دو خبر علیه رهبر انقلاب و نقش مادو خبر را کنار هم بگذارید.اولی، خبر اینترنشنال است که میگوید: «رهبر انقلاب در حال فرار به روسیه است.»دومی، محتوایی شبیه توییت شریفی زارچی که میگوید: «رهبر من خامنهای نیست.»این دو خبر اگر جدا دیده شوند، یکی دروغ آشکار و یکی بی اهمیت است؛ اما کنار هم، یک روایت کامل جنگ شناختی را میسازند.برای فهم ماجرا، کافی است سابقه این الگو را مرور کنیم. خبر «فرار» همان نسخه آشنایی است که در حوادث ۱۴۰۱ هم دیده شد؛ درست زمانی که موج اعتراض در حال فروکش بود، ناگهان خبر «فرار مسئولان جمهوری اسلامی به ونزوئلا» منتشر شد. هر بار که خیابان خالی میشود، روایت فرار فعال میشود.دومی هم چهرهای اتفاقی نیست. پیشتر بارها اخبار هتک و دروغ منتشر کرده و همین چند روز پیش، خبر جعلی کشتهشدن یک دختر ۲۲ ساله را نوشت و پس از تکذیب رسمی خانواده و دادستانی، ناچار به حذف آن شد. مسئله اما شخص نیست؛ مسئله، الگوست.سادگی است اگر اینها را «اشتباه خبری» بدانیم. تکرار، زمانبندی و شباهت روایی نشان میدهد با یک مأموریت رسانهای مواجهایم. این خبرها نه برای تأیید ساخته شدهاند و نه برای تکذیب؛ اصولاً تکذیبپذیر نیستند و دقیقاً به همین دلیل اثرگذارند.
اما این دو خبر کنار هم چه میکنند؟اول نشان میدهند دشمن نقش رهبر انقلاب را درست فهمیده است. چهار ستون این حرم پابرجاست، چون رهبر انقلاب همزمان فرمانده میدان، محور وحدت ملی، معمار حرکت و پیشرفت ملت و رهبر جبههای فراتر از مرزهاست.دوم اینکه وقتی نتوانستند مردم را به خیابان بیاورند، سراغ تغییر مدل تصمیمگیری با تاکید بر رهبری انقلاب رفتند: ناامیدسازی از واقعیت بیرونی و قطع رابطه عاطفی درونی. خبر «فرار» ستون عینی اقتدار را میزند و خبر «رهبر من نیست» ستون عاطفی را. پیام نهایی ساده است: او که میرود و تو هم نسبتی نداری، پس ماندن چه معنایی دارد؟این همان «تسلیم روانی قبل از درگیری» است؛ گزاره «کار تمومه» برای کسانی که نه معترضاند و نه مدافع، بلکه در وضعیت تماشا ایستادهاند. این دستور پنهان برای تعطیلکردن ذهن است.و درست به همین دلیل، این روایتها نشانه قدرت دشمن نیست؛ نشانه ضعف و کلافگی اوست. جنگ شناختی با ناامیدی شروع میشود، و فقط با بازسازی اراده جمعی شکست میخورد.در پایان، اما چه باید کرد؟اول؛ هر محتوایی که با هرنیت ناخواسته به روایت «کار تمومه» ضریب بدهد، خطاست و باید متوقف شود.دوم؛ نقطه مقابل این عملیات، برجستهسازی واقعیت ناکامی و بنبست دشمن در میدان واقعی است، نه جدل با شایعه.سوم؛ بازسازی امید عقلانی به حرکت، اصلاح و تغییر ممکن، مهمترین سلاح در برابر تسلیم روانی است.و چهارم؛ باید مظلومیت مردم و کشور را صریح و بیوقفه گفت؛ مردمی که زیر فشار ایستادهاند، نه جامعهای که فروپاشیده باشد.@mahdian_mohsen۹:۳۲
بد و خوب تصمیم ارزی دولتدولت قصد دارد قیمت ارز را بهتدریج تکنرخی کند و از منابع آزادشده، یارانه پرداخت کند. این تصمیم را باید منصفانه و از چند زاویه دید.نخست اینکه میان سران نظام تقریباً اجماع وجود دارد که ارز ترجیحی دیگر پاسخگو نیست. چرا؟اول، ارز ترجیحی عملاً نقشی در تعیین قیمت نهایی ارز مصرفی ندارد؛ قیمت ارز در جای دیگری شکل میگیرد.دوم، این ارز به کنترل قیمت منجر نمیشود؛ چون تولیدکننده، نه لزوماً از سر سوداگری، بلکه بهدلیل اینکه سایر هزینههایش با ارز آزاد محاسبه میشود، کالا را با همان منطق قیمتگذاری میکند.سوم، ارز ترجیحی رانت بزرگی ایجاد میکند که از جیب دولت خارج میشود، اما الزاماً به جیب مردم نمیرسد.نکته مهمتر این است که در شرایط سخت تحریمی، فروش نفت و تأمین این حجم از ارز، دیگر شبیه گذشته نیست و تداوم این سیاست عملاً امکانپذیر نیست.بر همین اساس، تصمیم دولت انتقال یارانه از ابتدای زنجیره تولید به انتهای زنجیره مصرف است؛ یعنی بهجای پرداخت ارز ارزان به تولیدکننده، یارانه مستقیم به مصرفکننده برسد که مهمترین نمود آن، کالابرگ است. از نظر منطق اقتصادی، اصل این تصمیم قابل دفاع است.اما دولت در اجرای آن دچار چند خطای جدی شده است.اول، زمان اجرای طرح؛ بدون تردید زمان مناسبی برای آغاز آن انتخاب نشد.دوم، قرار بود حمایت بهصورت کالابرگ و کالا با قیمت ثابت باشد، نه پرداخت نقدی؛ امیدواریم این خطا اصلاح شود.سوم و مهمتر، ضعف جدی در اقناع افکار عمومی است. چنین تصمیم مهمی نیاز داشت رئیسجمهور بهصورت مستقیم، شفاف و امیدوارکننده با مردم سخن بگوید، نه اینکه خبر آن بهصورت پراکنده و در میان دهها موضوع دیگر اعلام شود.با اینهمه، باید واقعبین بود. کشور در شرایط حساسی قرار دارد. نقد این تصمیم لازم و حتی واجب است، اما تخریب و خالیکردن دل مردم و تولیدکننده خطاست. بهترین تصمیمها هم بدون اعتماد و همراهی مردم به نتیجه نمیرسد. باید شرایط کشور و کمین دشمنان را دید و متناسب با آن، هم نقد کرد و هم مسئولانه رفتار نمود.همشهری@mahdian_mohsen۱۶:۲۶
