بازارسال شده از
پارت چهارده
ما هنوز سایه های همدیگه ایم
کاترینزنی با دامنی بلند چسبیده به بدنش و شومیزی سفید چفت تنش که موهایی کوتاه، بلوند و فر دارد در را باز میکند. _ویلیا... اوه!؟! _سلام، آزالیا. این کاترینه. خودت باش. خودت باش. تو میتونی. دوباره نفسی از سر میدم و میگویم:_سلام! از اشنایی باهاتون خوشوقتم. کاترین هستم._اوه عزیزم! حالا متوجه شدم که چرا پسرم عاشقت شده. واقعا فوقالعاده ای! لبخندی مصنوعی میزنم که دندان هایم را نمایش میدهد. بعد هم آزالیا در را باز تر میکند و دستش را به سمت خانه بلند میکند. ما هم وارد میشویم. خانه... زیباست. بزرگ، قدیمی اما شیک. پنجره ها دور تا دور خانه را در بر گرفته اند. نمای باغ پشت پنجره ها تحسین برانگیز است. خانه مانند عمارتی بزرگ است و پله های مارپیچی دارد که فکر میکنی تا ابد ادامه دارند. _کت، خوش اومدی.بیا تا همه جا رو نشونت بدم. بعد،ویلیام دستش را دور دستم حلقه میکند و ریز به ریز خانه اش را به من نشان میدهد. _خب، تموم شد. لبخندی میزنم ولی یک اتاق مانده است. طبقه ی بالا، در اتاق خاک گرفته و به نظر میخورد مدت زیادیست دست نخورده. نگاهم را به اتاق می اندازم و ویلیام میگوید:_میدونم چی فکر میکنی، اون اتاق... پدرم بوده. _مغذرت میخوام. _مشکلی نیست، عادت کردم. عضله های فکش و گونه های فرو رفته اش کمی سفت شدند. چشمان سبزش درد را همراه داشتند. دلم میخواست همین لحظه او را در آغوش بگیرم و بگویم همه چیز میشود. نگاهم میکند و زیر نگاه خیره اش آب دهانم را فرو میبرم و این گونه نگاه خیره اش روی گردنم می نشیند و احساس میکنم هر لحظه گلگون تر می شود. ble.ir/join/dTuHxGL1px
ما هنوز سایه های همدیگه ایمکاترینزنی با دامنی بلند چسبیده به بدنش و شومیزی سفید چفت تنش که موهایی کوتاه، بلوند و فر دارد در را باز میکند. _ویلیا... اوه!؟! _سلام، آزالیا. این کاترینه. خودت باش. خودت باش. تو میتونی. دوباره نفسی از سر میدم و میگویم:_سلام! از اشنایی باهاتون خوشوقتم. کاترین هستم._اوه عزیزم! حالا متوجه شدم که چرا پسرم عاشقت شده. واقعا فوقالعاده ای! لبخندی مصنوعی میزنم که دندان هایم را نمایش میدهد. بعد هم آزالیا در را باز تر میکند و دستش را به سمت خانه بلند میکند. ما هم وارد میشویم. خانه... زیباست. بزرگ، قدیمی اما شیک. پنجره ها دور تا دور خانه را در بر گرفته اند. نمای باغ پشت پنجره ها تحسین برانگیز است. خانه مانند عمارتی بزرگ است و پله های مارپیچی دارد که فکر میکنی تا ابد ادامه دارند. _کت، خوش اومدی.بیا تا همه جا رو نشونت بدم. بعد،ویلیام دستش را دور دستم حلقه میکند و ریز به ریز خانه اش را به من نشان میدهد. _خب، تموم شد. لبخندی میزنم ولی یک اتاق مانده است. طبقه ی بالا، در اتاق خاک گرفته و به نظر میخورد مدت زیادیست دست نخورده. نگاهم را به اتاق می اندازم و ویلیام میگوید:_میدونم چی فکر میکنی، اون اتاق... پدرم بوده. _مغذرت میخوام. _مشکلی نیست، عادت کردم. عضله های فکش و گونه های فرو رفته اش کمی سفت شدند. چشمان سبزش درد را همراه داشتند. دلم میخواست همین لحظه او را در آغوش بگیرم و بگویم همه چیز میشود. نگاهم میکند و زیر نگاه خیره اش آب دهانم را فرو میبرم و این گونه نگاه خیره اش روی گردنم می نشیند و احساس میکنم هر لحظه گلگون تر می شود. ble.ir/join/dTuHxGL1px
