسترده و همزمان، امکان آماردهی سریع عملاً ممکن نیست و از قضا اویی که بی اطلاع از داخل و بی سند و مدرک، سریع یک عدد میدهد، روشن است که یک آمار ساختگی و بیخود و بی جهتی را وسط میاندازد. بله، اگر قرار است فقط یک عدد بیان شود که اهداف سیاسی روی آن سوار شوند، میشود سریع یک ۱۲ هزار، ۲۰ هزار یا حتی ۵۰ هزار هم گفت و ادعای شفافیت کرد. نه کنتور میاندازد، نه مخاطبان خاص اینترنشنال و صدای آمریکا و ... علاقهای به تعقل و یا پیگیری اسناد آمار و استدلال ادعاها دارند. اما دولت ایران قرار نبود و نیست مخاطب را احمق فرض کند.۳ بهمن ۴۰۴
https://ble.ir/kobra_asoopar
۱۱:۵۴
یک تیتر ماندنیدر دو هفتهی گذشته از ۱۸ دی ماه، بارها عبارت «روز سیزدهم از جنگ ۱۲ روزه» گفته شد؛ چه در رسانهها و چه از زبان برخی مقامات کشور. شبکه خبر هم برنامهای ساخته با عنوان روز سیزدهم.
اصل عبارت تیتر یادداشت من در روزنامه فرهیختگان در روز شنبه ۲۰ دی ۴۰۴ است که به دلیل قطعی نت، نشد در مجازی بگذارمش، اما در هر حال دیده شد و مفهومش پخش شد که ما ۱۸ دی را در ادامه جنگ ۱۲ روزه ببینیم و نه اغتشاشی مانند هر اغتشاش و آشوب دیگری در سالهای گذشته...لینک یادداشتم:
https://farhikhtegandaily.com/page/277202/
https://ble.ir/kobra_asoopar
۱۲:۵۵
میخواهید میزبان سرباز دشمن باشید؟بخش اولپرده اول: شنبه، ۳۱ شهریور ۹۷؛ یعقوب التسطری، سخنگوی الاحوازیه روی آنتن زنده شبکه اینترنشنال توضیح میدهد که چرا حق داشتهاند به رژه اهواز حمله کنند و کسانی را که آنجا بودهاند، به گلوله ببندند. او این حمله را پاسخی میخواند به آنچه که «سرکوب عربهای اهوازی» میداند و آن را عملیاتی علیه «سپاه و نیروهای نظامی جمهوری اسلامی» و در جاهایی که «غیرنظامیان» نبودهاند، توصیف میکند.در همان روز، در بلوار قدس اهواز، در جغرافیای ایران که اینترنشنالیها فقط جمهوری اسلامی میخوانندش و ایرانش را نمیگویند، عدهای کز کردهاند گوشه پیادهرو؛ پشت کمی شمشاد و دو سه درخت که روشن نیست آیا میتواندجلوی گلوله کلاشینکف را بگیرد؟ یکیشان گلوله خورده است. مقابلشان وسط خیابان پیکرهایی روی زمین افتاده که دیگر جانی ندارند. یک نیروی نظامی دخترکی را که پیشانیاش زخمی شده، به سرعت از وسط معرکه به گوشه میبرد، یکی دیگر پیکر نیمه جان پسرکی خردسال را روی دست گرفته و... اینها سپاهی نیستند؛ نظامی هم نیستند؛ شهروندان ایراناند. گرچه نیروی نظامی هم شهروند همین ایران است و ترورش در واقع ترور سپر دفاعی ایران است؛ همان ایرانی که اینترنشنال و الاحوازیه فکر میکنند اگر نامش را نبرند، یعنی آنچه کردهاند و میکنند، علیه آن نبوده است!خونهای روی آسفالت داغ اهواز هنوز تازه است که اینترنشنال در لفافه فارسی زبان بودن و با ادعای ایرانی بودن و دلسوزی برای مردم ایران، میزبان سخنگوی گروهکی میشود که این خونهای ایرانی را بر زمین ریختهاند. موضوع سادهای است؛ فکر کنید کسی بر پدرتان، بر پسرتان، بر همسر یا مادر یا دخترتان، بی محابا و بی دلیل چاقو زده است، همین طور که خون فواره میزند و هنوز نمیدانید دقیقاً چه شده و چه باید بکنید، کسی که ادعای دوستی با شما را دارد، کسی که میگوید همخون و عضوی از خانواده شماست، بجای گفتن از مظلومیت شما، قاتل را به خانهاش میبرد و با دفاعی ضمنی از او، میگوید بیایید ببینیم حرف قاتل چیست و دفاع او را بشنویم!