156.mp3
۵۵:۵۸-۹.۸۱ مگابایت
شرح مثنوی معنوی
جلسه صد و پنجاه و ششم استاد علی مقدم
آدرس شعر:مثنوی معنوی، دفتر اولابیات ۲۷۷۳ الی ۲۸۰۰
نام حکایت:«خلیفه که در کرم در زمان خود از حاتم طایی گذشته بود.»
نام بخش:«پیش آمدن نقیبان و دربانان خلیفه از بهر اکرام اعرابی و پذیرفتن هدیه او. »
بیان شعر:«آن عرابی از بیابان بعید، بر در دارالخلافه چون رسید... »
موضوعات:
شایستگی دریافت احترام:انسانی که به عزت وصال پروردگار برسد، در جهان هستی مورد اکرام و احترام خواهد بود.
غرور معنوی:کلید ورود به دروازهی وصال الهی، دوری از غرور معنوی و خود بزرگ بینی است.
صادق شدن:اگر انسان اضافات خود را رها کند و تنها ولایت و دوستی خداوند را برگزیند، در مسیر رشد و تعالی قرار خواهد گرفت.
بوی لطف الهی:انسانی که قلب خود را به پروردگار متصل کند، میتواند بوی خیر را از شر و نیکی را از ظلمت تشخیص دهد و مسیر الهی را به راحتی بیابد.
غافلگیری جهان هستی:زندگی قابل پیش بینی نیست واغلب دستآوردهای انسان در نقطهای خود را به او نشان میدهند که انتظار آن را ندارد.
آدرس جدید سایت اینلایت (استاد مقدم):www.iraninlight.com
عضویت در کانال شرح کتاب مثنوی معنوی
ادمین کانال:@fatemehnaji لینکیاب شرح مثنوی
جلسه صد و پنجاه و ششم استاد علی مقدم آدرس شعر:مثنوی معنوی، دفتر اولابیات ۲۷۷۳ الی ۲۸۰۰ نام حکایت:«خلیفه که در کرم در زمان خود از حاتم طایی گذشته بود.» نام بخش:«پیش آمدن نقیبان و دربانان خلیفه از بهر اکرام اعرابی و پذیرفتن هدیه او. » بیان شعر:«آن عرابی از بیابان بعید، بر در دارالخلافه چون رسید... » موضوعات:شایستگی دریافت احترام:انسانی که به عزت وصال پروردگار برسد، در جهان هستی مورد اکرام و احترام خواهد بود.غرور معنوی:کلید ورود به دروازهی وصال الهی، دوری از غرور معنوی و خود بزرگ بینی است. صادق شدن:اگر انسان اضافات خود را رها کند و تنها ولایت و دوستی خداوند را برگزیند، در مسیر رشد و تعالی قرار خواهد گرفت.بوی لطف الهی:انسانی که قلب خود را به پروردگار متصل کند، میتواند بوی خیر را از شر و نیکی را از ظلمت تشخیص دهد و مسیر الهی را به راحتی بیابد.غافلگیری جهان هستی:زندگی قابل پیش بینی نیست واغلب دستآوردهای انسان در نقطهای خود را به او نشان میدهند که انتظار آن را ندارد. آدرس جدید سایت اینلایت (استاد مقدم):www.iraninlight.com عضویت در کانال شرح کتاب مثنوی معنوی ادمین کانال:@fatemehnaji لینکیاب شرح مثنوی۸۱