۱۳:۲۸
harry Potter✨هری پاتر✨Potterheads✨
پارت چهارده ما هنوز سایه های همدیگه ایم کاترین زنی با دامنی بلند چسبیده به بدنش و شومیزی سفید چفت تنش که موهایی کوتاه، بلوند و فر دارد در را باز میکند. _ویلیا... اوه!؟! _سلام، آزالیا. این کاترینه. خودت باش. خودت باش. تو میتونی. دوباره نفسی از سر میدم و میگویم: _سلام! از اشنایی باهاتون خوشوقتم. کاترین هستم. _اوه عزیزم! حالا متوجه شدم که چرا پسرم عاشقت شده. واقعا فوقالعاده ای! لبخندی مصنوعی میزنم که دندان هایم را نمایش میدهد. بعد هم آزالیا در را باز تر میکند و دستش را به سمت خانه بلند میکند. ما هم وارد میشویم. خانه... زیباست. بزرگ، قدیمی اما شیک. پنجره ها دور تا دور خانه را در بر گرفته اند. نمای باغ پشت پنجره ها تحسین برانگیز است. خانه مانند عمارتی بزرگ است و پله های مارپیچی دارد که فکر میکنی تا ابد ادامه دارند. _کت، خوش اومدی.بیا تا همه جا رو نشونت بدم. بعد،ویلیام دستش را دور دستم حلقه میکند و ریز به ریز خانه اش را به من نشان میدهد. _خب، تموم شد. لبخندی میزنم ولی یک اتاق مانده است. طبقه ی بالا، در اتاق خاک گرفته و به نظر میخورد مدت زیادیست دست نخورده. نگاهم را به اتاق می اندازم و ویلیام میگوید: _میدونم چی فکر میکنی، اون اتاق... پدرم بوده. _مغذرت میخوام. _مشکلی نیست، عادت کردم. عضله های فکش و گونه های فرو رفته اش کمی سفت شدند. چشمان سبزش درد را همراه داشتند. دلم میخواست همین لحظه او را در آغوش بگیرم و بگویم همه چیز میشود. نگاهم میکند و زیر نگاه خیره اش آب دهانم را فرو میبرم و این گونه نگاه خیره اش روی گردنم می نشیند و احساس میکنم هر لحظه گلگون تر می شود. ble.ir/join/dTuHxGL1px
ما هنوز سایه های همدیگه ایم کاترین زنی با دامنی بلند چسبیده به بدنش و شومیزی سفید چفت تنش که موهایی کوتاه، بلوند و فر دارد در را باز میکند. _ویلیا... اوه!؟! _سلام، آزالیا. این کاترینه. خودت باش. خودت باش. تو میتونی. دوباره نفسی از سر میدم و میگویم: _سلام! از اشنایی باهاتون خوشوقتم. کاترین هستم. _اوه عزیزم! حالا متوجه شدم که چرا پسرم عاشقت شده. واقعا فوقالعاده ای! لبخندی مصنوعی میزنم که دندان هایم را نمایش میدهد. بعد هم آزالیا در را باز تر میکند و دستش را به سمت خانه بلند میکند. ما هم وارد میشویم. خانه... زیباست. بزرگ، قدیمی اما شیک. پنجره ها دور تا دور خانه را در بر گرفته اند. نمای باغ پشت پنجره ها تحسین برانگیز است. خانه مانند عمارتی بزرگ است و پله های مارپیچی دارد که فکر میکنی تا ابد ادامه دارند. _کت، خوش اومدی.بیا تا همه جا رو نشونت بدم. بعد،ویلیام دستش را دور دستم حلقه میکند و ریز به ریز خانه اش را به من نشان میدهد. _خب، تموم شد. لبخندی میزنم ولی یک اتاق مانده است. طبقه ی بالا، در اتاق خاک گرفته و به نظر میخورد مدت زیادیست دست نخورده. نگاهم را به اتاق می اندازم و ویلیام میگوید: _میدونم چی فکر میکنی، اون اتاق... پدرم بوده. _مغذرت میخوام. _مشکلی نیست، عادت کردم. عضله های فکش و گونه های فرو رفته اش کمی سفت شدند. چشمان سبزش درد را همراه داشتند. دلم میخواست همین لحظه او را در آغوش بگیرم و بگویم همه چیز میشود. نگاهم میکند و زیر نگاه خیره اش آب دهانم را فرو میبرم و این گونه نگاه خیره اش روی گردنم می نشیند و احساس میکنم هر لحظه گلگون تر می شود. ble.ir/join/dTuHxGL1px میشه لایک و حمایت کنین؟