اینکه گذشت... اما امان از مظلومیت جمهوری اسلامیاین ماجرا هم تمام میشود و تهماندهاش هم جمع خواهد شد و غبارش می خوابد؛ اما مظلومیت جمهوری اسلامی می ماند.و چه بسا این تصاویر هم فراموش می شود... تصویر جوانکی که در حال پرتاب نارنجک به سمت پلیس است؛ نارنجک در دست خودش منفجر میشود و همان پلیسی که هدف حمله بوده، اولین کسی است که به دادش میرسد.علی دایی در یک فقره که تازه افشا شده، ۱۵ میلیارد تومان رانت خرید عینک از پتروشیمی میگیرد، سالها با انواع تسهیلات و مجوزها کار میکند، بعد از «خاصهتراشی جمهوری اسلامی» میگوید و طلبکار هم میشود.شریفیزارچی درخواستش را محرمانه به نام آیتالله خامنهای ثبت میکند، امتیازش را میگیرد، بعد علنی مینویسد «رهبر من نیست».بازاری بینوا میخواهد از گرانی و فشار معیشت اعتراض کند؛ هنوز دهانش را باز نکرده، یکی کنار گوشش میایستد و شعار «نه غزه، نه لبنان» میدهد تا اعتراضش مصادره شود.میخواهد دکانش را باز کند وکاسبی کند، با قمه تهدیدش میکنند.جوان بسیجی در جنگ دوازدهروزه، صبح تا شب ایست بازرسی میدهد تا خانههای خالی مردم غارت نشود؛ امروز همان جوان زیر دستوپای اوباش ایلام کتک میخورد.همایون شجریان، از بالا تا پایین نظام، احترام میبیند، مجوز میگیرد، کنسرت برگزار میکند، پول به جیب میزند؛ بعد میرود و میگوید «در اعتراض به کشتار مردم کنسرت را لغو میکنم».هرکس بخواهد در فضای مجازی از جمهوری اسلامی دفاع کند، با یک سازوکار نانوشته روبهرو میشود؛ اینستاگرام محدودش میکند، دسترسیاش را میبندد، دیدهشدنش را کم میکند و همزمان ترولها میریزند سرش؛ فحش، حمله، تهدید، ریپورت، فشار روانی.پلیس بینوا وسط خیابان جمهوری، مقابل چشم مردم، در محاصره اوباش کتک میخورد؛ فحش میشنود، ناسزا میشنود، زمین میخورد، دورهاش میکنند.اما صبوری میکند و همه از او انتظار دارند در هر شرایطی خون بدهد، مجروح شود، حتی کشته شود؛ اما از سلاحش استفاده نکند.آن رسانهای که در جنگ دوازدهروزه عضو ثابت اتاق جنگ صهیونیست ها بوده است، حالا ژست دلسوزی برای ملت ایران میگیرد.آنکه با تحریم اجازه نمیدهد نفت ایران فروخته شود،آنکه راه بازگشت ارز را میبندد،آنکه با فشار سیاسی و دستکاری روانی بازار قیمت دلار را بالا میبرد،حالا دم از حمایت از معترضین میزند و نام مردم را خرج خود میکند.خانمی چادری، نخبه و استاد دانشگاه، تنها میان جماعت اوباش میایستد و در دفاع از انقلاب شعار میدهد؛نه سلاحی دارد، نه حفاظی، نه پشتوانهای.در همان لحظه، عدهای که مدعی «زن، زندگی، آزادی» هستند، با مشت و لگد به او حمله میکنند، هتک حرمتش میکنند.پیرمرد کف سبزه میدان؛ همان که سالها پیشرو در دفاع از این خاک و مردم بوده است فریاد می زند حیا کنید و بازار را ترک کنید و چند لحظه بعد تصویر زمین زدن پیرمرد وسط بازار مخابره میشود.و حالا آن مردک پست،آنکه اجدادش خاک ایران را فروختند،آنکه به اعتراف خودشان دختران این سرزمین را پیشکش پادشاهان عرب میکردند،آنکه سالهاست با پول دزدی از ملت ایران فرار کرده و در ناز و نعمت خوشگذرانی میکند،امروز شده منجی ایران و مدعی بازگشتو جهاد تبیین سطحش آنقدر نازل شده که باید بگوید این همان ملعون است. باور نکنید.جمهوری اسلامی هم اندازه که مقتدر است، بلکه عمیقتر و بیشتر مظلوم است و مظلوم.@mahdian_mohsen۳:۵۵
چهار خطا در تحلیل اوضاعاول. این دولت هم نبود، همین بود. خطاهای این دولت سر جای خود؛ اما حوالهدادن تحرکات دشمن به کموکسر این دولت، خطاست. دولت عصمت هم اگر بود، کموبیش همین شرایط رقم میخورد. جریان تحریف در جنگ نرم تخصصش وارونهنمایی است؛ شب را روز میکند و روز را شب. نمونهاش همین حرفها و شعارهایی است که درباره عزیز جان این ملت و رهبری انقلاب میزنند. اتفاقا این سطح از دشمنی، محصول قدرت ایران است نه ضعفش. این چهلوچند سال را باید با هم دید، نه مقطعی و بریده.دوم. همه یکی نیستندمردم که اساسا محل نگذاشتند. اما حتی همان جماعت حاضر در صحنه هم یکدست نیستند. برخی نوجواناند و دنبال هیجان. بعضی در شلوغیها گرفتار «جمعزدگی» میشوند و غالبا بعدش پشیمان. عدهای هنوز خودشان را معترض میدانند و خیال میکنند راه اصلاح، شلوغی است. بعضی هم صرفاً تماشاگر و سیاهی جمعیتاند. خلاصه اینکه همه اوباش و مزدور و اغتشاشگر نیستند.سوم. به گندهگوییها بخندیدربعپهلوی ملعون میگوید «بهزودی به ایران میآیم»، بیآنکه خندهاش بگیرد. ترامپ میگوید «نیروی کمکی میفرستم». رسانههایشان مینویسند «رهبری در حال سفر به روسیه است». آن یکی مدعی میشود «بخش بزرگی از ارتش با پهلوی بیعت کرده». در خیال خامشان، کارکرد این حرفها برای تماشاگرهاست؛ برای القای اینکه «دیگر کار تمام است» و چرا معطلید. اوج بلاهت.چهارم. کار فقط در اینستاگرام تمام شده!در اینستاگرام، جمهوری اسلامی یا از دست رفته یا یک قدم مانده به فروپاشی؛ همینقدر بامزه. اساساً جریان مزدوری اغتشاش پروژه را با «نماد» جلو میبرد: یک مجسمه را آتش بزنند، راهی را ببندند، چند شعار پراکنده بدهند و تمام. واقعیت میدان اما چیز دیگری است.@mahdian_mohsen۷:۵۲
