نقش دوگانه قطر در بحران غزه؛ از میانجیگری تا ابزار فشار بر مقاومتبررسی نقش قطر در حمایت از طرح صلح ترامپ و اختلافات اسلامگرایان
نویسنده: محمد امین قاضینژاد بحران درونی جریانهای اسلامگرا و فلسطینی در اواخر سپتامبر ۲۰۲۵، با ارائه طرح صلح ۲۰ مادهای دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده برای نوار غزه، به اوج خود رسید. این طرح نه تنها خواستار توقف فوری درگیریها و تبادل اسرا بود، بلکه شرایط سنگینی چون خروج تدریجی نظامیان اسرائیلی، ایجاد یک دولت موقت غیرنظامی تحت نظارت بینالمللی، و از همه مهمتر، خلع سلاح حماس را مطرح میکرد. نکتهای که طرح ترامپ را از ابتکارات گذشته متمایز و آن را به محرکی برای شکاف داخلی تبدیل کرد، میزان حمایت و همراهی بیسابقه کشورهای عربی و منطقهای بود. عربستان سعودی، قطر، امارات، اردن، مصر و ترکیه با صدور بیانیههای مشترک تلاش کردند به این ابتکار مشروعیت ببخشند و آن را "فرصتی برای پایان دادن به بحران غزه" عنوان کردند. این اجماع منطقهای، فشاری استراتژیک بر حماس وارد ساخت که مقاومت را ناچار به بررسی پیشنهادی کرد که اصولاً با ایدئولوژی هستهای آن در تضاد بود. در چشمانداز آینده، به نظر میرسد این دوگانگی میان «واقعگرایی سیاسی» و «پایداری ایدئولوژیک» در ساختار جنبشهای اسلامگرا، بهویژه حماس، همچنان تداوم یابد. نقش قطر نیز در این میان با چالش حفظ توازن میان منافع ژئوپلیتیکی، الزامات امنیتی و اعتبار میانجیگریاش مواجه خواهد بود. در نهایت، اگر میانجیگری حالت مداخلهگرانه یا ابزاری به خود بگیرد، ممکن است اعتماد جناحهای مقاومت تضعیف شود و شانس دستیابی به توافقی پایدار نیز تا حد زیادی کاهش یابد متن کامل این گزارش را در اینجا مطالعه کنید.@mersadcss۱۴:۰۶
خزانهدار اسرار، بدون سپر؛ سقوط آرام فیدان نویسنده: ابوالفضل اجلی برشهایی از متن: هاکان فیدان، وزیر خارجهای که خود در مرکز رقابتها و بازیهای قدرت درونحزبی دوران پساآردوغان جای دارد، اخیراً درباره مسدود شدن صادرات موتورهای جنگندههای «کاآن» توسط آمریکا سخنانی جنجالی ایراد کرد؛ اکنون سؤال این است که آیا این اظهارنظر صرفاً تحلیل فنی بوده یا تلاشی هوشمندانه برای فشار بر شبکه خانوادگی اردوغان و رقبای درونحزبی؟ برخی تحلیلگران، همین سخنان ظاهراً فنی او را بهعنوان نشانهای از تضعیف عمدی رقبا، از جمله سلجوق بایراکتار، داماد اردوغان و مالک یکی از بزرگترین شرکتهای صنایع دفاعی، تفسیر کردهاند. دولت حزب عدالت و توسعه، اردوغان و خانوادهاش سالهاست بر طبل بومیسازی و بومی بودن صنایع دفاعی کوبیده و از آن بهرهی حداکثری بردهاند. حالا، حرفهای فیدان، ناخواسته یا عمدی، همان تبلیغات دیرینه اردوغان را به طور کامل در معرض تردید و سوال قرار داده است. در این میان، فیدان با اظهارنظرش دربارهی موتورهای جنگنده کاآن، ناخواسته یا شاید با آگاهی، به اردوغان بهانهای داد تا او را بهعنوان فردی که منافع حزبی و امنیت ملی را به خطر میاندازد، ببیند. این دقیقاً همان تکنیکی است که اردوغان سالهاست از آن استفاده میکند: ابتدا رقیب را به موقعیتی سوق میدهد که خودش زمین بخورد، سپس با بهانهای قانونی یا امنیتی، او را از صحنه حذف میکند. فیدان، با اینکه خزانهی اسرار تلقی میشود، در این بازی، دیگر نمیتواند از اطلاعاتش بهعنوان سپر استفاده کند. چرا که در ترکیهی امروز، قانون و اطلاعات، هر دو ابزاری در دستان یک نفر هستند. متن کامل این گزارش را در اینجا مطالعه کنید.@mersadcss۷:۰۷
داستان طالبان و پاکستان؛ نیاز یا مزدوری؟بخشی از کتاب جانور قندهار؛ سفرنامه سال ۱۴۰۰ هادی معصومی زارع به امارت دوم طالبان ( لینک)