۱۳:۳۷
بازارسال شده از
پارت پونزدهما هنوز سایه های همدیگه ایم
ویلیامراهی طبقه پایین شدیم. دلم میخواست بازم بتوانم زار زار گریه کنم و کاترین را در آغوش بگیرم. هر دو ساکت شده بودیم ولی نگاه هایمان پر از حرف بود. ناگهان کاترین دستش را روی سینه اش گذاشت و نفسی بریده کشید. انگار نمیتوانست نفس بکشد. در طول سال هایی که کاترین را میشناسم، این اتفاق زیاد برایش می افتد. باز هم سعی کرد نفس بکشد اما داشت تلو تلو میخورد. با دستان زبرم بازویش را محکم گرفتم. _کت؟ خوبی؟ چیزی شده؟ سر تکان میدهد و ناگهان به سمت جلو تلو تلو میخورد. شکمش را نگه میدارم تا از پله ها با کفش پاشنه بلندش زمین نخورد. _نفس بکش. همه چیز خوبه. مامان و میبلین هم متوجه موضوع میشوند. مامان با نگرانی میپرسد:_ویل، چی شده؟ _چیزی نیست. میدونم چطوری میتونم آرومش کنم. او را مانند بچه ای روی شانه ام میاندازم و به سمت اتاقم میبرم. او را روی تختم میگذارم و میگویم:_اگه میخوای، گریه کن، جیغ بزن، باهام صحبت کن. کسی اینجا نیست. فقط من و توییم، کت. اشک ها روی صورتش نمایان میشوند. _میترسم.از خودم بدم میاد که چیزی نیستم که بقیه میخوان. مطمئنم مامان بابام حتی منو نمیخواستن. _از چی میترسی، ، کت؟ من همیشه پیشتم عزیزم. با پشت دستان ضخیمم اشک ها را از روی صورتش پاک میکنم. پلکی میزند و میگوید:_راست میگی. من تورو دارم و ما همو ترک نمیکنیم درسته؟ _اوهوم.نگران نباش من همیشه اینجام، جایی نمیرم و فقط هم مال توئم. _ولی من بدون تو چیزی نیستم. هیچی نیستم. _ولی الان که با منی.
ble.ir/join/dTuHxGL1px
ما هنوز سایه های همدیگه ایمویلیامراهی طبقه پایین شدیم. دلم میخواست بازم بتوانم زار زار گریه کنم و کاترین را در آغوش بگیرم. هر دو ساکت شده بودیم ولی نگاه هایمان پر از حرف بود. ناگهان کاترین دستش را روی سینه اش گذاشت و نفسی بریده کشید. انگار نمیتوانست نفس بکشد. در طول سال هایی که کاترین را میشناسم، این اتفاق زیاد برایش می افتد. باز هم سعی کرد نفس بکشد اما داشت تلو تلو میخورد. با دستان زبرم بازویش را محکم گرفتم. _کت؟ خوبی؟ چیزی شده؟ سر تکان میدهد و ناگهان به سمت جلو تلو تلو میخورد. شکمش را نگه میدارم تا از پله ها با کفش پاشنه بلندش زمین نخورد. _نفس بکش. همه چیز خوبه. مامان و میبلین هم متوجه موضوع میشوند. مامان با نگرانی میپرسد:_ویل، چی شده؟ _چیزی نیست. میدونم چطوری میتونم آرومش کنم. او را مانند بچه ای روی شانه ام میاندازم و به سمت اتاقم میبرم. او را روی تختم میگذارم و میگویم:_اگه میخوای، گریه کن، جیغ بزن، باهام صحبت کن. کسی اینجا نیست. فقط من و توییم، کت. اشک ها روی صورتش نمایان میشوند. _میترسم.از خودم بدم میاد که چیزی نیستم که بقیه میخوان. مطمئنم مامان بابام حتی منو نمیخواستن. _از چی میترسی، ، کت؟ من همیشه پیشتم عزیزم. با پشت دستان ضخیمم اشک ها را از روی صورتش پاک میکنم. پلکی میزند و میگوید:_راست میگی. من تورو دارم و ما همو ترک نمیکنیم درسته؟ _اوهوم.نگران نباش من همیشه اینجام، جایی نمیرم و فقط هم مال توئم. _ولی من بدون تو چیزی نیستم. هیچی نیستم. _ولی الان که با منی.