پرده دوم: بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر صهیونیستها روی آنتن زنده اینترنشنال دارد توضیح میدهد که چرا به ایران حمله کرده است و برای اینکه این تجاوز موفق شود، باقی کار را باید مردم! ایران انجام دهد. همان روز و روزهای قبل آن و روزهای بعد آن، موشکهای صهیونیستی، خانههای مردم ایران را روی سرشان آوار کردهاند. چقدر ساختمان مسکونی که همراه با ساکنانش فروریختهاند. یک سو موهای دخترکی جوان از لابهلای دیوارهای ریخته یک ساختمان بیرون زده، آن سوتر پشت چراغ قرمز موشکی میخورد و ماشینها و آدمها پرتاب میشوند، یک سوی دیگر از یک خانواده ۴ نفره هیچ چیز باقی نمانده و جایی دیگر برای ترور یک نفر، حفرهای بزرگ که چندین ساختمان را بلعیده، ایجاد شده که مقتل ۱۵ نفر است. اینها مسئولین جمهوری اسلامی نیستند، مردم ایراناند که یکی استاد دانشگاه است، یکی دانشجو، یکی دانشآموز، یکی خانهدار، یکی پزشک و...؛ همان ایرانی که اینترنشنال و نتانیاهو فکر میکنند اگر نامش را نبرند، یعنی آنچه کردهاند و میکنند، علیه آن نبوده است!اینجا دیگر پیکرهای مردم ایران روی زمین نیست، بلکه هنوز زیر آوار است؛ پیکرهایی که شاید فقط تکهای از آنها مانده باشد، شاید همان تکه هم حتی نه! و هنوز معلوم نیست هر تکه را باید کجا یافت که اینترنشنال در لفافه فارسی زبان بودن و با ادعای ایرانی بودن و دلسوزی برای مردم ایران، میزبان رئیس دولتی جعلی میشود که این خونهای ایرانی را بر زمین ریختهاند. موضوع ساده است؛ شما را کشتهاند و باز در اینترنشنال شما متهماید و باید بمیرید؛ و اویی که میتواند آنجا حاضر شود و از تجاوزش به سرزمین شما و خانه شما دفاع کند، قاتل شماست!ادامه در فرستهی بعدی
۴ بهمن ۴۰۴https://ble.ir/kobra_asoopar
۱۴:۰۲
میخواهید میزبان سرباز دشمن باشید؟ادامه از فرستهی قبلیپرده سوم و چهارم و پنجم و ... تا بینهایت: عبدالله مهتدی، دبیر کل گروهک تجزیهطلب کومله هم در اینترنشنال آنتن دارد. حامیان تحریم اقتصادی و دارویی ایران هم در اینترنشنال آنتن دارند. کودکان پروانهای پوست تنشان زخم میشود و میریزد، اما همانها که نمیگذارند پانسمان مخصوص آنها به ایران برسد، در اینترنشنال آنتن دارند. جیشالعدلی که میخواهد بلوچستان را جدا کند و بارها مردم سیستان و بلوچستان را با حمله تروریستی کشته است، در اینترنشنال آنتن دارد.هزاران هزار تصویر اینگونه از ایران اینترنشنال وجود دارد که وقتی ما زخم خوردیم، او خندید؛ وقتی ما تحریم شدیم، او هورا کشید؛ و وقتی ما مردیم، او جان گرفت. بلکه حتی از قبل برای زخم خوردن ما، برای تحریم ما، برای مردن ما، دشمن را نه فقط تحریک که التماس میکرد. هر جا کسی پرچمی علیه ایران بلند کرد، اینترنشنال شبکهاش شد، شبکهای که نام ایران را در آغاز عنوانش آورده، اما بازوی رسانهای دشمنان ایران است و نه آنتن دشمن، که خود بخشی از عده و عده همان دشمن است. البته که وقتی پولش از تلآویو میرسد، خلق چنین مزبلهای عجیب نیست.