ادعای ششم: سیاست خارجی جمهوری اسلامی، ایدئولوژیکه نه بر اساس منافع ملی!
یک. تنوع اتحادها و روابط خارجی ایران، نشان از آن دارد که اتفاقا رویکرد سیاست خارجی ما، ایدئولوژیک نیست؛ به عنوان نمونه: چین، روسیه، بخشی از کردها و سنیهای عراق، فلسطین سنی، بعثیهای سوریه، زیدیهای یمن و...، کشورها و گروههایی هستند که جمهوری اسلامی با آنها رابطه دارد؛ در حالی که مثل ما شیعه نیستند.دو. اگر سیاست خارجی ایران، تنها بر اساس رویکردهای ایدئولوژیک تنظیم میشد، ما باید در مسأله ایغورها در چین یا چچنها در روسیه، مداخله میکردیم؛ یا در ماجرای سوریه، ما به تفکرات اخوانی نزدیکتر بودیم تا بعثیها ولی مطابق میل اخوانیها عمل نکردیم؛ یا حمایت از ارمنستان ارمنی در مقابل آذربایجان شیعی، با منطق رویکرد ایدئولوژیک، قابل فهم نیست.سه. همه کشورهای جهان، برای دغدغههای امنیتی خود خرج میکنند و کسی هم نمیگوید مگر رفراندوم برگزار کردید؟ برای مثال اعراب حاشیه خلیج فارس، به تروریستهای سوریه، چند صد میلیارد دلار کمک کردند؛ یا آمریکا، از بعد ۱۱سپتامبر تا اواخر سال۲۰۱۹، ۶۴۰۰میلیارد دلار در خاورمیانه هزینه کرده. این مبلغ ۲۰۰۰میلیارد دلار بیشتر از کل هزینههای دولت فدرال در سال۲۰۱۹ است!چهار. اگر رویکردهای ایدئولوژیک عیب باشد، بیش از طرف ایرانی، در طرف مقابل ما یعنی اسرائیل وجود دارد؛ تکرار عباراتی همچون جنگ رستاخیز، ماموریت تاریخی و معنوی، سرزمین موعود و...، در سخنرانیهای نخستوزیر رژیم صهیونیستی، دلالت بر تفکرات ایدئولوژیک در آن سوی ماجرا دارد.پنج. تجربه نشان داد، تا زمانی که متحدین ایران در منقطه، قوی بودند، دشمن جرئت حمله به ایران را پیدا نکرد. یکی از مقامات رژیم صهیونیستی، بعد از سقوط سوریه، گفت: جنگ با ایران، اجتنابناپذیر بود ولی الان ممکن شد!شش. تجربه جنگهای اخیر نشان داد، آن کسانی که در روزهای سخت، حامی امنیت ملی مردم ایران هستند، حزبالله لبنان، حشدالشعبی عراق و انصارالله یمن است و این یعنی، ایران سرمایهگذاری درستی، پیش از این، انجام داده است.هفت. اتحادهای ما در جهان، نشانگر دغدغه امنیتی ماست نه رویکردهای ایدئولوژیک. البته این موضوع، نافی وظیفه اسلامی ما در قبال سایر مسلمانان و مظلومان جهان نیست و اساسا این دو (منافع ملی و رویکرد ایدئولوژیک)، خیلی هم قابل انفکاک از یکدیگر نیستند.
میلاد موحدیان؛ پژوهشگر تاریخ معاصر ایران
@m_movahedian73
یک. تنوع اتحادها و روابط خارجی ایران، نشان از آن دارد که اتفاقا رویکرد سیاست خارجی ما، ایدئولوژیک نیست؛ به عنوان نمونه: چین، روسیه، بخشی از کردها و سنیهای عراق، فلسطین سنی، بعثیهای سوریه، زیدیهای یمن و...، کشورها و گروههایی هستند که جمهوری اسلامی با آنها رابطه دارد؛ در حالی که مثل ما شیعه نیستند.دو. اگر سیاست خارجی ایران، تنها بر اساس رویکردهای ایدئولوژیک تنظیم میشد، ما باید در مسأله ایغورها در چین یا چچنها در روسیه، مداخله میکردیم؛ یا در ماجرای سوریه، ما به تفکرات اخوانی نزدیکتر بودیم تا بعثیها ولی مطابق میل اخوانیها عمل نکردیم؛ یا حمایت از ارمنستان ارمنی در مقابل آذربایجان شیعی، با منطق رویکرد ایدئولوژیک، قابل فهم نیست.سه. همه کشورهای جهان، برای دغدغههای امنیتی خود خرج میکنند و کسی هم نمیگوید مگر رفراندوم برگزار کردید؟ برای مثال اعراب حاشیه خلیج فارس، به تروریستهای سوریه، چند صد میلیارد دلار کمک کردند؛ یا آمریکا، از بعد ۱۱سپتامبر تا اواخر سال۲۰۱۹، ۶۴۰۰میلیارد دلار در خاورمیانه هزینه کرده. این مبلغ ۲۰۰۰میلیارد دلار بیشتر از کل هزینههای دولت فدرال در سال۲۰۱۹ است!چهار. اگر رویکردهای ایدئولوژیک عیب باشد، بیش از طرف ایرانی، در طرف مقابل ما یعنی اسرائیل وجود دارد؛ تکرار عباراتی همچون جنگ رستاخیز، ماموریت تاریخی و معنوی، سرزمین موعود و...، در سخنرانیهای نخستوزیر رژیم صهیونیستی، دلالت بر تفکرات ایدئولوژیک در آن سوی ماجرا دارد.پنج. تجربه نشان داد، تا زمانی که متحدین ایران در منقطه، قوی بودند، دشمن جرئت حمله به ایران را پیدا نکرد. یکی از مقامات رژیم صهیونیستی، بعد از سقوط سوریه، گفت: جنگ با ایران، اجتنابناپذیر بود ولی الان ممکن شد!شش. تجربه جنگهای اخیر نشان داد، آن کسانی که در روزهای سخت، حامی امنیت ملی مردم ایران هستند، حزبالله لبنان، حشدالشعبی عراق و انصارالله یمن است و این یعنی، ایران سرمایهگذاری درستی، پیش از این، انجام داده است.هفت. اتحادهای ما در جهان، نشانگر دغدغه امنیتی ماست نه رویکردهای ایدئولوژیک. البته این موضوع، نافی وظیفه اسلامی ما در قبال سایر مسلمانان و مظلومان جهان نیست و اساسا این دو (منافع ملی و رویکرد ایدئولوژیک)، خیلی هم قابل انفکاک از یکدیگر نیستند.
میلاد موحدیان؛ پژوهشگر تاریخ معاصر ایران
@m_movahedian73۱۵:۴۳