نویسنده: هادی معصومی زارع ... ساعت ده به غزنی میرسم. مسرور با همان دوچرخۀ 28 از قبل رسیده است. دیدهبوسی میکنیم و بهراه میافتیم. پشت خودروی سفید رنگی به پشتو جملهای نوشته شده است. مسرور برایم ترجمه میکند: «اگر اشک افغانها جوی آب هم میشد، آن آب بهسوی پاکستان برده میشد.» کنایهای از نفوذ و مداخلهٔ همسایهٔ جنوبی در مقدرات امور افغانستان. در این چند دهه قاطبهٔ فارسیزبانها و حتی کمابیش برخی از پشتونها بر این باور بودهاند که پاکستان، آبشخور تمام مصائب و گرفتاریهای کشورشان و طالبان هم آلت دست سرویس اطلاعاتی این کشور بوده است. بهطورخاص در میان فارسیزبانها این تعبیر مکرراً شنیده میشود که تحولات افغانستان را «پولِ عربی، مفکورهٔ پاکستانی و لشکر جهل پشتونی» پیش میبرد. بیهیچ تردیدی، پاکها مؤثرترین بازیگر خارجیِ چنددههٔ اخیر در افغانستان بودهاند. اما بهراستی ماهیت رابطهٔ پاکستان و طالبان چیست؟ مزدوری یا مصالح مشترک؟ اصلاً چرا در این چنددهه پاکها دست از سر همسایهٔ شمالی برنداشتهاند؟ جوابش هرچه باشد کمی پیچیدهتر از سادهسازیهایی است که این روزها در رسانهها میشنویم.بگذارید به چهار سده قبل بازگردیم و داستان رابطهٔ طالبان و پاکستان را از کوههای سلیمان در مرزهای مشترک دو کشور آغاز کنیم. جایی که قبایل پشتون زندهگی قبایلیشان را داشتند و از قضا گاه در قلمروی هند و پاکستان امروزین، حکومتهایی نیز برپا کردند. همچون خاندان سوری و لودی. این تازه از زمان محمود هوتکی (افغان) بود که با تاسیس یک دولت قدرتمند محلی و پس از او حکومت احمدخان ابدالی در قندهار رفتهرفته قوم پشتون از پشت کوههای سلیمان به دشتهای حاصلخیز جنوب افغانستان کوچ کردند. از آن روز بدینسو، افغانستان هماره شاهد یک دولت مستقل افغان بود که قلمروی آن شامل افغانستان و بخشهای زیادی از پاکستان امروزی نیز میشد. از قندهار تا کشمیر، پنجاب، سند و سواحل مکران.تجزیهٔ رسمی افغانستان را شاهشجاع دُرّانی بنا نهاد. درست در سال ۱۸۳۸ و در ازای پذیرش سلطنتش از سوی استعمار بریتانیا. در قالب معاهدهٔ «مثلث لاهور» و با پذیرش اشغال عملی پیشاور از سوی رانجیت سینگ (حاکم سیک پنجاب) نسلاً بعد نسل و بطناً بعد بطن. کمتر از بیستسال بعد در ۱۸۵۵، دوستمحمدخان هم با امضای معاهدهٔ جمرود ساحل سمت راست رود سند و بلوچستان را رسما پیشکش انگلیسیها کرد. روباه پیر هم در ازای قطع ارتباط افغانستان با دریای آزاد، تعهد داد که در متصرفات والی کابل مداخله نکند. همین. چرخهٔ تنازلات پادشاهان پشتوتبار افغانستان اما همینجا از حرکت نایستاد. بیستوچهارسال بعد از این در ۱۸۷۹ محمدیعقوبخان معاهدهٔ گندمک را امضا کرد تا ضمن فروش سیاستخارجی کشور به بریتانیا و واگذاری منطقهٔ خیبر پشتونخواه به این کشور، سالانه ششصد هزار روپیه پول نقد دریافت کند. با این حساب، عملا مناطق پشتوننشین به دو قسمت تقسیم شد: قسمتی تحت حاکمیت امپراطوری راج بریتانیا. بخشی نیز تحت کنترل حکام متزلزل کابل ...] متن کامل يادداشت را از [اینجا مطالعه کنید.@mersadcss@monbathat۱۷:۵۰
معامله امنیت در برابر صلح: چرا تلاشهای جدید برای عادیسازی، خاورمیانه را به ثبات نمیرساند؟ نویسنده: وحید اخوت "آنها همین دیروز به من گفتند آمادهاند." این جمله ادعایی دونالد ترامپ، در کنار گزارشها از تلاش بنیامین نتانیاهو برای نهایی کردن یک دستاورد دیپلماتیک پیش از انتخابات ۲۰۲۶، تصویری از یک توافق قریبالوقوع میسازد. قطار عادیسازی که پس از ۷ اکتبر و جنگ غزه موقتاً از ریل خارج شده بود، ظاهراً دوباره با سرعتی بیش از پیش به راه افتاده است. اما در بیانیههای رسمی، داستان چیز دیگری روایت میشود. وزارت خارجه عربستان سعودی هرگونه توافقی را مشروط به "مسیر معتبر و بازگشتناپذیر به سوی کشور فلسطینی" کرده است. این دو تصویر متناقض را چگونه میتوان فهمید؟ آیا فاجعه غزه، آنطور که تصور میشد، واقعاً مساله فلسطین را به مرکز معادلات بازگردانده است؟ پاسخ، پیچیدهتر از آن چیزی است که در بیانیههای دیپلماتیک خوانده میشود. شواهد نشان میدهد که محور اصلی مذاکرات نه در قدس یا رامالله، بلکه در واشنگتن و بر سر یک "پیمان دفاعی قوی" (Robust Defense Pact) میان آمریکا و عربستان در جریان است. به نظر میرسد ریاض، نگران از آینده تعهدات امنیتی آمریکا پس از حمله به تأسیساتش در ۲۰۱۹ و حمله اسرائیل به دوحه، به دنبال تضمینی آهنین برای خود است و "صلح" با اسرائیل، بهای آن تضمین تلقی میشود. در این معامله بزرگ، شرط فلسطین بیش از آنکه یک پیششرط واقعی باشد، به یک "پوشش دیپلماتیک" برای مدیریت افکار عمومی خشمگین جهان عرب شباهت دارد. اما آیا میتوان با نادیده گرفتن ریشههای بحران، به ثبات رسید؟ آیا "خرید امنیت" برای دولتها، به معنای "ایجاد صلح" برای ملتهاست؟ این قمار جدید که دقیقاً همان منطق شکستخورده پیش از ۷ اکتبر را دنبال میکند، چرا محکوم به شکست است و چگونه میتواند منطقه را به دور جدیدی از بیثباتی بکشاند؟ متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۱۲:۲۸
تغییرات مداوم در شیوه شمارش آرای انتخابات عراق، تلاشی برای مهندسی کردن انتخابات؟ نویسنده: شهاب نورانی فر یکی از جنجالیترین موضوعات مرتبط با انتخابات در عراق، مسئله قانون انتخابات و بهویژه شیوه شمارش آرا در قانون این کشور است. از سال ۲۰۰۵ که اولین انتخابات مجلس به شکل امروزی برگزار شد، تقریبا در هر دوره روش شمارش آرا دستخوش تغییراتی شده است. برای مثال، در انتخابات سال ۲۰۰۵، معیار اصلی در شمارش آرا، حدنصاب انتخاباتی بود؛ یعنی یک لیست انتخاباتی باید حداقل میزان آرا را کسب میکرد تا یک کرسی در مجلس به آن اختصاص یابد. نکته مهم این است که همه این روشهای شمارش، پیامدهای سیاسی قابل توجهی داشتهاند و در بسیاری موارد به نفع یک جناح سیاسی بوده یا حتی در راستای تضمین پیروزی یک جناح سیاسی نسبت به دیگری عمل کردهاند، به گونهای که میتوان گفت در مهندسی انتخابات نقش ایفا کردهاند. در رابطه با انتخابات پیش رو در نوامبر ۲۰۲۵ نیز احتمال تغییر قانون شمارش آرا به شیوهای ترکیبی، یعنی تلفیق سنت لاگه و اکثریت آرا، مطرح بوده؛ هرچند که این تغییر محقق نشد. تغییرات در ساختار شمارش آرا در قوانین انتخاباتی عراق، در بیشتر موارد به سود احزاب سنتی تمام شده است. این روند عموما در جهت تقویت نظام سهمیهبندی حزبی و تثبیت توزیع قدرت میان همین احزاب پیش رفته است. تنها در یک مورد این نظام تا حدودی دچار اختلال شد و آن در انتخابات سال ۲۰۲۱ بود؛ با این حال در همان انتخابات نیز جریان صدر – که خود بخشی از همین احزاب کلاسیک به شمار میرود – بیشترین بهره را از این تغییرات برد. متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۱۳:۰۳
گزارش نشست «بازی قدرت در زمین سوخته سودان»جنگ داخلی سودان از نگاه دیپلمات و متفکر برجسته سودانی
دبیر نشست: ایمان محمدی#باز_نشر