ble.ir/join/dTuHxGL1px
۱۹:۵۶
harry Potter✨هری پاتر✨Potterheads✨
پارت پونزده ما هنوز سایه های همدیگه ایم ویلیام راهی طبقه پایین شدیم. دلم میخواست بازم بتوانم زار زار گریه کنم و کاترین را در آغوش بگیرم. هر دو ساکت شده بودیم ولی نگاه هایمان پر از حرف بود. ناگهان کاترین دستش را روی سینه اش گذاشت و نفسی بریده کشید. انگار نمیتوانست نفس بکشد. در طول سال هایی که کاترین را میشناسم، این اتفاق زیاد برایش می افتد. باز هم سعی کرد نفس بکشد اما داشت تلو تلو میخورد. با دستان زبرم بازویش را محکم گرفتم. _کت؟ خوبی؟ چیزی شده؟ سر تکان میدهد و ناگهان به سمت جلو تلو تلو میخورد. شکمش را نگه میدارم تا از پله ها با کفش پاشنه بلندش زمین نخورد. _نفس بکش. همه چیز خوبه. مامان و میبلین هم متوجه موضوع میشوند. مامان با نگرانی میپرسد: _ویل، چی شده؟ _چیزی نیست. میدونم چطوری میتونم آرومش کنم. او را مانند بچه ای روی شانه ام میاندازم و به سمت اتاقم میبرم. او را روی تختم میگذارم و میگویم: _اگه میخوای، گریه کن، جیغ بزن، باهام صحبت کن. کسی اینجا نیست. فقط من و توییم، کت. اشک ها روی صورتش نمایان میشوند. _میترسم.از خودم بدم میاد که چیزی نیستم که بقیه میخوان. مطمئنم مامان بابام حتی منو نمیخواستن. _از چی میترسی، ، کت؟ من همیشه پیشتم عزیزم. با پشت دستان ضخیمم اشک ها را از روی صورتش پاک میکنم. پلکی میزند و میگوید: _راست میگی. من تورو دارم و ما همو ترک نمیکنیم درسته؟ _اوهوم.نگران نباش من همیشه اینجام، جایی نمیرم و فقط هم مال توئم. _ولی من بدون تو چیزی نیستم. هیچی نیستم. _ولی الان که با منی. ble.ir/join/dTuHxGL1px
ما هنوز سایه های همدیگه ایم ویلیام راهی طبقه پایین شدیم. دلم میخواست بازم بتوانم زار زار گریه کنم و کاترین را در آغوش بگیرم. هر دو ساکت شده بودیم ولی نگاه هایمان پر از حرف بود. ناگهان کاترین دستش را روی سینه اش گذاشت و نفسی بریده کشید. انگار نمیتوانست نفس بکشد. در طول سال هایی که کاترین را میشناسم، این اتفاق زیاد برایش می افتد. باز هم سعی کرد نفس بکشد اما داشت تلو تلو میخورد. با دستان زبرم بازویش را محکم گرفتم. _کت؟ خوبی؟ چیزی شده؟ سر تکان میدهد و ناگهان به سمت جلو تلو تلو میخورد. شکمش را نگه میدارم تا از پله ها با کفش پاشنه بلندش زمین نخورد. _نفس بکش. همه چیز خوبه. مامان و میبلین هم متوجه موضوع میشوند. مامان با نگرانی میپرسد: _ویل، چی شده؟ _چیزی نیست. میدونم چطوری میتونم آرومش کنم. او را مانند بچه ای روی شانه ام میاندازم و به سمت اتاقم میبرم. او را روی تختم میگذارم و میگویم: _اگه میخوای، گریه کن، جیغ بزن، باهام صحبت کن. کسی اینجا نیست. فقط من و توییم، کت. اشک ها روی صورتش نمایان میشوند. _میترسم.