عجیب، بخش دیگر این پردههاست. همه پردههای بالا، یک سوی سوم هم دارد؛ ایرانیانی که در تهران و یا شهرهای دیگر پای تلویزیون در خانه خود نشستهاند و برای دیدن، شبکه اینترنشنال را انتخاب کردهاند. شبکهای که به یک تروریست آنتن میدهد تا از حمله گروهکش به مردم ایران دفاع کند. شبکهای که به یک تجزیهطلب آنتن میدهد تا نام تلاشهایش برای جدا کردن بخشی از خاک ایران را مبارزه با جمهوری اسلامی بنامد و به یک نخستوزیر جعلی آنتن میدهد تا به تجاوز به خاک ایران، مشروعیت دهد و حتی مردم ایران را به حمایت از این تجاوز فرابخواند! همان ایرانی که نامش را نمیبرند و فکر میکنند اگر نامش را نبرند، یعنی آنچه کردهاند و میکنند، علیه آن نبوده است!اینجا در ایران، کسانی از طریق یک دیش ماهواره و انتخاب یک عدد روی کنترل تلویزیون، خیلی راحت در خانهشان میزبان سخنگوی دشمن شدهاند، در حالی که هموطنشان که نه، بلکه وطنشان زخمی از گلولههای آن دشمن، روی زمین افتاده است. کمی فکر کنیم؛ آیا میخواهیم در خانههایمان میزبان سرباز دشمن باشیم؟۴ بهمن ۴۰۴https://ble.ir/kobra_asoopar
۱۴:۰۳
مغازههای خواربار فروشی و از جمله فروشگاههای افق کوروش یکی از اهداف توحش دارودسته پهلوی بود. ۷۰۰ مغازه و فروشگاه در آشوبهای ۱۸ دی ماه غارت شدند و سوختند. هدف اصلی هم اخلال در توزیع کالاهای اساسی و بهم ریختن زندگی مردم بود. در مجازی با حمله به کالابرگ شروع شد و در کف خیابان با حمله به مغازههایی که کالاهای اساسی داشتند، ادامه یافت.چشاندن قحطی به مردم رسم پهلویهاست.https://ble.ir/kobra_asoopar
۲۰:۵۵
بازی اعداد اینترنشنالآیا اینترنشنال میتواند ۱۲ هزار کدملی از ۳۶ هزار نفر کشتهی ادعاییاش را منتشر کند؟۲۳ دی ماه، یعنی ۵ روز پس از فجایع تلخ ۱۸ دی ماه در ایران، اینترنشنال تعداد کشتههای این وقایع را ۱۲ هزار نفر اعلام کرد. ۱۲ هزار نفر را اگر قرار بود اینترنشنال فقط یک خط در موردشان بشنود و چنانچه ادعا دارد، «راستیآزمایی حرفهای» کند و به «ارزیابی دقیقتر» برسد، بیشتر از این باید طول میکشید. حدود ۱۰ روز بعد، اینترنشنال این عدد را ناگاه سه برابر کرد و عدد ۳۶ هزار کشته را در ۵ بهمن ماه اعلام کرد. روشن نیست فردا و فرداهای دیگر، اینترنشنال چه عددی را اعلام کند. وقتی قرار است کشتهها فقط عدد باشند و از میان چند ده هزار کشتهای که ادعا میشود، صرفاً عکس و هویت چند ده نفر منتشر شود و چون چند ده نفر هم عدد زیادی است و در ذهن مخاطب «عدد بالا» نقش میبندند، ممکن است اینترنشنال در روزها و هفتههای آینده، این اعداد را به جای سه برابر، ۱۰ برابر کند. وقتی قرار نیست مستندی برای ادعای عددی خود ارائه کند و وقتی جایی برای راستیآزمایی این آمارها وجود ندارد، چرا اعداد مدام با شیب صعودی تند بالاتر و بالاتر اعلام نشود؟ آدمها عدد نیستنددر دنیای واقعیت و خارج از نقشهای که موساد و سیا برای ایران و برای اعداد کشتهها کشیدهاند، آدمها عدد نیستند. آنها هویت دارند، خانواده و دوست و همکار و همکلاسی و همسایه دارند و نبودشان جمعی زیاد را مطلع کرده و حتی تحت تأثیر قرار میدهد و آنها هم دیگران را مطلع میکنند. لذا فقدان ۳۶ هزار نفر، باید چند میلیون نفر را درگیر خود کرده و شبکهای میلیونی از انسانها را تحت تأثیر قرار دهد. درنهایت امکان مخفیکاری در مورد فقدان تعداد بالای انسان وجود ندارد. یک نفر و ده نفر و حتی صد نفر را شاید بشود پنهان کرد، اما ۳۶ هزار نفر چگونه میتوانند در یک کشور گم شوند؟ خانوادهها و دوستان آنها کجا هستند؟ کجا دفن شدهاند؟ و... آیا میتوان ادعا کرد که این پنهانسازی در سطح جامعه هم رخ داده و دولت و مردم با هم تصمیم گرفتهاند در مورد گم شدن چند ده هزار نفر آدم صحبتی نکنند؟! در غیر این صورت، دولت چگونه میتواند مرگ چند ده هزار نفر را پنهان کند، اگر جامعه نخواهد آنها را پنهان کند؟ آیا ۳۶ هزار خانواده، ۳۶ هزار شبکه رفاقت حقیقی و مجازی، ۳۶ هزار حلقه همکاری و... همه با هم تصمیم گرفتهاند در مورد فقدان عزیزشان سکوت کنند؟مرگ ۵۰ هزار نفر آدم در یک شهر، باید حداقل ۵۰ هزار نشانه بروز دهد و هر قدر سرکوب رخ دهد، این حجم انسان و این حجم نمود و بروز را نمیتوان پنهان کرد و حتماً از جایی بیرون میزند.اینترنشنال کدملی کشتهها را منتشر کندآدمها خارج از بیانیههای کذایی اینترنشنال عدد نیستند و هویت دارند و با داستانسرایی در مورد زندگی و بیوگرافی چند ده نفر آدم و با دانشجو نامیدن منافقین، جوان ناکام دانستن اراذل و اوباش و شهروند عادی خطاب کردن تروریستهای مسلح موساد، نمیتوان درستی عددی چند هزار برابری را توجیه کرد. گرچه همان تعدادی هم که هویت تحریف شدهشان در اینترنشنال منتشر شده، بعضاً روشن شده زنده بودند یا تروریست بودند یا توسط تروریستها کشته شدهاند!هر ایرانی شناسنامه و کارت ملی دارد و با یک کدملی شناخته میشود. اینترنشنال و سایر رسانههای غربی تبلیغ میکنند که تعامل خوبی با خانوادههای کشته شدگان دارند و اگر اینترنت قطع نباشد، این مثلاً رسانهها میتوانند اطلاعات کافی از این کشتهها منتشر کنند. طبعاً اکنون که مشکل قطعی نت نیست، اینترنشنال میتواند کدملی کشتهها را از طریق خانوادهها به دست بیاورد، همان طور که اصل زنده و مرده بودن افراد را به دست آورده است. لذا انتظار گزافی نیست که از اینترنشنال خواسته شود نه ۳۶ هزار کد ملی، بلکه فیالحال ۱۲ هزار کدملی کشته شدگانی را که ادعا کرده، منتشر کند.مردم ایران عدد نیستند که آمار کشته شدنشان به مزایده و مسابقهای بین اینترنشنال و گاردین و رضا پهلوی و صدای آمریکا و بیبیسی تبدیل شود. عدد را با کد ملی و نه اسامی تحریف شده، منتشر کنند تا بشود راستیآزمایی کرد و بشود بفهمیم در مورد چه کسانی صحبت میکنند.خلاصه گزارش در روزنامه فرهیختگان۹ بهمن ۴۰۴
https://ble.ir/kobra_asoopar
۱۹:۴۸
شبیه کودتاتعبیر کودتا یا به عبارت درستتر، «شبیه کودتا»، به دلایلی میتواند نزدیکترین تعبیر به آنچه باشد که در ۱۸ دی ماه رخ داد. نه از آن جهت که چه کسانی آن را انجام دادند، بلکه از آن رو که چه اتفاقی رخ داد؛ در واقع، نه ناظر بر «فاعل»، بلکه ناظر بر «فعل» رخ داده.