مقدمهدر میان تحولات سریع منطقه بویژه پس از عملیات طوفان الاقصی در 7 اکتبر 2023، رخدادهایی موازی وجود دارد که به دلایل مختلف مورد توجه قرار نمیگیرند. جنگ داخلی سودان از جمله این تحولات است که منجر به از بین رفتن بسیاری از زیرساختها، قتل عام و بیخانمان شدن مردم، تنزل شدید جایگاه اقتصادی و... در این کشور آفریقایی شده است.جنگی که در این کشور بین دو قطب اصلی یعنی ارتش ملی به عنوان نماینده دولت انتقالی مورد تایید نهادهای بینالمللی به رهبری عبدالفتاح البرهان و نیروهای واکنش سریع به فرماندهی محمد حمدان دقلو(حمیدتی) از 15 آوریل 2023 شکل گرفته، در ماههای گذشته تغییرات محسوسی داشته است. نیروهای البرهان که حمایتهای کشورهایی همانند عربستان، مصر، ترکیه و ایران را با خود دارند، توانستند بخشهای مهم کشور سودان از جمله پایتخت، مرکز استان الجزیره، بخشهایی از مناطق النهر الابیض، کردفان و شمال دارفور را بگیرند، اما مجددا حمیدتی که مورد حمایت امارات و برخی از کشورهای همسایه سودان است، تجدید قوا کرده و با جنایتهای سهمگین، بخشهای از سرزمینهای از دست داده را بازپس گرفته است.همچنین حمیدتی با حمایت امارات در تلاش بود که با برگزاری نشست سیاسی و تجمیع مخالفان غیرنظامی دولت انتقالی سودان در نایروبی کنیا بر مشروعیت سیاسی خویش بیافزاید. در همین راستا، نشست نایروبی با بازنویسی قانون اساسی و تشکیل دولت موازی به عنوان دو نکته اصلی نشست نهایی به کار خود پایان داد، اما نتوانست جریانسازی که به دنبال آن بود را ایجاد کند. این در حالی است که نیروهای واکنش سریع در طول تاریخ خویش به عنوان نیروهای سرکوبگر دولت مرکزی بر ضد قبائل جنوب غرب سودان شناخته شده و مقبولیتی در اراضی باقی مانده در اختیار خویش ندارند.اردیبهشت ۱۴۰۴
نشست فوق در ماه اردیبهشت برگزار شده است، اما بسیاری از مطالب رد و بدل شده و همچنین پیوست این نشست که به بازیگران قدرت در سودان میپردازد، میتواند بخشهای قابل توجهی از پرسشها در مورد تحولات امروز سودان را پاسخ دهد.#باز_نشر
متن کامل این نشست را در اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۸:۵۵
�ین و بین الملل - مهرماه 1404.pdf
۵.۱۳ مگابایت
چهل و هشتمین شماره «ماهنامه دین و بینالملل» منتشر شد. در این شماره میخوانید: پایان عصر ارباش؛ آرپاگوش و بازسازی اعتماد به سازمان دیانت توطئههای ضدشیعی در مالزی: نیاز به مطالعه آخرالزمان کشیشهای هوش مصنوعی و خیزش معنویت دیجیتال از وحی تا صفحه نمایش: نوادگان رسول خدا و دینداری دیجیتال نخستین اسقف اعظم زن؛ استثنایی در میان رهبران دینی جهان ناسیونالیسم هندو در آمریکا: شش نکتهای که همه باید بدانند چرا اردن مرکز امام البانی را بست؟ غرب و بازاندیشی در چندهمسری حضور صدها خاخام اروپایی در همایش تاریخی آذربایجان مسیحیت در سیطره جنبش «ماگا» بازگشایی مدرسه ارتدوکس هیبلیآدا؛ چالشها و امیدها پس از دیدار کاخ سفید بازگشت رفاعی به عراق خشم شیعیان را برانگیخته است؛ معامله سیاسی یا اجرای حکم قضایی؟ @mersadcss۱۸:۱۲
دکترین جدید ابوظبی: محکومیت جنایت با پول نقد! نویسنده: وحید اخوت سودان امروز به نماد آشکار تقابل استراتژیهای منطقهای تبدیل شده است. در یک سو، فاجعهای انسانی در جریان است و در سوی دیگر، امارات متحده عربی همزمان در دو جبهه متضاد فعالیت میکند: در شورای امنیت مدعی صلحسازی و در میدان نبرد، متهم به حمایت نظامی همهجانبه از نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) است. شواهد اطلاعاتی آمریکا و افشاگریهای میدانی نشان میدهند که حمایت نظامی امارات، با هدف نجات RSF پس از شکست در خارطوم و از طریق یک شبکه مخفی تسلیحات و مزدور، عامل اصلی طولانی شدن یک نسلکشی است. اما انگیزه این بازی دوگانه چیست؟ آیا امارات واقعاً نگران بقای RSF است؟ پاسخ در سه کلانراهبرد نهفته است: دوری از دموکراسی و تکیه بر "جنگسالاران مطیع"، تسلط بر طلا و آبراههای حیاتی دریای سرخ برای امنیت اقتصاد تجاری خود، و تنبیه سودان به خاطر شکست پروژه عادیسازی و گرایش به رقبای منطقهای. این استراتژی در پی جنایات الفاشر، به یک بحران علنی دیپلماتیک تبدیل شده است. امارات چگونه تلاش میکند تا با محکومیت جنایات و اعلام کمک ۱۰۰ میلیون دلاری، این تناقض اخلاقی را مدیریت کند؟ و چرا این تضاد، که توسط منتقدان به عنوان "امارات، امارات را محکوم میکند" به تمسخر گرفته شده، نهایتاً بهای سنگینی برای اعتبار جهانی ابوظبی در پی خواهد داشت؟ متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۱۱:۳۰