http://hamshahrionline.ir/xbCmP
نامه ای خطاب به آقای لاریجانی درباره اینترنت و پلتفرم ها
تصمیم داشتم نامه را خصوصی برای آقای لاریجانی بفرستم اما نکته ای برای پنهان نگه داشتن نداشت. شد سرمقاله روزنامه همشهری@mahdian_mohsen
نامه ای خطاب به آقای لاریجانی درباره اینترنت و پلتفرم هاتصمیم داشتم نامه را خصوصی برای آقای لاریجانی بفرستم اما نکته ای برای پنهان نگه داشتن نداشت. شد سرمقاله روزنامه همشهری@mahdian_mohsen۱۸:۱۴
خونخواهیم...رهایتان نخواهیم کردتعداد شهدا اعلام شد. ماجرا بسیار دردناک است؛ بسیار فراتر از تصور. خردهروایتها پیشتر آمده بود، اما این سطح از قساوت و شقاوت و ددمنشی باورکردنی نیست.2427 شهید مقابل 690 کشته شده اغتشاشات...سربازان با غیرت وطن در خون غلتیدند تا تاریخ درس بگیرددرس بگیرد که این انقلاب حتی در دفاع از خود نیز مقید به انسانیت است؛ مقید به اخلاق است و مقید به شرع مقدس.پیامش این است که در هر شرایطی، اولویت برایش «معلمی» است؛ درس است. صبوری میکند تا صف معترض، آشوبگر و برانداز از هم جدا شود؛ تا سپر انسانی را از کمین شیطانی جدا کنند.اما امان از خونهای ریختهشده… تا ابد، این خونها بر تارک این انقلاب چون خورشید خواهد درخشید و راهنما خواهد بود.و درد، وقتی مضاعف میشود که به خونِ مظلومانه کسانی فکر کنیم که جان شان را جریان منحوس و حیوانی برانداز گرفت تا بازار مکاره شان رونق بگیرد؛ مردم عادیِ کوچه و خیابان که آمده بودند ببینند و بروند، و حالا عکسهایشان سر در کوچه و محله و مسجدشان نشسته است.اما رهایتان نخواهیم کرد.با مجرم اصلی سالهاست پدرکشتگی داریم؛ و پس از جنگ دوازدهروزه و اغتشاش اخیر، باید ساعتشماری کند. یقین داریم به وعده صادق رهبرمان، این فرعون زمان پست و زبون به خاک خواهد نشست. جلادِ نیابتیاش هم که سیلیِ سخت جمهوری اسلامی را در جنگ دوازدهروزه چشیده است و هنوز سکندری میزند، تقاص اصلی را پس می دهد، به فضل الهی. جریان مزدور و اوباش داخلی هم فرصتی شد تا این فاضلاب متعفن وطنی سر برآورد و دیده شود و شناسایی شوند. بهزودی بیشتر از پیش بساطشان جمع خواهد شد. قصاص شرعی باید چشم ترامپ قمارباز را پر کند.و اما خونخواهیم...هرکس، حتی در حد یک متن کوتاه، از این سلبریتیهای بیخبر به آتش این اغتشاش دمیده است، باید پاسخگو باشد.هرکس با شایعه، تحریف یا دروغ تردید کاشته و ذهنها را به هم ریخته، باید در محکمه حاضر شود و توضیح بدهد سهمش چه بوده است.هرکس آگاهانه یا از سر منفعت، جادهصافکن ماشین خبرسازیِ فاسد اینترنشنال و بیبیسی و منوتو شده است، یا با بازنشر هماهنگ، با برجستهسازی دروغ، با سفیدشویی خشونت و سیاهنمایی حقیقت آتش بیار معرکه شده است باید آماده پاسخگویی باشد.آن برند اقتصادی لعنتی، آن دکانِ خونخوار، آن کافهی شرففروش و آن سرمایهدارِ بیشرف هم باید جواب بدهند؛ همه آنهایی که نانشان در ریختن خون و ساختن داغ بوده است باید پاسخ دهند. باید هزینه این خسارتها را بپردازند؛ خسارت جان، خسارت مال، خسارت امنیت، خسارت امید و اعتماد.به عدد قطرههای خون پاکی که ریخته شد، باید حسابکشی شود؛ از آمران و حامیان بیرونی تا عوامل داخلی، از طراحان اتاق عملیات تا پیادهنظام رسانهای. این پرونده بسته نمیشود؛ این مطالبه فراموش نمیشود.همشهری@mahdian_mohsen
۱۷:۴۳
2427 یعنی...این عدد را به خاطر بسپارید. قاب کنید و به دیوار بزنید. روی لباس چاپ کنید. از رویش طرح بزنید؛ گردنبند و دستبند بسازید. پوسترش کنید و شهر را با آن بیارایید. این عدد یک «نماد» است.نماد مظلومیت جمهوری اسلامی است؛ نماد جوانمردی رهبر این انقلاب است. فرمانده ارشد نظامی گفت در دو ساعت میتوانستیم اوباش تروریست را جمع کنیم، اما «سپر انسانی» مانع شد. تا شام روز جمعه، از سلاحِ نظامی، جز در موارد خاص، استفاده نشد؛ تا باقیماندهی معترضان جدا شوند، تا اوباش از مردم عادی غربال شوند.۲۴۲۷ نماد مظلومیت و اقتدار است. حالا دنیا بهتر میفهمد چرا رهبر انقلاب با سلاح هستهای مخالف است؛ برای او، به سبک اجدادش، قدرت، بهماهو قدرت، قداست ندارد. قدرتی که با ریختن خون بیگناه به ثمر بنشیند، میراث مستضعفین نخواهد شد. حالا تاریخ بهتر میفهمد چرا خمینی انقلاب ۵۷ را با دست خالی و مشت گرهکردهی مردم و جوشش قلب ها به ثمر رساند، نه با تشکیلات مسلحانه.۲۴۲۷ را نماد کنید: کتاب بنویسید، نام خیابان بگذارید، در مدارس درس بدهید.اما حرف تمام نیست.۲۴۲۷ در دلش یک غمنامه هم دارد.
