شرح مثنوی معنوی_ جلسه ی 161.m4a
۴۲:۱۳-۷.۴۶ مگابایت
شرح مثنوی معنوی
جلسه صد و شصت و یکم
استاد علی مقدم
آپارات
آدرس شعر:مثنوی معنوی، دفتر اولابیات ۲۸۵۳ الی ۲۸۶۹
نام حکایت:«خلیفه که در کرم در زمان خود از حاتمطایی گذشته بود.»
نام بخش:«قبول کردن خلیفه هدیه را و عطا فرمودن با کمال بی نیازی از آن هدیه و از آن سبو»
بیان شعر :«چون خلیفه دید و احوالش شنیدآن سبو را پر ز زر کرد و مزید...»
موضوعات:
هدیه و عطیه: هدیه آن است که بنده به بارگاه حضرت سلطان میبرد، درحالی که خداوند به این هدیه نیاز ندارد و عطیه آن لطفی است که از طرف حضرت حق عطا میشود.
طریقت خائفانه:انسان با شیوهی ریاضتگونه و خویشتنداری بیابان هجر و دوری از حضرت حق را طی میکنند.
طریقت عاشقانه:انسان هنگامی که در آب الهی قرار میگیرد، در ولایت و دوستی با رسولان و اولیای الهی روان حرکت میکند.
حیای الهی :انسان هر چه بیشتر بزرگی و عظمت خداوند را ببیند باحیاتر میشود.
در پوست خود نگنجیدن:هنگامی که انسان با شوق به شیدایی بزرگی دست می یابد.
بیخود شدن:هنگامی که سالک، نفس خود را فنا میکند، خداوند او را باقی مینماید و بزرگی میبخشد.۱۴۰۵/۰۲/۲۹
آدرس جدید سایت اینلایت (استاد مقدم):www.iraninlight.com
عضویت در کانال شرح کتاب مثنوی معنوی
ادمین کانال:@fatemehnaji
لینکیاب شرح مثنوی
۹.۸K
۱۸:۵۳