داستان قیمت بنزین در ایران
داستان قیمت بنزین در ایران همان داستان همیشگی «فنر فشردهشده» است.
دولتها در ایران طی بیش از ۵ دهه همواره تورم ایجاد کردهاند، اما در سالهای اخیر با سیاستهای مداخلهگرانه و سرکوب قیمتی اجازه ندادهاند این تورم خودش را در قیمت بنزین نشان دهد. هر سال تورمهای ۳۰ و ۴۰ درصدی داشتیم، اما قیمت بنزین ثابت ماند؛ بنابراین فنر قیمت بنزین هر سال بیشتر فشرده شد و فاصله قیمت داخلی با قیمت جهانی افزایش یافت.
اواخر سال ۱۳۸۹، با اجرای قانون هدفمندی یارانهها، قیمت بنزین آزاد ۷۰۰ تومان شد و در ابتدای سال ۱۳۹۰ با دلار حدود ۱۱۰۰ تومان، قیمت بنزین آزاد حدود ۶۴ سنت بود؛ یعنی به قیمت بنزین در منطقه خلیج فارس بسیار نزدیک بود؛ قیمتی که امروز دولت آرزوی رسیدن به آن را دارد.
(۶۴ سنت با دلار ۲۰۰ هزار تومانی یعنی بنزین ۱۲۸ هزار تومانی به نرخ امروز)
در آبان ۱۳۹۸ هم بنزین آزاد ۳۰۰۰ تومان و دلار حدود ۱۱ هزار تومان بود و دوباره قیمت بنزین ایران به قیمت جهانی نزدیک شد. اما باز هم بهجای تعدیل تدریجی قیمت، چند سال قیمت را ثابت نگه داشتیم و امروز به جایی رسیدهایم که بنزین با قیمتی کمتر از ۲.۵ سنت فروخته میشود.
اما نکته مهم این است که راهحل، صرفاً افزایش قیمت بنزین نیست. اگر دولت امروز بنزین را گران کند ولی همچنان تورم ایجاد کند، چند سال دیگر دوباره همین اتفاق تکرار میشود.
تورم را مردم ایجاد نکردهاند؛ بخش مهمی از آن نتیجه سیاستهای دولت، کسری بودجه و رشد نقدینگی است. بنابراین راهحل اصولی، حل مسئله تورم است، نه اینکه هر چند سال یکبار با افزایش قیمت بنزین، فنر فشردهشده را یکباره آزاد کنیم.
مسئله اصلی این است که نمیتوان برای همیشه با اقتصاد و قیمتها مقابله کرد. مکانیزم بازار در نهایت حساب تورم را خواهد گرفت.
@madresebourse
داستان قیمت بنزین در ایران همان داستان همیشگی «فنر فشردهشده» است.
دولتها در ایران طی بیش از ۵ دهه همواره تورم ایجاد کردهاند، اما در سالهای اخیر با سیاستهای مداخلهگرانه و سرکوب قیمتی اجازه ندادهاند این تورم خودش را در قیمت بنزین نشان دهد. هر سال تورمهای ۳۰ و ۴۰ درصدی داشتیم، اما قیمت بنزین ثابت ماند؛ بنابراین فنر قیمت بنزین هر سال بیشتر فشرده شد و فاصله قیمت داخلی با قیمت جهانی افزایش یافت.
اواخر سال ۱۳۸۹، با اجرای قانون هدفمندی یارانهها، قیمت بنزین آزاد ۷۰۰ تومان شد و در ابتدای سال ۱۳۹۰ با دلار حدود ۱۱۰۰ تومان، قیمت بنزین آزاد حدود ۶۴ سنت بود؛ یعنی به قیمت بنزین در منطقه خلیج فارس بسیار نزدیک بود؛ قیمتی که امروز دولت آرزوی رسیدن به آن را دارد.
(۶۴ سنت با دلار ۲۰۰ هزار تومانی یعنی بنزین ۱۲۸ هزار تومانی به نرخ امروز)
در آبان ۱۳۹۸ هم بنزین آزاد ۳۰۰۰ تومان و دلار حدود ۱۱ هزار تومان بود و دوباره قیمت بنزین ایران به قیمت جهانی نزدیک شد. اما باز هم بهجای تعدیل تدریجی قیمت، چند سال قیمت را ثابت نگه داشتیم و امروز به جایی رسیدهایم که بنزین با قیمتی کمتر از ۲.۵ سنت فروخته میشود.
اما نکته مهم این است که راهحل، صرفاً افزایش قیمت بنزین نیست. اگر دولت امروز بنزین را گران کند ولی همچنان تورم ایجاد کند، چند سال دیگر دوباره همین اتفاق تکرار میشود.
تورم را مردم ایجاد نکردهاند؛ بخش مهمی از آن نتیجه سیاستهای دولت، کسری بودجه و رشد نقدینگی است. بنابراین راهحل اصولی، حل مسئله تورم است، نه اینکه هر چند سال یکبار با افزایش قیمت بنزین، فنر فشردهشده را یکباره آزاد کنیم.
مسئله اصلی این است که نمیتوان برای همیشه با اقتصاد و قیمتها مقابله کرد. مکانیزم بازار در نهایت حساب تورم را خواهد گرفت.
@madresebourse
۲۸۷