پل یمن-جیبوتی، نمونهای برای دیپلماسی فعالانه ایران در پرونده یمن نویسنده: ایمان محمدی از دلِ جنگهای ششگانه صعده و تحولات پیش از آن تا طوفان الاقصی، جنبش انصارالله مسیری را پیموده که امروز از یک گروه مقاومت محلی به بازیگری مؤثر در تحولات منطقهای بدل شده است. زمانی دولت علی عبدالله صالح با حمایت آمریکا و عربستان، جنگهای ششگانه را برای خاموش کردن این نهال آغاز کرد؛ اما اکنون همان نهال به درختی تنومند تبدیل شده که دولت صنعا را در مرکز قدرت یمن مستقر کرده است. انصارالله با بهرهگیری از تحولات منطقهای، از انقلاب ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۴ تا عملیات طوفان الاقصی در ۲۰۲۳، توانسته است نه تنها در جغرافیای یمن بلکه در معادلات امنیتی دریای سرخ، شاخ آفریقا و مدیترانه نیز نقشآفرینی کند. دولت صنعا اکنون نه صرفاً یک دولت محلی، بلکه نمادی از پایداری و کنشگری فعال در برابر ائتلافهای نظامی غربی و عربی است که نیاز به مرحلهای جدید از حمایتها در مسیر مشروعیتبخشی به خود دارد. در برابر این واقعیت، عربستان که پس از جنگی چند ساله و به بنبست رسیدن جنگ در یمن، در ۲۰۲۲ به سوی آتشبس رفت، امروز در پی «فریز کردن» تحولات است تا آنچه از مسیر جنگ نتوانست به دست بیاورد، از مسیر شرایط موسوم به «نه صلح و نه جنگ» به دست بیاورد؛ اما ضعف ساختاری دولت عدن و ناکامیهای پیاپی، ریاض را در برابر واقعیت انصارالله قرار داده است که این شرایط، اوضاع را برای کنشگری فعال ایران آماده کرده است. در این میان، ایران باید با عبور از سیاستهای صرفاً حمایتی، به کنشگری فعال در مشروعیتبخشی به دولت صنعا و میانجیگری میان صنعا و ریاض بپردازد. طرحهایی چون کریدور زمینی آسیا–آفریقا و پل «جسرالنور» میتوانند بستری برای همگرایی منافع ایران، عربستان و یمن فراهم کنند؛ طرحی که نه تنها صلحی پایدار برای یمن به ارمغان میآورد، بلکه مسیر پیوند هرچه بیشتر خاورمیانه با آفریقا و آسیا را هموار میسازد. متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۳:۲۷
بررسی ابعاد امضاى توافقنامه آبى ميان عراق وتركيه نویسنده: شهاب نورانیفر توافقنامهای که میان ترکیه وعراق امضا شده، شامل چند بند اساسی است و از نوع خود برای عراق بیسابقه به شمارمیآید. از جمله، رهاسازی آبها تحت نظارت و مدیریت ترکیه انجام خواهد شد و همچنینمدیریت زیرساختهای آبی – از جمله سدها و نحوه توزیع و مدیریت آب – بهطور کامل به ترکیهواگذار میشود. این مدیریت به مدت پنج سال میباشد. خود دولت عراق نیز در تضعیف موقعیتش در برابرترکیه نقش داشت. یکی از معدود اهرمهای فشار بغداد علیه آنکارا، حضور نیروهای حزبکارگران کردستان (پ.ک.ک) در خاک عراق بود. اما با اعلام ممنوعه بودن فعالیت اینحزب در خاک عراق، بغداد در عمل هم به ترکیه اجازه و مشروعیت به عملیات نظامی واشغال بخشی از خاک کشور را داد و هم یکی از ابزارهای فشار خود علیه آنکارا را ازدست داد. هدف ترکیه این است که عراق را همواره از نظرمنابع آبی به خود وابسته نگه دارد، بدون آنکه ضابطه یا توافق الزامآوری در اینباره وجود داشته باشد. در نتیجه، مقامات عراقی ناچار میشوند هر چند وقت یکباربرای درخواست افزایش سهم آب خود به آنکارا بروند. از نگاه ترکیه، حتی اگر اینتوافقنامه امضا نمیشد، همین وضعیت فعلی باجخواهی بدون ضابطه برایش بهتر هم بود. متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۱۳:۱۳