برای مردم ایران، فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی ماه رضا پهلوی هم فراخوانی بود همچون سایر فراخوانها. برخی بیرون میآیند، چهارتا شعار و ناسزا میگویند، سطلی و بانکی و اتوبوسی آتش میزنند و اگر دستگیر نشوند، به خانه بازمیگردند و تمام. روزهای قبلش هم اعتراضات بازار و کسبه را غیر از دو سه روز اول، همینگونه به آشوبهای سطحی کشانده بودند و تصور شاید این بود که ۱۸ دی هم قرار است همینگونه باشد. همین هم البته اتفاق کمی نبود؛ چه آنکه، هم مصادره اعتراضات بخشی از مردم بود، هم بهم ریختن فضای عمومی کشور، هم آسیب به اموال. اما آنچه بعد از آن در ۱۸ دی رخ داد نشان داد که اغتشاشات قبل از آن سوءتفاهم بود! گرچه که در هر حال مقدمه ۱۸ دی بودند. کشوری را در نظر بگیرید با ابعاد وسیع، در مساحتی که طی شرق تا غرب آن یا شمال تا جنوب آن با هواپیما هم دو ساعت طول میکشد و این وسعت، از چند صد شهر تشکیل شده است. حال در یک شب و در ساعاتی تقریباً همزمان، در چند ده شهر آن با این بعد مسافت، آشوبهای مسلحانه رخ میدهد. بهطور همزمان در دهها نقطه کشور، به دهها مسجد، دهها فروشگاه، دهها بانک، مراکز درمانی، مدرسه، کتابخانه، کانونهای پرورشی، مراکز دولتی و از همه مهمتر به دهها پایگاه پلیس و برخی مراکز نظامی دیگر حمله میشود. در برخی نقاط در محلات کوچک، چنان ویران میکنند که گویی حمله موشکی رخ داده یا روزهای متمادی آن محل، هدف حمله نظامی بوده است! همزمان با این حملات مسلحانه، به صدها تن از نیروهای حافظ امنیت که سپر دفاعی مردم ایران هستند، حمله میشود و آنها را با فجیعترین حد - در حد سلاخی و مثله کردن- به قتل میرسانند. همزمان شلیکهای کور یا حملات با سلاح سرد بدون هدفگذاری مصداقی، به مردم بیدفاع انجام میشود، نه برای حذف اشخاصی خاص؛ بلکه فقط برای آنکه آمار کشتهها بالا رود.به نظر میرسد این بالا بردن آمار کشتهها یکی از اصلیترین اهداف آنهاست، چه آنکه بر آن اصرار عجیبی داشتند تا جایی که حتی از میان خودیهایشان هم، بسیاری از آدمهای فریبخورده و سادهلوح را حذف کردند که شلیک از نزدیک، ضربه چاقو و یا شلیک از پشت سر که در پیکرها بهوفور بود، این امر را ثابت میکند. آنچه وصف شد صرفاً خلاصهای تیتروار از رویدادهای ۱۸ دی ماه است، اما همین برای آنکه بگوییم شکل کاری که انجام شد شبیه کودتا بود، کفایت میکند. در یک کودتا همه آنچه گفتیم و گاه شاید کمتر! پیاده میشود تا حکومت تغییر کند. در ۱۸ دی ماه هم هدف اصلی همین بود؛ تلاش برای براندازی به معنای تام و تمام آن، با حملات مسلحانه و همه آنچه وصف شد. در برخی شهرها حتی به مراکز صداوسیما یا استانداری و فرمانداری حمله شد و قصد تصرف این مراکز بود. با این حال، وقتی وصف «شبیه کودتا» بهکار برده میشود و نه «کودتا»، یعنی وجوهی از ویژگیهای کودتا در آن وجود دارد و وجوهی دیگر نیست. در واقع ما با یک کودتا بهطور کامل که تعریف مشخصی در کتب علوم سیاسی دارد، مواجه نبودیم و نمیتوان از این وصف نتیجه گرفت که همچون تعریف رسمی کودتا، کسانی از داخل نظام - چه بخش سیاسی و چه بخش نظامی - به این شبهکودتا کمک یا آن را راهبری کردهاند. چنانچه در دلیل شبیه کودتا نامیدن وقایع ۱۸ دی در ادبیات رهبر انقلاب هم آمده، فرم کار مدنظر بوده است و بهطور خلاصه مضمون حرفشان این است که «آنچه کشور را اداره میکند، به اینها حمله کردند. این شد کودتا.» و البته بلافاصله در ادامه تأکید میکنند که باید به این نکته در مورد فتنه توجه کرد که «نقشه و طراحی این فتنه در خارج اتفاق افتاده بود، مربوط به داخل نبود.» و این جملات در واقع، جنبه همکاری با فتنهگران از داخل حاکمیت را نفی میکند.روزنامه فرهیختگان ۱۴ بهمن ۴۰۴https://ble.ir/kobra_asoopar
