من :)
حتی هنوز هم با تردیدم دست به گریبانم که بنویسم یا نه ، راستش من خیلی جا ها نوشتم ، در نوت گوشی، گوشه‌ی دفتر هایم، برای نشر در جاهای مختلف و هر جا که مربوط به شما می‌شد مخصوصا یک هفته بعد از نیمه‌ی شعبان . تقریبا کسانی که مرا می‌شناسند خوب می‌دانند سال هاست به یک بهانه‌ای از شما مینویسم. من دورا دور در هوای این زندگانی نفس کشیدم و خوب می‌دانم باید چه بنویسم...اما این روز ها بیشتر از همیشه به تو فکر می‌کنم نمی‌دانم ایرانی یا نه، نمی‌دانم حالت بهتر شده یا هنوز هم تظاهر می‌کنی، راستش حتی نمی‌دانم خبر شهادت آقا را کجا شنیدی، تنها خاطره‌ی نزدیک همان است که در خانه‌ای همه جمع بودیم و کسی به تو و بقیه‌ی هم‌کیشانت زیر چشمی نگاهی انداخت و گفت:"الان پهپاد از پنجره میاد توی خونه بلند بشید بریم" و من خندیدم نه که حرفش بامزه باشد، خندیدم چرا که خوب می‌دانم از همان اولِ کارتان با زخم زبان و دم نزدن خوب عجین شدید، روز های غریبی است سال هاست دیگر به خانه‌ی ما سر نمی‌زنی و چندین ماه از آخرین خبر ما از تو می‌گذرد، حسن آقا را که خوب می‌شناسی؟ او هم همینطور بود اگر روزی خونه‌ی بزرگ آقا او را می‌دیدم انگار دنیا را به من داده باشند گل از گلم می‌شکفت چون هیچ‌وقت نمی‌شد پیدایش کرد حالا اما کسی او را در خیابان زد و از بختِ خوش ما فقط توانست زمین‌گیرش کند، نمی‌دانم بگویم کاش تو هم مثل حسن آقا زمین‌گیر می‌شدی یا نه...فقط می‌دانم من وقتی خودم را پیدا کردم کتاب هایِ کتابخانه‌ات مرا رشد داد بزرگ کرد و هرازچندگاهی تو ناجیِ من در ریاضیات بودی، تا اینکه منم مثل همه پا گرفتم و دیگر تو را ندیدم راستش این روز هایی که دلم می‌خواست برای کسی همینقدر حرف بزنم تو نیستی، روز هایی که از کسی بپرسم واقعا کدام حرف درست است؟ و روز هایی که از همه می‌شد به گوشِ شنوایی نق زد و گلایه ها کرد... تو که نیستی، اما کاش مراقبِ خودت باشی گاهی اوقات زنده ماندن مفیدتر از شهادت است این را فراموش نکن و راستی! بدان که من حالا خیلی بزرگ شده‌ام خیلی زیاد :) #واگویه #سِری‌داستان
دور نشسته بودم ، خیلی دور و فقط زمزمه هایِ روضه خوان به گوشم می‌رسید... داشتم مداحی هایت را گوش می‌دادم آخرین مداحی که پلی لیست روی آن مانده بود می‌خواند: "یه روز منم می‌میرم برات" و تو سر قول خودت ماندی. #واگویه#شهید
۲