132.mp3
۵۶:۱۲-۹.۸۵ مگابایت
شرح مثنوی معنوی
جلسه صد و سی و دوم
آدرس شعر:مثنوی معنوی، دفتر اولابیات ۲۲۸۸ الی ۲۳۱۴
نام حکایت:«خلیفه که در کرم در زمان خود از حاتم طایی گذشته بود.»
نام بخش:«صبر فرمودن اعرابی زن را و گفتن فضیلت صبر و فقر.»
بیان شعر:«شوی گفتش چند جویی دخل و کشت؟ خود چه ماند از عمر؟ افزونتر گذشت..»
موضوعات:
بهترین عمل در هنگام نزاع:انسانهای صالح در دوران جنگ و درگیری، فقط باید روی خودسازی و افزایش نور وجودی خود متمرکز شوند.
نگاه ناظر:شیوهی دید انسان به جهان، روان او را مدیریت میکند.
سیل اتفاقات:انسان باید به گونهای به جهان بنگرد گویا اتفاقات و تجربیات زندگی به سمت او میآیند و از او گذر میکنند.
تجربه حیات:انسان یک روح است که به طور مقطعی در حال سپری کردن این زندگی در جهان هستی است.
مرگ تدریجی:مرگ انسان در جهان بهصورت تدریجی اتفاق میافتد و با حمل ناراحتیها روزبهروز به مرگ نزدیکتر میشود.
موهبت اندوه:انسان میتواند درد را به لذت تبدیل کند و رنجهای زندگی را به پلههای رشد مبدل سازد.
آدرس جدید سایت اینلایت (استاد مقدم):www.iraninlight.com
عضویت در کانال شرح کتاب مثنوی معنوی برای نوجوانان و بزرگسالان
ادمین کانال:@fatemehnaji
لینکیاب شرح مثنوی
جلسه صد و سی و دومآدرس شعر:مثنوی معنوی، دفتر اولابیات ۲۲۸۸ الی ۲۳۱۴نام حکایت:«خلیفه که در کرم در زمان خود از حاتم طایی گذشته بود.»نام بخش:«صبر فرمودن اعرابی زن را و گفتن فضیلت صبر و فقر.»بیان شعر:«شوی گفتش چند جویی دخل و کشت؟ خود چه ماند از عمر؟ افزونتر گذشت..»موضوعات:بهترین عمل در هنگام نزاع:انسانهای صالح در دوران جنگ و درگیری، فقط باید روی خودسازی و افزایش نور وجودی خود متمرکز شوند.نگاه ناظر:شیوهی دید انسان به جهان، روان او را مدیریت میکند.سیل اتفاقات:انسان باید به گونهای به جهان بنگرد گویا اتفاقات و تجربیات زندگی به سمت او میآیند و از او گذر میکنند.تجربه حیات:انسان یک روح است که به طور مقطعی در حال سپری کردن این زندگی در جهان هستی است.مرگ تدریجی:مرگ انسان در جهان بهصورت تدریجی اتفاق میافتد و با حمل ناراحتیها روزبهروز به مرگ نزدیکتر میشود.موهبت اندوه:انسان میتواند درد را به لذت تبدیل کند و رنجهای زندگی را به پلههای رشد مبدل سازد. آدرس جدید سایت اینلایت (استاد مقدم):www.iraninlight.com عضویت در کانال شرح کتاب مثنوی معنوی برای نوجوانان و بزرگسالان ادمین کانال:@fatemehnaji لینکیاب شرح مثنوی۳۲