۵:۲۸
بازارسال شده از
کارمند رایگان اینترنشنالاظهارات ایرانستیز شکوریراد از مواضع جریان برانداز هم رادیکالتر بود کبری آسوپار، دبیر گروه سیاست روزنامه فرهیختگان نوشت: علی شکوریراد در دورهمی معاونان ستاد مسعود پزشکیان که گویا هر از چند گاهی با ریاست علی عبدالعلیزاده، رئیس ستاد انتخاباتی پزشکیان برگزار میشود، سخنانی را بهعنوان تحلیل خود از وقایع دیماه ایران ارائه داده که در واقع یک کپی از مواضع رسانههای فارسیزبان غربی است؛ اما چنان نازل بیان شده که مشابه آن را میتوان نهتنها در کامنتهای انبوه تیمهای سایبری در کف توییتر و اینستاگرام دید، بلکه همه آنچه را که شکوریراد گفته، میتوان در جمله معروف و تبدیل به طنز شده «کار خودشونه» خلاصه کرد. او همه اغتشاشات رخداده در دهها شهر ایران را پروژه نهادهای امنیتی ایران میداند و تصریح میکند که باور ندارد این وقایع کار هستههای تروریستی موساد و نیروهای عملیاتی رضا پهلوی باشد. توهمات شکوریراد را مرور کنیم؛ نیروهای انتظامی سلاخی شدند؟ کار خود نظام است. بسیجیها را کشتند؟ کار خود نظام است. مسجد آتش زدند؟ کار خود نظام است. قرآن سوزاندند؟ کار خود نظام است. بانک و درمانگاه و بازار و کتابخانه و آثار تاریخی و ماشین و اتوبوس و... آتش زدند؟ کار خود نظام است. به پایگاه نظامی و کلانتریها حمله کردند؟ کار خود نظام است. مردم کشته شدند؟ کار خود نظام است. زمانبندی اعتراضات بازار که در پایان ترم دانشگاهها باشد؟ کار خود نظام است. لابد شکوریراد فکر کرده با این فاصلهگذاری - مشمئزکننده از شدت بیمنطقی - با نظام، براندازان روی او و برخی همفکرانش در داخل جریان اصلاحطلب حسابی متفاوت باز میکنند و آنها هم در ذهن خود بین نظام و اصلاحطلبان تندرو فاصلهگذاری میکنند. درحالیکه جریان براندازی که با خشونت عجیب و داعشیوار خود 18 دی به خیابانهای ایران ریخت، هیچ نسبتی میان خود با هیچیک از جریانهای داخلی ایران نمیبیند و به دنبال براندازی کامل است و از قضا از نگاه آنها، تندرو و کندرو و چپ و راست و میانه و اصولگرا و اصلاحطلب در داخل ایران، همه مهرههای جمهوری اسلامی هستند و حتی رادیکالیسم طیف تندروی اصلاحطلبان و از جمله همین کپیکاری شکوریراد از روی دست سلطنتطلبها و مجاهدین خلق و اینترنشنال و بیبیسی را هم پروژه امنیتی نظام میدانند؛ لذا به نظر میرسد حداقل در این فقره، شکوریراد بازی دو سر باختی را انجام داد و از همهجا رانده و مانده خواهد شد. طبیعی هم است، هیچکس به آدم متناقض و بلاتکلیف سیاسی علاقه ندارد. اصلاحطلبان تندرو خودشان نیز با خودشان متناقض هستند. شکوریراد در عین آنکه میکوشد با رضا پهلوی فاصلهگذاری کند، اما همان مواضع او را اتخاذ میکند و حتی اتهاماتی را به نظام میزند که رضا پهلوی هم نزده است! علاوهبرآن، او در عین آنکه فراخوان رضا پهلوی