2427 یعنی وقتی دشمن با موشک بیاید 1062 شهید می گیرد و وقتی با رسانه بیاید 2427 شهید2427 یعنی وقتی مرزهای خاکی و آسمانی را صیانت می کنیم اما ذهن ها را رها باید بیش از دو برابر شهید دهیم 2427 یعنی وقتی دشمن بجای نقاط قوت ما مثل موشک، نقاط ضعف مثل اقتصاد را هدف می گیرد از مردم بیشتر قربانی می گیرد. ۲۴۲۷ یعنی وقتی نوجوان را رها میکنیم تا بیپناه و بیدفاع از خانواده و مدرسه وارد پلتفرم شود، باید چند برابر خون بدهیم.۲۴۲۷ یعنی وقتی جنگ در میدان سلاح سخت است، هدف معلوم است؛ اما وقتی جنگ در میدان ذهن است، دوست و دشمن قاطی میشود و قربانی بالا میرود.۲۴۲۷ یعنی وقتی دشمن با تانک و موشک میآید، ملت دور هم جمع میشود؛ اما وقتی با شایعه و تردید میآید، انسجام را میزند و خون میگیرد.۲۴۲۷ یعنی وقتی ستون «خبر و روایت » میلرزد، ستون «امنیت» هم میلرزد؛ و تا خبر و روایت درست نشود، امنیت هم آرام نمیگیرد.۲۴۲۷ یعنی وقتی فریب از راه «کلمات» میآید، از راه گلوله خطرناکتر میشود؛ چون اول عقل را میگیرد، بعد جان را.۲۴۲۷ یعنی وقتی دشمن به جای شکست موشک، سراغ شکست امید میرود؛ جنازهها بیشتر میشود.2427 هم نماد اقتدار است. هم مظلومیت. هم درد. هم داغ و البته هم روشنایی. هرچه هست در این نماد خونین، قدرتی نهفته است که اگر خوب گوش دهیم و دست گیریم، نجوای این خون های پاک، راه نشان و راه نما و پیام بری می کند و اصلاح و رشد و نصرت خواهد بود.@mahdian_mohsen۷:۴۰
مواجهه با آمار «۳۰ هزار کشته»اینترنشنال آمار کشتهها را از ۱۲ هزار، یک مرحله به ۲۰ هزار و حالا به ۳۰ تا ۳۵ هزار نفر رسانده است. رضا پهلوی هم در مصاحبهای عدد ۵۰ هزار را مطرح کرده. بقائی، سخنگوی وزارت خارجه، پاسخ قابلتوجهی داده و گفته: «احتمالاً تصمیم داشتند همین تعداد آدم بکشند.»این آمارسازیها پنج هدف را دنبال میکند:یکم: نگه داشتن سطح بالای خشم برای دور جدید اغتشاشدوم: پالس خبری و آمادهسازی افکار عمومی و آمریکاییها برای جنگ نظامیسوم: امید دادن به نیروهای خودشان برای اینکه در میدان بمانندچهارم: به میدان آوردن سلبریتیهای کماطلاع برای همراهسازیپنجم (راهبردیتر و مهمتر در میانمدت): سفیدشویی عدد ۷۰ هزار کشته رژیم صهیونیستی در غزهچه باید کرد؟ سه اقدام اساسی:یکم: برجستهسازی استاندارد دوگانه آمریکا؛ مقایسه رفتار با اعتراضات داخل آمریکا با اغتشاشات در ایران. اینجا اطلاعات جذاب و قابلمقایسه زیادی وجود دارد.دوم: بازنشر مستمر تصاویر و روایتهایی که نشان میدهد جریان تروریستیِ ایرانی چگونه با سلاح سرد و گرم در میدان بود، مأموران امنیتی را به قتل رساند و با همان سلاح، مردم را هم هدف گرفت.سوم: نمادسازی از قربانیان مظلوم اغتشاش از میان مردم عادی که به دست «داعشهای وطنی» کشته شدند؛ تمرکز ویژه بر شهدای کودک و نوجوان. نمادسازی، از عددسازی اثرگذارتر است.و مهمتر: این دادهها باید به هر شکل ممکن به مخاطبی برسد که مخاطب رسانههای داخلی نیست. وقتی روایت ضدانقلاب ترک بردارد، همدلی و همذاتپنداری مخاطب ناآگاه با آنها فرو میریزد؛ و از آن طرف، تکرار بیهدف محتوای آنها میتواند اثر معکوس بگذارد و بیحسی ذهنی ایجاد کند.@mahdian_mohsen۴:۱۹
چطور یک نوجوان میتواند مسجد را آتش بزند؟امیدوارم این متن را وزیر محترم آموزش و پرورش ببیند و فکری کند.یکم. به عزیزی در آموزشوپرورش گفتم: «شما نگران نوجوانها نیستید؟» آن هم قبل از این اتفاقات؛ حدود یک هفته قبل از ۱۷ و ۱۸ دی ماه.گفت: «تصویر غلطی از نوجوان ساختهاند؛ نگرانیها اغراقآمیز است.»بعدتر دیدم در خبرها آمده بود که حدود یکسوم دستگیرشدگان اغتشاشات اخیر، دانشآموز و نوجوان بودهاند. ۹۳ درصد هم فاقد سابقه کیفری. یعنی هسته سخت آشوب بر گرده این ها نشسته اند.دوم. حتما دیدید که بعضی از این نوجوانها را وقتی میگیرند، از ترس شلوارشان را خیس میکنند، فوری میگویند «گه خوردیم، غلط کردیم» .اینها را مسخره نکنید. ببینید… آن صحنهای که ما در خیابان میبینیم، یا در کلیپها میبینیم، فقط «ظاهر ماجرا»ست. پشتش یک قصهی پیچیده است. نوجوانی که چند هفته یا چند ماه، هر روز با گوشی خوابیده و بیدار شده، با خشم تغذیه شده، با حسرت سوزانده شده، با جمعِ مجازی گرم شده، با شعارهای تند شجاع شده… پایش روی زمین نیست. مسخ پلتفرم است.http://hamshahrionline.ir/xbDdWاین متن را بخوانید تا دقیق توضیح دهم پلتفرم چطور مثل مواد مخدر نوجوان ما را مسخ می کند. حتا نوجوان خوب را... بلکه آقایان بیدار شوند.@mahdian_mohsen۶:۲۱
درباره تصویر امروز رهبرانقلاب در بهشت زهرا...شما هم مثل من وقتی رهبر انقلاب را در بهشتزهرای تهران دیدید، دلتان لرزید؟ هم دلشوره و هم شعف. دلشوره از اینکه از حرامیان اهریمنی هیچ بعید نیست؛ و شعف از تماشای این شجاعت آرام.نمازجمعه نصر را یادتان هست؟ همان روزی که رهبر انقلاب در مصلای تهران ایستاد، در حالی که رژیم شیطانی تهدید کرده بود. این چند ماه گذشته، مخصوصاً در روزهای اغتشاش، آن تصویر بارها تکرار شد؛ هر بار با یک شکل، با یک صحنه، با یک پیام واحد؛ آرامش در دل تهدید.روح امام شاد؛ میگفت: «والله در عمرم یکبار نترسیدم.» رهبر انقلاب هم به سلفِ برحقش شبیه است. اما نترسیدن فقط از سر شجاعت نیست. یک وقت آدم در دل نبرد نمیترسد؛ یک وقت در دل نبرد، گویی در قلهی صلح ایستاده است. این دومی، جنس دیگری است؛ جنسِ سکینه.ممکن است کسی به خطا بگوید رهبر انقلاب عاشق شهادت است و باکی ندارد. حتماً عاشق وصل است. اما ماجرا بسیار فراتر از این حرفهاست. او مأموریتی مهمتر از شهادت دارد: باید ملتی را دستگیری کند و با خود بالا ببرد. فراموش نکنید همان روزهایی که ما درگیر هیاهوی اغتشاش بودیم، فرمود باید «توحیدِ ابوذری» را گسترش داد؛ گفت ابوذر بسیار داریم، اما باید به ابعادِ یک ملت، ابوذر شویم تا تمدن شکل بگیرد. افقِ نگاه را ببینید و حظ ببرید. او مأموریت خود را رساندن میبیند، نه رفتن.
