به نام خدا، در روزگار سختشماره پیشین نشریه پندار را با نگاهی به انیمیشن و جهان تصویر بستیم. قرار بود این شماره نیز ادامه همان مسیر باشد؛ در حوزه سینما: مرور فیلمها، تحلیل قابها و تأمل در جهانی که دوربین به ما نشان میدهد. اما میان آن برنامه و این شماره، فاصلهای پر از درد افتاد.
رخدادهایی که در هفتهها و ماههای اخیر بر این سرزمین گذشت، چنان سنگین و تأثیرگذار بود که نمیتوانستیم به سادگی از کنارشان بگذریم. در شرایطی که جامعه با زخمهای عمیق، فقدانهای مکرر و آیندهای مبهم دستوپنجه نرم میکند، ادامه مسیر پیشین، نوعی چشمپوشی از مسئولیت انسانی و حرفهای ما به نظر میرسید.
ما، به عنوان دانشجویان ارتباطات، پیش از آنکه منتقد فیلم یا تحلیلگر رسانه باشیم، عضوی از همین جامعهایم. درد آن را حس میکنیم، نگران آیندهاش هستیم و نمیتوانیم در برابر آن سکوت کنیم. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم موضوع این شماره را تغییر دهیم؛ نه از سرِ بیمیلی به سینما، که از سرِ التزام به امروز.
سینما میماند برای روزهای آرامتر. امروز اما نوبت پرداختن به مسائلی است که جامعه و دانشگاه از نزدیک و با پوست و استخوان خود حس میکند و از سر میگذراند؛ مسائلی که پیش از آنکه موضوع تحلیل باشند، بخشی از زیست روزمره ما هستند. اینجا، جایی است که نقش ارتباطات و تأثیرگذاری آن در بحرانها، بیش از هر زمان دیگری خود را نشان میدهد. امروز، پرسش از رسالت ما در قبال جامعه، دیگر یک انتخاب نظری نیست؛ یک ضرورت انسانی و حرفهای است.
پذیرای پیشنهادها و نظرات شما هستیم.برای همکاری، به سردبیر نشریه پیام دهید:@Mobinafarahanijokar#نشریه_پندار
انجمن علمی علوم ارتباطات اجتماعی | دانشگاه تهران تلگرام | بله | اینستاگرام @mediastudies_ut