تحلیل نتایج اولیه انتخابات عراق؛ پیچیدهتر شدن معادلات برای دوره دوم نخستوزیری سودانی نویسنده: شهاب نورانیفر هدف سودانی از کسب بیشترین تعداد کرسیها، هموار کردن مسیر خود برای دستیابی به دوره دوم نخستوزیری بود تا از این طریق و با حداقل اتکا به حمایت قدرتهای خارجی و تنها با تکیه بر عدم مخالفت آنها به این منصب دستیابد. همچنین تجربههای انتخاباتی عراق نشان میدهد که کسب بیشترین کرسیها، هرچند تنها شرط تعیینکننده نیست، اما به عنوان یکی از شروط پیشنیاز و مهم برای رسیدن به نخستوزیری ضروری است. بیتردید، پیروزی چشمگیر سودانی در بغداد ــ که میدان رقابت شدید میان او و نوری المالکی بود ــ اهمیت خاصی از نظر رسانهای و افکار عمومی دارد. او با کسب ۱۵ کرسی، بیش از ۹۲ هزار رأی شخصی و ۴۱۱ هزار رأی برای ائتلافش، بالاتر از مالکی قرار گرفت که تنها ۶۸ هزار رأی شخصی و ۲۲۸ هزار رأی برای ائتلافش آورد و در رتبه سوم قرار گرفت. اما این دستاورد، بیش از آنکه تأثیر عملی بر معادلات قدرت در سطح ملی داشته باشد، بیشتر جنبه رسانهای و تبلیغاتی دارد؛ زیرا تصمیمگیری سیاسی بر اساس نتایج ۱۵ استان فدرال صورت میگیرد، نه تنها بغداد. در بیت سنّی، پیروز اصلی این انتخابات حزب «تقدّم» بود. این حزب با وجود انشقاقهای سالهای اخیر ـ از جمله خروج نمایندگانی بانفوذ مانند رعد الدهلكی (دارای نفوذ در دیالی)، زیاد الجنابی (دارای نفوذ در بغداد) و شعلان کریم (دارای نفوذ در صلاحالدین) ـ توانست ۳۶ کرسی کسب کند و تنها یک کرسی نسبت به دوره قبل از دست داد. این حزب در دو پایگاه اصلی خود ـ بغداد و الانبار ـ توانست جایگاهش را تثبیت کند. در بغداد تعداد کرسیهایش حفظ شده (۱۱ کرسی) و در الانبار یک کرسی بیشتر بهدست آورده است (۱۱ کرسی). متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۸:۳۵
سراب اف-۳۵، جنگندههایی که هرگز نمیرسند نویسنده: وحید اخوت موافقت جنجالی دونالد ترامپ با فروش «پیشرفتهترین» نسخه جنگنده اف-۳۵ به عربستان، زلزلهای در محافل امنیتی تلآویو و واشنگتن به راه انداخته است. در حالی که ترامپ با نگاهی کاسبکارانه به دنبال دلارهای نفتی است و رژیم صهیونیستی ظاهراً نگران از دست رفتن برتری نظامی خود است، واکاوی لایههای عمیقتر نشان میدهد که این معامله بیش از آنکه یک واقعیت نظامی قریبالوقوع باشد، یک بازی پیچیده روانی و دیپلماتیک است. تجربه تلخ امارات و اخراج ترکیه از این پروژه، درسهای بزرگی برای ریاض داشته است. واقعیتهای بوروکراتیک واشنگتن، از سد محکم کنگره و قوانین حفظ برتری کیفی رژیم صهیونیستی (QME) گرفته تا خط قرمزهای پنتاگون درباره نشت تکنولوژی به چین، عملاً تحویل این جنگنده را به ماموریتی غیرممکن تبدیل کرده است. آمریکا میخواهد با طعمه اف-۳۵، ریاض را به بازی عادیسازی کشانده، وادار به قطع روابط استراتژیک با پکن کند، بدون آنکه تضمینی واقعی برای تحویل سلاح بدهد. اما آیا محمد بن سلمان در این دام گرفتار شده است؟ رفتار ریاض نشان میدهد که آنها اف-۳۵ را نه به عنوان «پاداش عادیسازی»، بلکه به عنوان «پیششرط» آن روی میز گذاشتهاند. عربستان با تعریف شروط سهگانه و سنگین (هستهای، پیمان دفاعی و اف-۳۵) و آگاهی از استراتژی «فاصله نسلی» آمریکا، توپ را به زمین واشنگتن انداخته و منتظر ادامه روند این بازی است. متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۹:۰۸