و اما ....بیایید در آستانهی انقلاب اسلامی با خود عهدی ببندیم. دوران سختی در پیش است و پرتلاطم. هرچه ملت ما قویتر میشود و به قلهها نزدیکتر، دشمنیها هم بیشتر میشود. اما حرف اینجاست؛ واقعیت این است که دیگر با اندیشه ی تنها نمیتوان این راه را رفت. عقل و استدلال لازم است، اما کافی نیست. بصیرت لازم است، اما تمام کننده نیست. در روزگاری به سر میبریم فراتر از عقیده و اندیشه؛ این روزها «اطمینان قلبی» لازم است و این اطمینان کار هر کسی نیست.تا بزرگ نشدهایم، به بزرگمان چشم بدوزیم؛ و از او سکینه بگیریم.این را خطاب به غیرانقلابیها هم میگویم؛ حتی اگر اندیشهی رهبری را چند و چون کردید، مهم نیست؛ دستکم آرامشش را طلب کنید. در میانهی طوفان آخر الزمانی، همین آرامش ره بر است که همه را به سلامت از دل خطر عبور میدهد.همشهری@mahdian_mohsen۱۶:۲۱
اینبار اغتشاش هم نبود... اول انقلاب عده ای علیه حجاب راه پیمائی برگزار کردند، سپاه حلقه زد که کسی متعرض اینها نشه@mahdian_mohsen۳:۰۵
بازی نمادها در نسل سوم مذاکراتمسقط از همان ابتدا صحنهی «بازی نشانهها» شد؛ نشانههایی که قرار بود پیش از کلمات، روی ارادهی طرف مقابل اثر بگذارند.در مانور پهپادیِ همزمان با فضای مذاکره، مسیر پرواز پهپادهای ایرانی طوری طراحی شد که شکل «ذوالفقار» را بسازد. در همان مقطع، در بازنماییهای رسانهای غربی، مسیر پروازی پهپاد آمریکایی به شکل «ساعت شنی» تصویر شد؛ یعنی نماد ضربهی قاطع و پرقدرت در برابر نماد فشار تدریجی و زمانکِشی تهدید. یک تقابل راهبردی: ذوالفقار در برابر ساعت شنی. پیام روشن است؛ منطق ایران «پایان دادن» است، نه «کشدادن».نماد دوم، خط پرواز وزیر خارجه از طبس به عمان بود. طبس فقط یک مبدأ جغرافیایی نیست؛ حافظهی شکست ارادهی نظامی آمریکاست. پیام بیکلامش هم روشن است: ما از نقطهی شکست شما وارد گفتوگو میشویم.نماد سوم، رونمایی از موشک خرمشهر ۴ (خیبر) بود؛ تصویری از «فردای پس از مذاکره». یعنی اگر گفتوگو به نتیجه نرسد، خلأیی ایجاد نمیشود و معادلهی سختتر آماده است.این نمادها فقط نشانه نبودند؛ در میدان واقعی دیپلماسی هم همین اقتدار اعمال شد. ایران هم محل مذاکره را تعیین کرد (انتقال از استانبول به مسقط) و هم موضوع آن را محدود ساخت: فقط هستهای؛ نه موشکی و نه منطقهای.جالب اینکه همین تصویر اقتدار در روایت رسانههای غربی هم دیده شد. بیبیسی از «کنترل دستور کار» و جلوگیری ایران از چندموضوعیشدن مذاکرات نوشت. گاردین از «موضع غافلگیرانه و محکم» ایران گفت و تأکید کرد تهران خطوط قرمز خود را حفظ کرده است. رویترز گزارش داد ایران با صبر و قاطعیت چارچوب هستهای را نگه داشت. والاستریت ژورنال هم که معمولاً نزدیک به روایت رسمی واشنگتن است، به صراحت از مقاومت ایران در مذاکرات سخن گفت.این تأیید بیرونی، ما را به تصویر بزرگتر میرساند: روایت مذاکرات ایران و آمریکا سه دورهی روشن دارد.دورهی اول، دورهی خوشبینی سادهانگارانه بود؛ دورانی که برخی میپنداشتند مسئلهی ایران اساساً «مسئلهی مذاکره» است و با نشستن پشت میز حل میشود. تجربهی برجام نشان داد این تصور، خطای راهبردی بود.دورهی دوم، آغاز دولت جدید است؛ و اینجا یک تصمیم آگاهانه گرفته شد. ایران با این هدف وارد مذاکره شد که آمریکا را نزد افکار عمومی داخلی و خارجی خلع سلاح کند؛ مذاکره به مثابه اتمام حجت. میز مذاکره در این دوره بخشی از «میدان» بود. نتیجه هم روشن شد: آمریکا حین مذاکره زد زیر میز و وارد جنگ شد.دورهی سوم، مسقط است. آمریکا در جنگ دوازدهروزه چیزی بهدست نیاورد. سراغ اغتشاش رفت؛ با حضور مردم ناکام ماند. جنگ روانی را تشدید کرد تا به فلج تصمیمگیری در داخل برسد؛ باز هم ناکام ماند، خصوصاً وقتی رهبر انقلاب هشدار دادند که اشتباه بعدی، یعنی گسترش جنگ در ابعاد منطقهای. حالا مسقط محصول همین بنبست است؛ راهی برای بازگشت.اما ایران اجازه نداد این بازگشت، تصویر قدرت بسازد.با نماد، با میدان، با چارچوبگذاری و با روایتسازی، این پیام تثبیت شد: ما مذاکره میکنیم برای منافع مردم و رفع تحریمها؛ اما چون میدانیم آمریکا از دشمنی با مردم ایران دست نمیکشد، همزمان ارادهی او را هم هدف گرفتهایم.همشهری@mahdian_mohsen۱۶:۱۲