را همراه با خشونت میداند، اما همه خشونت رخداده در وقایع دیماه را کار نظام میداند! او در عین آنکه معتقد است پزشکیان فریب گزارشهای نهادهای امنیتی را خورده و نباید آن گزارشها را باور میکرد، باز معتقد است که رهبری باید اختیارات خود را به همین پزشکیانی که از نگاه شکوریراد، توانایی تشخیص راست و دروغ گزارشهای ارائه شده به خود را ندارد، تفویض کند! او از انقلاب اسلامی و از امام خمینی دفاع میکند، اما جمهوری اسلامی را در سطح یک تدبیرکننده راهاندازی آشوب پایین میآورد! همین تناقضات باعث میشود بلاتکلیفی پررنگ او دیده شود. علاوه بر این، شکوریراد درباره اعلامیه منافقین پیرامون حضور در وقایع دیماه سکوت میکند. شکوریراد در مورد دهها فیلم موجود از اغتشاشگران که فروشگاه و مسجد و قرآن و مراکز دولتی و بانک و خودرو را به آتش میکشند، سکوت میکند. شکوریراد در مورد ترویج خشونت از سوی براندازان در فضای مجازی برای بهرهگیری از آن در فضای تجمعات و ذوق آنها از سلاخی نیروهای حافظ امنیت سکوت میکند. شکوریراد در مورد اذعان مقامات اسرائیلی و آمریکایی برای حمایت از آشوبهای ایران سکوت میکند. شکوریراد در مورد آمارسازی دروغین غربیها از کشتههای وقایع دیماه برایآنکه مقدمه حمله نظامی به ایران شود، سکوت میکند. شکوریراد در مورد اعترافات بازداشتیهای اغتشاشات در بهکارگیری خشونت مسلحانه در تجمعات سکوت میکند. شکوریراد در مورد حمله هماهنگ در دهها شهر ایران به مراکز نظامی سکوت میکند. وقتی کسی این حجم از مستندات و دلایل و شواهد را نادیده میگیرد، چقدر میتوان به تحلیل سیاسی او باورداشت؟ متن کامل یادداشت
@FarhikhteganOnline
۱۸:۳۷
ما عزاداری کردیم، شما کاسبی!عزاداری بر مزار مقتولی که خود قاتل او هستند، فیلمنامه جدیدی بود که اجرا کردند و البته نشان دادند بازیگران بدی هم نیستند. گفتند ما عزادار مردم ایران هستیم؛ اما آنها خود قاتلان مردم ایران بودند. پروفایل مشکی بر صفحه مجازیشان زدند، آنهایی که خود در مجازی و حقیقی، آشوب را میانداری کرده بودند؛ نقاب عزا بر صورت زدند، همانهایی که یاد دادند چگونه آدم بکشند، چگونه اسلحه بخرند، چگونه تخریب کنند، همانهایی که از پیام مایک پمپئو ذوق زده بودند که از حضور ماموران موساد در کنار آشوبگران ایرانی گفته بود. همانهایی ژست عزاداری گرفتند که هیجان زده بودند از اینکه همفکرانشان مسلح به خیابان رفتهاند. همانهایی پرچم سیاه بلند کردند که تا روز قبل آموزش ساخت کوکتل مولوتف میدادند و خوشحال بودند که از میان جمعیت شلیک شده است!غمی هم اگر داشتند، غم شکست عملیات شبه کودتایی بود که با طراحی موساد و سیا اجرا کردند؛ عزایی هم اگر داشتند، عزای کشته و دستگیر شدن مهرههایشان بود که یا برای کشتهسازی، مردم بیگناه را کشتند یا برای کشتهگیری جوانانی فریب خورده را به مسلخ حمله به پایگاههای نظامی و اماکن دولتی کشاندند. عزادار محقق نشدن براندازی، رنجیده از نرسیدن کمک نظامی ترامپ. عزای مرگ تروریستها و غصه چنج نشدن رژیم را داشتند و به نام ملت ایران فاکتور کردند. وگرنه عزادار که مردم ایراناند.