از خودم بدم میاد که چیزی نیستم که بقیه میخوان. مطمئنم مامان بابام حتی منو نمیخواستن. _از چی میترسی، ، کت؟ من همیشه پیشتم عزیزم. با پشت دستان ضخیمم اشک ها را از روی صورتش پاک میکنم. پلکی میزند و میگوید: _راست میگی. من تورو دارم و ما همو ترک نمیکنیم درسته؟ _اوهوم.نگران نباش من همیشه اینجام، جایی نمیرم و فقط هم مال توئم. _ولی من بدون تو چیزی نیستم. هیچی نیستم. _ولی الان که با منی. ble.ir/join/dTuHxGL1px حمایتا کجان؟ من اینا رو می نویسمااا
۱۹:۵۷
پارت جدید داستان گذاشته شدیادتون نره ببینید!
لینک:ble.ir/join/dTuHxGL1pxحمایت یادتون نره! خودم مینویسما
یادتون نره ببینید! لینک:ble.ir/join/dTuHxGL1px
حمایت یادتون نره! خودم مینویسما۸:۱۱
بازارسال شده از
پارت هفدهما هنوز سایه های همدیگه ایم
کاترین_یه لحظه، بذار قبل از اینکه بریم پایین خودمو تو آینه ببینم. دستم را لای موهای موج دارم کشیدم و حس کردم لبم مزه خون گرفته. وقتی خودم را در آینه دیدم، بهت زده شدم. _لعنتی! ویلیام! با دستای خودم میکشمت! هوفی میکشم و به او چشم غره ای میروم. _اوه، حالا مگه چی شده ، کت. یه زخم کوچولئه دیگه. با آرنجم محکم به سینه اش میکوبم. نیشخندی میزند که تا چشمان سبزش ادامه دارند. _خیلی احمقی. _شاید دوست دارم احمق بمونم؛ تا زمانی که به خاطر تو باشه. _از این متنفرم که نمیتونم کاری کنم که ازت بدم بیاد، ویلیام.ولی به این معنا نیست که قرار نیست بعدا بلایی سرت بیارم . سعی میکنم با تقلید از خودش نیشخندی بزنم. اما... گمان کنم که نتوانستم._خب عزیزم، افتخارشو دارم که تا پایین همراهت باشم؟در ضمن، نتونستی نیشخند بزنی، باید هنوز بیشتر تمرین کنی. اوه لعنتی، بازهم نیشخندی موذیانه که اگر الان اینجا نبودم او را در آغوش میکشیدم... _حتما، موجود شرور لعنتی کوچولو، افتخار میدم تا همراهیم کنی. از پله ها پایین رفتم و در عین حال سعی داشتم یاد بگیرم نیشخند بزنم. _نه نه. خنده ای صدادار میکند که گوش هایم کر میشوند. _ببین نباید اینطوری کنی. لبخندت رو... ناگهان وقتی رسیدم پایین بر خوردم به... مامان ویلیام. خشکم زد. مات و مبهوت شدم. سعی کردم دستپاچه یه نظر نرسم که مادرش لبخندی پهناور و گرم زد. من هم در جوابش لبخندی گنده زدم. _من... معذرت میخوام. یکم گرم صحبت شده بودم. بازم لبخندی تصنعی دیگر. از مصنوعی بودن خسته شدم. _مشکلی نداره. خواستم یک بار دیگه بیام بهتون بگم که تارت ها آماده شدن. _باشه آزالیا. اومدیم.