این کشتهها هم کار خودشونه؟آقای شکوریراد گفته کشتههای اغتشاشات اخیر کار خودِ نظام است. ایکاش دستگاه قضایی این ادعا را جدی میگرفت و از او میپرسید: طبق کدام سند؟ اما بگذریم. چون این ادعا زیاد در رسانه ها چرخید، چند استدلال ساده را مرور کنیم.از اینجا شروع کنیم.بسیار خب؛ فرض میکنیم ما کشتیم.پس این ۳۰۰ و خردهای شهید امنیت را چه کسی کشته است؟احتمالاً میگویند باز هم خود نظام؛ برای رد گمکنی.آخه کدام حکومت برای رد گمکنی، ستون امنیت خودش را قربانی میکند؛ خودزنی میکند.اما قبول. جلوتر برویم.نظام کشت؛ اما چرا بعدش سلاخی کرد؟ چرا مثله؟ چرا آتش زد؟چه کسی بالای سر جنازهی سوختهی دادستان اسفراین رقص و شادی کرد؟احتمالاً میگویند اینها هم نمایش خودتان است.اما کسی که این را بگوید نمیفهمد سلاخی یعنی پیام؛ یعنی «بکشید، هزینه ندارد»، «بکشید، ترسی نیست».خب چرا باید نظام چنین پیامی به اغتشاشگران بدهد؟هیچ عقل امنیتی، خشونت را ساده نمی کند تا تکثیر شود. می کند؟ بازهم قبول. جلوتر برویم.این فیلمها که طرف با اسلحه وسط خیابان تیراندازی میکند چیست؟احتمالاً میگویند نیروهای امنیتیاند؛ برای رد گمکنی.خب پس چرا دستگیر شدند؟ چرا اعتراف کردند؟ چرا شبکهشان لو رفت؟شاید میگویند اعترافها هم نمایش است.بسیار خب؛ نمایش.پس آنهایی که در عملیات پلیس کشته شدند چه؟مثلاً همین تروریستی که به کلانتری تهرانپارس حمله کرده بود و اخیرا در درگیری کشته شد. چرا کشته شد؟ مگر خودی نبود؟احتمالاً باز هم چشم میبندند.یعنی نظام، نیروی خودش را میکشد، به بعضی لباس تروریست میپوشاند، دوباره میکشد؛ واقعاً چطور رویتان میشود؟بگذریم. قبول. این هم نمایش.این همه سلاح از کجا آمد؟ کجا رفت؟ خرج چه شد؟این هم هیچ؟راستی اعتراف خودِ غربیها، اسرائیلیها و آمریکاییها چه؟بزرگترینشان ترامپ است که صراحتاً گفت از داخل جمعیت به نیروهای پلیس تیراندازی شده است. این هم بلوف است؟ باشد.آنهایی که خودشان فیلم گرفتهاند و گفتهاند «کشتیم» چه؟منافقین مهمترینشان.جریان ضدانقلاب و گروههای تروریستی اصلاً نمیگویند کار حکومت بوده؛ میگویند کار خودمان است و حقمان هم بوده و باز هم میکشیم. میگویند نه فقط امروز؛ اگر قدرت بگیریم، تکتکتان را میکشیم.اینها هم کار نظام است؟ منافقین و پژاک هم همان جمهوری اسلامیاند؟و سؤال آخر:اگر جمهوری اسلامی اینقدر مافیایی و خونریز است، چرا کسی مثل شکوریراد را رها میکند تا بیاید و پروژه را لو بدهد؟آدم باید خیلی خبیث باشد که این همه فیلم، خبر، اعتراف، دستگیری و این میزان قربانی را ببیند و باز هم چشم ببندد و بگوید: کار خودشان است.همشهری@mahdian_mohsen۱۶:۱۹
ده تصمیم مهم امشب؛ در کنار الله اکبریکم.امشب نقش «یادآور» را بازی کنیم.به حداقل 10 نفر از اطرافیانمان، دوست، فامیل، همکار، پیام بدهیم.نه دستور، نه شعار؛یک جملهی انسانی و صادقانه.«فردا فقط راهپیمایی نیست؛ اعلام وفاداری است. اعلام ایستادگیه.»دوم.در شبکههای اجتماعی «تماشاگر» نباشیم.هر پست، استوری یا توییتی که دعوت به ۲۲ بهمن است رالایک، بازنشر، کامنت کوتاه و تقویتی.روایت مسلط با نجوا ساخته نمیشود؛ با تکرار ساخته میشود.سوم.به آنهایی که مرددند، زنگ بزنیم نه پیام بدهیم.تماس، گرما دارد.بگوییم:«ممکنه حتا جمهوری اسلامی رو قبول نداشته باشی،اما فردا روز دفاع از ایران است؛روزی که حتی مخالفها هم باید کنار خاکشان بایستند.»چهارم.امشب اهل خانه را مهمان کنیم.یک جشن ساده؛حتی با یک کیک کوچک، یک چای، یک لبخند.۲۲ بهمن از خانه شروع میشود.پنجم.برای فردا قرار بگذاریم.تنهایی نرویم.دو نفره، سه نفره، خانوادگی.قرار، احتمال نیامدن را کم میکند.خاصه اگر کسی را میشناسیم که نمیتواند از خانه بیرون بیاید،ما برویم سراغش.ششم.فضای خانه را آماده کنیم.پرچم، پوستر، عکس..بگذار بچهها حس کنند فردا «روز معمولی» نیست.مناسک، هویت میسازد.هفتم. فردا با خودکار بیایید.آمادهی نوشتن باشید.هرکس خود را مهیای روایت کند.هر جملهای که گفته میشود،تیری است بر چشم و دل دشمن.هشتم. فردا مجهز بیاییم؛ برای دیدهشدن.با عکس آقا،با یک شعار از دل،با یک دلنوشتهی ساده روی کاغذ،با یک پرچم ایران.نهم. امشب با خودتان دو عهد ببندید.فردا، در هر قدم، عهدتان را مرور کنید.عهدِ اول: عهدِ شکر.شکرِ خمینی.هنوز نفهمیدهایم و چهبسا هیچوقت هم نفهمیمچه میراث بزرگی برای ما گذاشت.عهدِ دوم: عهد عزم.عهد برای ماندن.ماندن پای کار نایب امام زمان.تصمیم دهم را شما بگید. خود این یک کار است. @mahdian_mohsen۱۳:۲۵
