ن
شابلون و پوستر را زمین بگذارید، ویترین و استیج را ورق بزنید ؛اندرباب نوسازی تاکتیکهای حضور در شبهای حساس ایران
در ایامی که سایهی تهدید و جنگ بر سر شهرها سنگینی میکند، حضور شبانهی مردم ایران در خیابانها، فراتر از یک پیادهروی ساده، در واقع ترسیمکنندهی یک «خط دفاعی نرم» است. دشمن با راهبرد «جنگ شهری» بهدنبال ایجاد فضای ناامنی و تخلیهی روانی شهروندان است؛ اما حضور آگاهانهی مردم، این معادله را به نفع امنیت ملی تغییر داده است. با این حال، برای استمرار این حضور و جلوگیری از فرسایشی شدن آن، نیازمند یک بازنگری جدی در «تکنیکهای حضور» هستیم. ۱. عبور از کلیشههای بصری به سمت تعاملات انسانیبه نظر می رسد باتوجه به گذشت بیش از دو هفته از حضور خیابانی سرمایه گذاری ایستگاه ها و موکب ها روی پوستر، شابلون و پذیرایی چایی اشتباه است و محیط به یک اشباع نسبی رسیده و دیگر این موارد نمی تواند پیام جدیدی تولید کند. این ایستگاه ها و مواکب باید از ظرفیت ها و خلاقیت های جدید برای حفظ و تثبیت جمعیت در خیابان استفاده کنند. به عبارت دیگر باید از رسانه های چاپی و بصری عبور کرد و «رسانه های تعاملی» را رونق بخشید. مثلاً:- تئاتر خیابانی: زبان هنر، برندهترین سلاح برای روایت مظلومیت و اقتدار است. اجرای نمایشهای کوتاه که مفاهیم پایداری را با چاشنی امید و حتی طنز روایت میکنند، میتواند روحیه جمعی را بازسازی کند.- میز بازیهای فکری: تبدیل خیابان به فضایی برای فکر کردن و تعامل. وقتی خانوادهها در کنار هم دور یک میز بازی مینشینند، پیام «امنیت برقرار است» را با قدرتی بیشتر از صدها سخنرانی به دنیا مخابره میکنند. این کار باعث میشود حضور در خیابان از یک تکلیف سیاسی به یک انتخاب تفریحی و بصیرتی تبدیل شود.- دعا و مناجات: تا امروز حجم مداحی های حماسی و ریتمینگ متناسب با شرایط بسیار بالا بوده است. به نظر می رسد باید قدری به آرامش، سکون، توجه و توسل در خیابان هم پرداخت. کمتر ایستگاه و موکبی را این شبها می بینیم که مناجات آرامش بخشی پخش کند و یا برنامه زنده دعا و توسل داشته باشد. ۲. پیوند «مقاومت» با «معیشت»؛ پویش خرید هوشمندانهبزرگترین آسیب حضور پرحجم مردم در معابر اصلی (مانند تجربهی خیابان شهید صدوقی قم در این شبها) ، ناخواسته متوجه بدنه اقتصادی شهر یعنی مغازهداران شده است. خطر بزرگ در شرایط جنگی، فروپاشی اقتصادیِ لایههای میانی و پایین جامعه است. وقتی خیابانی برای امنیت قرق میشود، نباید به قیمتِ ورشکستگیِ مغازهدارِ همان خیابان تمام شود. - غرفههای خرید و بنهای تخفیف : موکبها و ایستگاههای فرهنگی باید با توزیع بن های تخفیف نقش تسهیل گری در خرید از فروشگاه های خرد را ایفا کنند. به جای توزیع صرفِ اقلام فرهنگی و یا خوراکی در مواکب و ایستگاه ها، میتوان پویشهایی راهاندازی کرد که مردم را به خرید از مغازههای همان محدوده تشویق کند.- مسئولیت اجتماعیِ عابرین: حضور در خیابان باید با «خریدِ حمایتی» همراه شود. هر خانوادهای که برای پیادهروی شبانه میآید، باید بداند که خرید یک کالای کوچک از مغازهداری که چک و اجارهاش عقب افتاده، خود بخشی از جهاد است.
خلاصه اینکه اگر قرار است خیابان سنگر ما باشد، این سنگر باید «زندگی» در آن جریان داشته باشد. مردمی که نگران چک، اجارهخانه و سفره شب عید خود هستند، نمیتوانند برای مدت طولانی در صفِ اولِ حضورِ خیابانی بمانند. تبدیلِ «تجمع» به «شبکه حمایت اقتصادی و تفریح سالم»، بهترین پاتک به دشمنی است که روی خستگی و استیصال ما حساب باز کرده است. یادمان نرود هر رسیدی که از دستگاه کارتخوانِ یک مغازهدار در خیابانهای قرقشده بیرون میآید، تیری است به قلبِ راهبردِ ناامنسازیِ دشمن.@leaflets
۱۱:۴۵