ble.ir/join/dTuHxGL1px
ما هنوز سایه های همدیگه ایمکاترین_یه لحظه، بذار قبل از اینکه بریم پایین خودمو تو آینه ببینم. دستم را لای موهای موج دارم کشیدم و حس کردم لبم مزه خون گرفته. وقتی خودم را در آینه دیدم، بهت زده شدم. _لعنتی! ویلیام! با دستای خودم میکشمت! هوفی میکشم و به او چشم غره ای میروم. _اوه، حالا مگه چی شده ، کت. یه زخم کوچولئه دیگه. با آرنجم محکم به سینه اش میکوبم. نیشخندی میزند که تا چشمان سبزش ادامه دارند. _خیلی احمقی. _شاید دوست دارم احمق بمونم؛ تا زمانی که به خاطر تو باشه. _از این متنفرم که نمیتونم کاری کنم که ازت بدم بیاد، ویلیام.ولی به این معنا نیست که قرار نیست بعدا بلایی سرت بیارم . سعی میکنم با تقلید از خودش نیشخندی بزنم. اما... گمان کنم که نتوانستم._خب عزیزم، افتخارشو دارم که تا پایین همراهت باشم؟در ضمن، نتونستی نیشخند بزنی، باید هنوز بیشتر تمرین کنی. اوه لعنتی، بازهم نیشخندی موذیانه که اگر الان اینجا نبودم او را در آغوش میکشیدم... _حتما، موجود شرور لعنتی کوچولو، افتخار میدم تا همراهیم کنی. از پله ها پایین رفتم و در عین حال سعی داشتم یاد بگیرم نیشخند بزنم. _نه نه. خنده ای صدادار میکند که گوش هایم کر میشوند. _ببین نباید اینطوری کنی. لبخندت رو... ناگهان وقتی رسیدم پایین بر خوردم به... مامان ویلیام. خشکم زد. مات و مبهوت شدم. سعی کردم دستپاچه یه نظر نرسم که مادرش لبخندی پهناور و گرم زد. من هم در جوابش لبخندی گنده زدم. _من... معذرت میخوام. یکم گرم صحبت شده بودم. بازم لبخندی تصنعی دیگر. از مصنوعی بودن خسته شدم. _مشکلی نداره. خواستم یک بار دیگه بیام بهتون بگم که تارت ها آماده شدن. _باشه آزالیا. اومدیم.
ble.ir/join/dTuHxGL1px
۱۱:۱۴
harry Potter✨هری پاتر✨Potterheads✨
پارت هفده ما هنوز سایه های همدیگه ایم کاترین _یه لحظه، بذار قبل از اینکه بریم پایین خودمو تو آینه ببینم. دستم را لای موهای موج دارم کشیدم و حس کردم لبم مزه خون گرفته. وقتی خودم را در آینه دیدم، بهت زده شدم. _لعنتی! ویلیام! با دستای خودم میکشمت! هوفی میکشم و به او چشم غره ای میروم. _اوه، حالا مگه چی شده ، کت. یه زخم کوچولئه دیگه. با آرنجم محکم به سینه اش میکوبم. نیشخندی میزند که تا چشمان سبزش ادامه دارند. _خیلی احمقی. _شاید دوست دارم احمق بمونم؛ تا زمانی که به خاطر تو باشه. _از این متنفرم که نمیتونم کاری کنم که ازت بدم بیاد، ویلیام.ولی به این معنا نیست که قرار نیست بعدا بلایی سرت بیارم . سعی میکنم با تقلید از خودش نیشخندی بزنم. اما... گمان کنم که نتوانستم. _خب عزیزم، افتخارشو دارم که تا پایین همراهت باشم؟