این مردم مگر گلایه ندارند؟ مشکل اقتصادی ندارند؟ چرا آمدند؟ آمارها از یک رکورد تاریخی حکایت دارد. گفته میشود میزان حضور اینبار بیش از ۵۰ درصد بالاتر از بسیاری از دورههای گذشته بوده و برآوردها عددی دستکم ۲۶ میلیون نفر را در سراسر کشور نشان میدهد. این فقط یک عدد نیست؛ یک واقعیت اجتماعی است که در خیابان خود را نشان داده است.اما اولین پرسشی که پیش میآید ساده و جدی است: مگر مردم مشکل اقتصادی ندارند؟ مگر انتقاد و گلایه و شبهه ندارند؟ پس چرا میآیند؟ چگونه ممکن است در میان همین جمعیت، جوانانی با ظاهرهای متفاوت و حتی رنگینکمانی، دخترانی با پوششهای متنوع، همچنان به انقلاب ابراز وفاداری کنند و حتی پیشرو باشند؟پاسخ را باید در سه نکته جستوجو کرد.نخست، این مردم در حال مبارزهاند؛ هم در درون خود و هم در عرصه اجتماعی. جامعهای که در حال صیرورت است، ولو ظاهرش همه چیز را نشان ندهد، در عمق قدرتمند میشود. بیش از چهل سال ایستادگی در برابر جنگ، تحریم و فشار خارجی، ملتی را میسازد که تجربه مقاومت در خونش جریان دارد. ایمان در اینجا شعار نیست؛ محصول همین ایستادگی ممتد است. کسی که در میدان مبارزه رشد میکند، از گذشته جلوتر است، حتی اگر چهرهاش شبیه کلیشههای ذهنی ما نباشد.دوم، مسئله هویت است. این مردم داشتههایی دارند که برایشان صرفاً سیاسی نیست؛ هویتی است. ممکن است ضعف و نقص و انتقاد وجود داشته باشد، اما وقتی احساس کنند اصل هویتشان هدف قرار گرفته، آرایش دفاعی میگیرند. انسانی که زیر فشار اقتصادی است، ممکن است گلایه داشته باشد، اما حاضر نیست برای رفاه بیشتر تحقیر شود. دفاع از انقلاب برای بسیاری، دفاع از کرامت و هویت تاریخی و دینیشان است.سوم، رابطه با رهبری است. این رابطه یک قرارداد اداری نیست؛ رابطهای ولایی و عاطفی است. مردم پیام رهبری را فقط با گوش نمیشنوند؛ با دل میشنوند. این پیوند، زبانی از جنس فطرت دارد؛ پیامی که از قلههای ایمان صادر میشود و در جان مخاطب مینشیند.یک حرف دیگر باقی است؛ کوتاه بگوییم و عبور کنیم. رهبری ایستاده است و جامعهای با او ایستاده است. سرّ ماجرا همینجاست.او حرکت میکند و حرکت میدهد. جلو میرود و جامعه را با خود جلو میبرد. این همان نقطهای است که دشمن در محاسبهاش دچار خطا میشود. تصور میکند با فشار، جامعه از رأس جدا میشود.راز تکرار این حضورها همین است: ایستادگی در رأس، ایستادگی در بدنه میسازد. و وقتی رأس و بدنه همزمان ایستاده باشند، هیچ نوع دشمنی کارگر نمی افتد. حرف تمام است. او ایستاده است، و امتی با او ایستاده است. همین.همشهری@mahdian_mohsen۱۷:۱۴
*مراقب عادی سازی در چهلم باشید*در چهلم شهدای جنگ خیابانی دیماه، باید هوشیار بود. تجربه نشان داده است که برخی جریانها در بزنگاههای احساسی، تلاش میکنند روایتها را جابهجا کنند؛ با واژههایی چون «هموطنی»، «جانباختگی»، «سوگواری ملی» یا «حقیقتیابی مستقل» میکوشند مرز میان قربانی و عامل خشونت را مخدوش کنند. سوگواری، حرمت دارد؛ اما سوگواری نباید پوششی برای تطهیر خشونت سازمانیافته شود. اگر عزایی هست، برای خونهای به ناحق ریختهشده نیروهای امنیتی و مردمی است که در برابر آشوب ایستادند. ما از مظلومیت جانباختگان و شهدای این حوادث 2427 نفر میشناسیم و نه بیشتر. این همان نقطهای است که باید مراقب بود. تحریف و بازی با واژهها و ساختن روایتی که عملیات سازمانیافته و مسلحانه را به یک «تراژدی دوطرفه» تقلیل دهد.هرگونه نویز خبری که جای جلاد و شهید را تغییر که هیچ، حتا تعلیق و غبارآلود سازد، خیانت است. چهلم، زمان تثبیت روایت است. یا حقیقت را با عدد درست و تصویر درست ثبت میکنیم، یا اجازه میدهیم غبار تحریف بر حافظه جمعی بنشیند. ما اجازه عادیسازی نمیدهیم؛ در چهلم شهدای اغتشاشات تنها یک مطالبه وجود دارد و آنهم خونخواهی است.@mahdian_mohsen
۵:۰۹
*آقای وزیر لطفا ببینید*چند سال پیش به مدرسهای که خیّران ساخته بودند رفتیم سر بزنیم. فردی معتاد داخل مدرسه بود. پرسیدم اینجا چه میکنی؟ گفت: معلمم. تعجب را که در چشمانم دید، خودش توضیح داد: «تبعید شدم اینجا برای معلمی.»هنوز هم مغز و استخوانم تیر میکشد از این فکر که آن دانشآموز بینوا چه کرده بود که معلمِ خطاکار را برای جبران، معلم او کردند؟اما وقتی ویدئوی این یکی معلم شیاد را دیدم که به این طفلان معصوم میگوید بجای شعر "علی ای شیر خدا... "باید اسامی ۴۰ هزار کشتهشده را حفظ کنید، فهمیدم از آن ماجرا هم دردناکتر وجود دارد.آقای وزیر آموزش و پرورش، شبها نباید خوابتان ببرد وقتی چنین معلمانی بالای سر بچههای مردماند.تنها هم وزیر آموزش و پرورش نیست؛ همه دست اندرکاران فرهنگی خطاب اند. یکسوم دستگیرشدگان زیر ۱۸ سال سن دارند. عمق این غم و رنج و درد را انشاءالله متوجه هستید.@mahdian_mohsen۱۰:۰۱
یک سخنرانی پر از تیتراگر یک نفر خارجی بخواهد رهبر انقلاب را بشناسد بهترین راهنما همین سخنرانی است. این سخنرانی را باید چندبار خواند و شنید. مجموعهای از مضامین بههمپیوسته که سخت می شود از میان آنها حتا یک تیتر برای روزنامه انتخاب کرد.