عزادار ما بودیم، مایی که هزار هزار خونمان ریخته شد که حتی یک جانش، بلکه یک قطره خونش هم زیاد است؛ اما خون شهید است دیگر، شور میدهد، نه غم؛ ایستادگی میدهد، نه یاس و انفعال؛ غیرت خلق میکند، نه وادادگی؛ مقاومت برای وطن میآفریند، نه التماس به دشمن که بیا و باز خون هموطنان مرا بریز! آنها اگر عزاداری کردند، دنبال جلب کمک خارجی و محکومیت نظام سیاسی مخالفشان از مسیر این عزاداری بودند، دنبال جبران عقدههای مانده از شکستها، دنبال نردبانی که بالا بروند؛ و تعارف که نداریم؛ این عزاداری نیست، کاسبی از خون ملت است.و بعد آنکه، عزای آنچه در ۱۸ دی رخ داد، مگر بحث یک روز و دو روز و حتی چهل روز است؟ اصلاً شما بگویید؛ برای یک عمر یتیمی دخترک خردسال مرضیه نبوی، پرستار درمانگاهی در رشت که زنده در آتش سوخت، چند روز باید عزا گرفت؟ برای گلوی بریده فرجالله شوشتری چند روز باید عزادار باشیم؟ پدرش را تکفیریهای ریگی در سیستان و بلوچستان کشتند، خودش را تروریستهای پهلوی در مشهد؛ شاهرگش را با تیغ موکتبری زدند! برای آنیلای ۸ ساله که در اصفهان گلوله خورد، چند روز باید عزادار باشیم که میخواست بازیگر یا دندانپزشک شود و اصلاً چه میدانست گلوله چیست، آشوب چگونه است و اصلاً سیاست چه شکلی نوشته میشود! برای آن لحظه که پدرش میگوید «من هزار بار در ذهنم عروسیاش را دیده بودم و الان در مورد نبودنش حرف میزنم»، چقدر میشود مرد؟ عزادار که بماند!برای علیاکبر حسینزاده، دادستان اسفراین که رفته بود با اهل آشوب حرف بزند، اما او را همراه دو سرباز فراجا زنده زنده سوزاندند، چقدر باید عزا نگه داریم؟ برای رد تن بی جان آن جوان که بر روی فرش مسجد پاکدشت مانده بود، برای آن سرباز رودباری که اگر میگذاشتند به مرکز درمانی برسد، زنده میماند، برای بیوه شدن این همه زن، برای سر بریده هموطنانمان، برای بدنهایی که با فراخوان پهلوی سلاخی شد، چند روز باید عزا نگه داریم؟ما اگر قرار باشد عزا نگه داریم، باید چهار هزار روز برای چهار هزار جلد کتابی که در کانون پرورش فکری نیشابور سوزاندند، عزادار نگه داریم؛ برای دهها مسجد سوخته، برای حسینیههای آتش زده، برای هزاران هزار آسیب به جان و مال مردم. برای همه تکههای آسفالت شهر که رد سوختن یک تن زنده بر آن ماند، برای دهها قرآنی که ورق ورق سوختند، برای ضریح سبزقبای دزفول که کندند و آتش زدند؛ برای همه خیابانهایی که شبیه شهرهای جنگزده شدند. تا جهان باقیست، رد این داغها بر سینه ماست، به روز و هفته و ماه و سال نیست.و تازه از نظر پهلویچیها و رسانههای غربی، کم کشتهاند؛ باید چند برابر این آدم میکشتند تا بتوانند غرب را راضی کنند به ایران حمله کند. برای همین هم آمار نجومی از مرگ ملتی دادند که ریختن یک خونشان هم زیاده است. زمان حمله اسراییل به ایران و زمان هر حمله تروریستی دیگر علیه مردم ایران هم عزادار نبودند و فقط وقتی عزادار میشوند از سر این عزاداری، آب سیاستبازیشان گرم شود. باید به جماعت برانداز و سلطنتطلب بگوییم: نقاب عزاداری را از صورتتان بردارید؛ صدای سیاستبازیتان میآید. رد نفاق از پشت نقاب پیداست. مردم را کشتید، عزایشان را دیگر ندزدید!متن کامل یادداشت در روزنامه فرهیختگان
۲۹ بهمن ۴۰۴https://ble.ir/kobra_asoopar
۱۹:۲۱