در ضمن، نتونستی نیشخند بزنی، باید هنوز بیشتر تمرین کنی. اوه لعنتی، بازهم نیشخندی موذیانه که اگر الان اینجا نبودم او را در آغوش میکشیدم... _حتما، موجود شرور لعنتی کوچولو، افتخار میدم تا همراهیم کنی. از پله ها پایین رفتم و در عین حال سعی داشتم یاد بگیرم نیشخند بزنم. _نه نه. خنده ای صدادار میکند که گوش هایم کر میشوند. _ببین نباید اینطوری کنی. لبخندت رو... ناگهان وقتی رسیدم پایین بر خوردم به... مامان ویلیام. خشکم زد. مات و مبهوت شدم. سعی کردم دستپاچه یه نظر نرسم که مادرش لبخندی پهناور و گرم زد. من هم در جوابش لبخندی گنده زدم. _من... معذرت میخوام. یکم گرم صحبت شده بودم. بازم لبخندی تصنعی دیگر. از مصنوعی بودن خسته شدم. _مشکلی نداره. خواستم یک بار دیگه بیام بهتون بگم که تارت ها آماده شدن. _باشه آزالیا. اومدیم. ble.ir/join/dTuHxGL1px
ما هنوز سایه های همدیگه ایم کاترین _یه لحظه، بذار قبل از اینکه بریم پایین خودمو تو آینه ببینم. دستم را لای موهای موج دارم کشیدم و حس کردم لبم مزه خون گرفته. وقتی خودم را در آینه دیدم، بهت زده شدم. _لعنتی! ویلیام! با دستای خودم میکشمت! هوفی میکشم و به او چشم غره ای میروم. _اوه، حالا مگه چی شده ، کت. یه زخم کوچولئه دیگه. با آرنجم محکم به سینه اش میکوبم. نیشخندی میزند که تا چشمان سبزش ادامه دارند. _خیلی احمقی. _شاید دوست دارم احمق بمونم؛ تا زمانی که به خاطر تو باشه. _از این متنفرم که نمیتونم کاری کنم که ازت بدم بیاد، ویلیام.ولی به این معنا نیست که قرار نیست بعدا بلایی سرت بیارم . سعی میکنم با تقلید از خودش نیشخندی بزنم. اما... گمان کنم که نتوانستم. _خب عزیزم، افتخارشو دارم که تا پایین همراهت باشم؟در ضمن، نتونستی نیشخند بزنی، باید هنوز بیشتر تمرین کنی. اوه لعنتی، بازهم نیشخندی موذیانه که اگر الان اینجا نبودم او را در آغوش میکشیدم... _حتما، موجود شرور لعنتی کوچولو، افتخار میدم تا همراهیم کنی. از پله ها پایین رفتم و در عین حال سعی داشتم یاد بگیرم نیشخند بزنم. _نه نه. خنده ای صدادار میکند که گوش هایم کر میشوند. _ببین نباید اینطوری کنی. لبخندت رو... ناگهان وقتی رسیدم پایین بر خوردم به... مامان ویلیام. خشکم زد. مات و مبهوت شدم. سعی کردم دستپاچه یه نظر نرسم که مادرش لبخندی پهناور و گرم زد. من هم در جوابش لبخندی گنده زدم. _من... معذرت میخوام. یکم گرم صحبت شده بودم. بازم لبخندی تصنعی دیگر. از مصنوعی بودن خسته شدم. _مشکلی نداره. خواستم یک بار دیگه بیام بهتون بگم که تارت ها آماده شدن. _باشه آزالیا. اومدیم. ble.ir/join/dTuHxGL1px حمایتا؟
۱۱:۱۴
بازارسال شده از
—————————★—————————شخصیتهای اصلی داستان:—————————★—————————
ویلیام و کاترین ✦ دو شخصیت اصلیآزالیا ✦ مامان ویلیامفرد ✦ بابای کاترینریو ✦ مامان کاترینجسیکا ✦ دوست صمیمی کاترینلورا ✦ خواهر کاترینفیلیکس ✦ دوست صمیمی ویلیامگیلبرت ✦ بابای ویلیام—————————★—————————ble.ir/join/dTuHxGL1px
داستان شخصیت های دیگه ای هم داره، اما این لیست اصلی ها هست.
ویلیام و کاترین ✦ دو شخصیت اصلیآزالیا ✦ مامان ویلیامفرد ✦ بابای کاترینریو ✦ مامان کاترینجسیکا ✦ دوست صمیمی کاترینلورا ✦ خواهر کاترینفیلیکس ✦ دوست صمیمی ویلیامگیلبرت ✦ بابای ویلیام—————————★—————————ble.ir/join/dTuHxGL1px
داستان شخصیت های دیگه ای هم داره، اما این لیست اصلی ها هست.