ما عزاداریم یکم. وجه تربیتی انقلاب. آنجا که فرمودند ما عزادار جوانان فریبخوردهایم؛ از «فرزندان» گفتند، از اصلاحپذیری و حتی برای آخرتشان دعا کردند. این یعنی انقلاب اسلامی پیش از هر چیز پروژهای تربیتی است؛ مدارا هم ریشه در همین نگاه معلمانه دارد.سیلی محکم دوم. قاطعیت در برابر دشمن. در پاسخ به تهدیدها زمین بازی را تغییر دادند؛ بهجای انفعال، از «سیلی محکم» گفتند. این همان جمع میان «رحماء بینهم» و «اشداء علی الکفار» است.جزیره بدنام سوم. معرفی ماهیت دشمن. با اشاره به جزیره بدنام (اپستین)، فساد ساختاری تمدن لیبرالدموکراسی را یادآور شدند؛ نشانهای برای فهم باطن اهریمنی که امروز مقابل ایران ایستاده است.... یعنی این ملتچهارم. تبیین هویت جمهوری اسلامی؛ نظامی متکی بر ملتی «پابرجا و مستحکم» که ۴۷ سال ریشه دوانده و پیشرفت و مقاومت را توأمان دنبال کرده است. اعتماد واقعی به مردم، ستون این نگاه است . فرمودند جمهوری اسلامی یعنی این ملت. کودتای تمام عیارپنجم. تحلیل حوادث اخیر؛ از «کودتای برنامهریزیشده» و شبکهای هرمی با رأس آمریکای صهیون گفتند که احتمالا بازهم از همین حوادث می سازد. داعش جدید و ششم از پروژهای شبیه داعش دستساز برای ناامنسازی گفتند که جریان جاهل داخلی را به خدمت گرفته است. اما در کنار این تحلیل، وعده شکست دوباره این سناریوها را دادند.آیت الهیهفتم. دیدن دست خدا در میدان. توفیقات در دل حوادث و تعبیر «آیتالهی» از حضور مردم در 22 دی ماه و 22 بهمن ماه. آرام باشیدهشتم. طمأنینه اجتماعی؛ دعوت به آرامش و تمرکز بر کار و زندگی، که خیالتان جمع؛ آنها که باید مراقب مردمند.دو اولویتنهم . مطالبهگری اقتصادی از دولت با دو اولویت: مهار تورم و حفظ ارزش پول ملی.درس مان را بلدیمدهم. ریشه قدرت مردم؛ ملتی که درس اسلامی وشیعی خود را بلد است و با دشمن بیعت نمی کند و کوتاه نمیآید. ایمانی آگاهانه. حالا مجدد برویم و اصل سخنرانی را بارها بخوانیم.@mahdian_mohsen۱۸:۵۱
جوان فریبخورده چطور شهید نامیده شد؟رأفت رهبر انقلاب جلوهای ویژه داشت؛ آنجا که فرمودند ما عزادار جوانان فریبخوردهایم، آنان را «فرزندان ما» خواندند و حتی برای قیامتشان دعا کردند. این تعبیر صرفاً عاطفی نیست؛ پشت آن یک منطق روشن نهفته است: انقلاب اسلامی خود را پیش از هر چیز پروژه «تربیت» میداند، نه صرفاً اداره قدرت.
ایشان شهدا را سه دسته دانستند: مدافعان امنیت، رهگذران بیگناه، و فریبخوردگان. درباره دسته سوم پرسش طبیعی است؛ جوانی که در صحنه اغتشاش حضور داشته چرا در این مجموعه قرار میگیرد؟ پاسخ در همان منطقی است که پیشتر نیز دیدهایم: در فتنه ۷۸ گفتند حتی اگر عکس بنده را پاره کردند واکنش نشان ندهید. در موضوع حجاب تأکید کردند بسیاری از این بانوان دل در گرو انقلاب دارند. یعنی معیار، «جهت هویتی» است نه «لغزش در مصداق».
منطق ایشان تفکیک «خطا» از «خیانت» است؛ اما این کافی نیست. نکته اصلی «نسبت هویتی» است. وقتی میگویند اینها فرزندان ما هستند، منظور صرف رابطه عاطفی پدر و فرزندی نیست؛ بلکه پیوندی هویتی است. این جوانان ریشه در همین خاک، همین تاریخ و همین سرنوشت ملی دارند. از بیرون این هویت نیامدهاند؛ در دل آن رشد کردهاند. لغزش در تشخیص، پیوند با ملت را قطع نمیکند.
پس اگر در همان میدان جان میدهند، در منظومه رسمی کشور در شمار قربانیان همان فتنه دیده میشوند. روشن است که این تعبیر، عنوان فقهی خاص شهادت نیست؛ بلکه ناظر به مسئولیت طراحی دشمن و مظلومیت جوانی است که از درون همین ملت برخاسته و دچار لغزش شده است.
این نگاه، دوگانهسازی را میشکند، پیوند ملی را حفظ میکند و حتی در دل خطا، هویت مشترک را پاس میدارد.@mahdian_mohsen
۱۹:۴۱
راستی؛ کسی هست توضیح دهد؟ راستی مگر نمیگفتند ۳۶ هزار کشته؟ چی شد تهش؟ چرا حتی یک اسم نتوانستند به فهرست منتشرشده دولت اضافه کنند؟مگر نمیگفتند بهشتزهرا پول میگیرد و «حق تیر» می گیرند؟ سخت بود یک فیش یا سند رسمی منتشر کنند؟مگر نمیگفتند تیر خلاص زدهاند؟ حتی یک فیلم یا سند معتبر منتشر شد؟مگر نمیگفتند گور دستهجمعی وجود دارد؟ پس عکسش کو؟ مختصاتش کجاست؟ خانوادهای نبود که مدعی شود؟مگر نمیگفتند افراد بینام دفن شدهاند؟ یک مورد مستند شد؟ یک خانواده پیدا نشد بگوید عزیز ما کجاست؟مگر نمیگفتند به پرستاران گفتهاند زخمیها را درمان نکنند؟ یک پرستار حاضر شد شهادت بدهد؟ یک بیمار گفت کدام بیمارستان رفته و درمان نشده است؟مگر نگفتند مسئولان با هواپیمای اختصاصی به روسیه فرار کردهاند؟ این ادعا چه شد؟ پروازی ثبت شد؟ رفتند و برگشتند؟روزی در تاریخ خواهند نوشت که چگونه جریانی اهریمنی با دروغهای بزرگ ، ۲۵۲۷ خانواده را داغدار کردند. @mahdian_mohsen
۱۵:۳۳