۱۵:۲۵
harry Potter✨هری پاتر✨Potterheads✨ وایبی که کاترین میده ble.ir/join/dTuHxGL1px
وایبی که کاترین میده ble.ir/join/dTuHxGL1px حمایتا رو نمیبینم چرا؟
۱۲:۱۲
harry Potter✨هری پاتر✨Potterheads✨ وایب آلبالویی>>>🫠 ble.ir/join/dTuHxGL1px
وایب آلبالویی>>>🫠 ble.ir/join/dTuHxGL1px طوری که وایب پاترهدا رو هم میده
۱۸:۳۸
harry Potter✨هری پاتر✨Potterheads✨ زندگی ایده آلم :)))) ble.ir/join/dTuHxGL1px
زندگی ایده آلم :)))) ble.ir/join/dTuHxGL1px زندگی ایده آل همه پاترهدا و کتاب خونا
۱۰:۱۴
بازارسال شده از
پارت بیست و سهما هنوز سایه های همدیگه ایم
ویلیامنگاهی در آینه به خودم می اندازم. کفشانم برق میزنند، کت و شلواری مشکی بر تن دارم و موهایم... قبل از اینکه بخواهم ادامه دهم، آزالیا در حالی که ژل مو دستش است، به سمتم می آید. _موهات ژولیدست. و بعد ژل مو را به موهایم میزند. _ذهنمو میخونی. _میتونم نگرانیو از تو چهرت بخونم. نگران نباش. همه چیز درست پیش میره. _امیدوارم.و بعد از پله ها پایین میروم به سمت آشپزخانه.میبلین همه غذا ها را آماده کرده است و بوی خوش تارت های تمشک هم می آید. بشقاب ها همگی با عشق تزیین شده اند. _سلام، میبلین. اومدم کمکت. لبخندی مادرانه می زندو می گوید:_اینا رو بچین رو میز. میدونم که کارت تو تزیین کردن عالیه. دانه دانه ظرف ها را به طرف میز پهن که نصف اتاق مهمان را اشغال کرده میبرم. همه را با نظم و ترتیب خاصی میچینم و دستمال ها را تا میکنم و در لیوان های شراب میگذارم.بعد از اینکه کارم تمام شد، لوستر ها را خاموش کردم و نور های قرمز سقف را یه همراه چند شمع قرمز روشن کردم. وقتی مامان و آزالیا اتاق را دیدند، بهت زده شدند. فکر کنم کارم را خوب انجام داده ام.
ble.ir/join/dTuHxGL1px
ما هنوز سایه های همدیگه ایمویلیامنگاهی در آینه به خودم می اندازم. کفشانم برق میزنند، کت و شلواری مشکی بر تن دارم و موهایم... قبل از اینکه بخواهم ادامه دهم، آزالیا در حالی که ژل مو دستش است، به سمتم می آید. _موهات ژولیدست. و بعد ژل مو را به موهایم میزند. _ذهنمو میخونی. _میتونم نگرانیو از تو چهرت بخونم. نگران نباش. همه چیز درست پیش میره. _امیدوارم.و بعد از پله ها پایین میروم به سمت آشپزخانه.میبلین همه غذا ها را آماده کرده است و بوی خوش تارت های تمشک هم می آید. بشقاب ها همگی با عشق تزیین شده اند. _سلام، میبلین. اومدم کمکت. لبخندی مادرانه می زندو می گوید:_اینا رو بچین رو میز. میدونم که کارت تو تزیین کردن عالیه. دانه دانه ظرف ها را به طرف میز پهن که نصف اتاق مهمان را اشغال کرده میبرم. همه را با نظم و ترتیب خاصی میچینم و دستمال ها را تا میکنم و در لیوان های شراب میگذارم.بعد از اینکه کارم تمام شد، لوستر ها را خاموش کردم و نور های قرمز سقف را یه همراه چند شمع قرمز روشن کردم. وقتی مامان و آزالیا اتاق را دیدند، بهت زده شدند. فکر کنم کارم را خوب انجام داده ام.
ble.ir/join/dTuHxGL1px
۱۶:۳۷