سلاح حزب الله ، تضمین گر موجودیت شیعه در لبنان نویسنده: محمد سامان اقدامی در آستانه پایان سال ۲۰۲۵، بحث درباره سرنوشت سلاح حزبالله دوباره در لبنان داغ شده است. یکی از مباحث کلیدی این دوره، بحث «تغییر کارکرد» سلاح حزبالله از حالت تهاجمی به تدافعی است. تاریخ چهار دههای حزبالله نشان میدهد که این سازمان از یک گروه چریکی داخلی به بازیگری فراملی تبدیل شد و سلاح آن نیز بر اساس تحولات محیطی و منطقهای تغییر کارکرد داده است. این سیالیت رفتاری، برخلاف ساختارهای سنتی نظامی، ویژگی خاص گروههای فروملی است که ظرفیت انطباقی بالایی در برابر تحولات ژئوپلیتیک دارند. لبنان از دیرباز با سرنوشت فلسطین پیوند خورده و طبیعی است که مسئله فلسطین در هویت سیاسی و فرهنگی مردم و جریانهای مبارز لبنانی حضور محوری داشته باشد. حزبالله نیز، پس از آزادی جنوب در سال ۲۰۰۰، همکاری با گروههای فلسطینی و آمادگی برای نقشآفرینی در معادلات فلسطین را بخشی از رسالت خود دانست. دکترینهایی همچون «حمله به الجلیل» نیز در همین چارچوب قابل فهماند. حتی اگر حزبالله در رویدادهایی مانند هفت اکتبر وارد عملیات تمامعیار نشد، اما حمله هشتم اکتبر را باید در امتداد همان آرمان قدس تحلیل کرد؛ مرحلهای که سلاح حزبالله کارکردی کاملاً تهاجمی داشت. تحولات منطقه پس از سقوط سوریه و ضربات سنگینی که حزبالله در پی طوفان الاقصی دریافت کرد، معادله امنیتی شیعیان لبنان را وارد مرحلهای تازه کرد. بازگشت گفتمانهای ضدشیعی، تحرکات جریانهای رقیب و انتشار اخبار مربوط به مسلح شدن برخی احزاب لبنانی، خاطره تاریخی ستم علیه شیعیان را زنده کرد. در چنین فضایی، وحدت بیسابقه میان شیعیان و نزدیکی کمنظیر میان امل و حزبالله شکل گرفت. اکنون اولویت اصلی سلاح حزبالله نه محور مقاومت و نه حتی آرمان فلسطین است، بلکه صیانت از موجودیت شیعه در لبنان است؛ سلاحی که به باور بسیاری تضمینکننده بقا، امنیت و وزن سیاسی جامعه شیعه است. متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۱۱:۱۰
اخوان المسلمین در دوگانهای سخت؛ بازگشت به سمت انصارالله یا حذف تدریجی از تحولات یمن نویسنده: ایمان محمدی شاید بتوان انقلاب جوانان 2011 در یمن را اوج تاثیرگذاری و قدرت اخوان المسلمین در یمن دانست، تحولی که با تصمیم اشتباه انقلابیون و اعتماد به کشورهای حوزه خلیج فارس از جمله عربستان به بیراهه رفت و به جای تغییر روند اشتباه دولت علی عبدالله صالح در یمن و بازسازی این کشور، با قبول توافق «المبادرة الخلیجیه» باعث شد تا اخراج شدگان از درب، مجددا از پنجره به عرصه سیاسی بازگردند و یمن نیز به عنوان حیات خلوت سعودی باقی بماند. انقلاب 21 سپتامبر 2014 اقدام دیگری بود که با رهبری انصارالله برای رسیدن به استقلال یمن و کوتاه کردن دست سعودیها و آمریکاییها از یمن صورت گرفت، اما رهبران حزب اصلاح که در آن زمان بخش قابل توجهی از حکومت را تشکیل میدادند، باز در سمت اشتباه تاریخ قرار گرفتند و به جای حمایت از انقلاب، به عربستان فرار کرده و مقدمات حمله ائتلاف موسوم به عربی به کشورشان را مهیا کردند تا جنایتی بیش از 10 ساله در یمن آغاز شود و این کشور را وارد آیندهای مبهم کند. روند اشتباه در فهم تحولات و تصمیمگیری همواره در رهبران حزب اصلاح و چهرههای اخوان المسلمین یمن وجود داشته است. اخوان المسلمین به دلیل ذات اسلامگرایی که دارد، طبیعتا در لیست دشمنان سعودی و امارات طبقه بندی میشود، اما یمن استثنایی بود که به دلیل قدرت روی زمین حزب اصلاح لازم بود که حذف آن به صورت گام به گام صورت گیرد تا علاوه از بهره بردن از ظرفیتهای آن، از سوق دادن آن به سمت انصارالله در زمان اوج قدرت جلوگیری شود. اما این بدان معنا نبود که دشمنی این دو کشور با آن جریان فراموش شده، بلکه به صورت موازی با نبرد با انصارالله از 2015 به صورت گام به گام دنبال میشد.گام اول این اخراج....
متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۹:۵۲
اندیشکده مرصاد
�ین و بین الملل - مهرماه 1404.pdf
و بین الملل - آبانماه 1404.pdf
۶.۴۱ مگابایت
چهل و نهمین شماره «ماهنامه دین و بینالملل» منتشر شد. در این شماره میخوانید: کلیسای کاتولیک و دولت ترامپ بر سر سازش نیستند نیجریه و میراث تلخ انجیل و امپراتوری در آفریقا پنج واقعیت کلیدی درباره وضعیت دین در نیجریه مسیحیان و مخالفان کمونیسم در کره جنوبی افتتاحیه مجتمع زینبیه در استانبول؛ نقطه تلاقی تشیع و ملیگرایی ترکی کارزار تحریک علیه شیعیان در منطقه سیده زینب دمشق چرا تگزاس اخوانالمسلمین را سازمان تروریستی اعلام کرد؟ یک پژوهش: جوانان مسلمان فرانسه شریعت را بر قوانین جمهوری ترجیح میدهند پیروزی ممدانی و پنج ادعای ضد مسلمانان نگاهی به کتاب «واقعیت گرایی سیاسی آیتالله سیستانی» «تجملیسازی امر مقدس»: پروژهٔ جدید بزرگمقیاس در مکه چرا اپوزیسیون لیبرال روسیه تا این حد ضد فلسطینی است؟ اسلام چینی، زاده اسلام ایرانی «دست فاطمه» امتداد فرهنگ فاطمی در ایتالیا @mersadcss۱۲:۴۷
نگاهی خُرد و کلان به تحولات شرق یمن و رویکرد ما نویسنده: ایمان محمدی اوایل دسامبر بود که تنش میان شورای انتقالی جنوب مورد حمایت امارات و حلف قبایل حضرموت مورد حمایت ریاض پس از یک دوره لفاظی بر علیه یکدیگر، شدت گرفت. ائتلاف قبایل به ریاست عمرو بن حبریش به منطقه نفتی المسیله حضرموت به عنوان مهمترین تاسیسات نفتی یمن نیروکشی کرد و کنترل آن را به دست گرفت. این مسئله، بهانه را برای نیروکشی انتقالی به وادی حضرموت را ایجاد کرد و این شورا با گسیل نیروهای خود به سمت شرق، ابتدا بر مناطق گستردهای از حضرموت و سپس بر المهره در مرز مشترک عمان و یمن مسلط شد. در مور داین تحرکات، مطالب و نوشتههای متعددی منتشر شده است، اما به طور کلی، تحولات شرق یمن در دو هفته گذشته که باعث دگرگونی سریع جغرافیایی نیروهای ضدانصارالله و بازچینش قدرت در جنوب یمن شده است را میتوان به دو صورت مورد ارزیابی قرار داد. رویکرد اول، تحلیل این تحولات به صورت خُرد و با توجه به تنشهای صورت گرفته میان نیروهای مورد حمایت عربستان و امارات در جنوب یمن، بدون گره زدن آن با تحولات کلان منطقهای است که میتوان آن را به صورت خلاصه به عنوان «جنگ قدرت ریاض-ابوظبی در جنوب یمن» نامگذاری کرد. رویکرد دوم اما فراتر از تنش در جنوب یمن است و با تحولات پسا 7 اکتبر و پروندههای کلان منطقهای مرتبط خواهد بود که در این صورت، امارات و عربستان هر دو به عنوان بازوان غرب در منطقه تفسیر خواهند شد و هر گونه اقدام آنها در راستای تامین برنامههای غرب میباشد. در این رویکرد، تحولات شرق یمن مقدمه حرکت برای تضعیف انصارالله است. سعی میشود در این نوشتار، هر دو رویکرد مورد ارزیابی قرار گرفته و راهبرد مناسب برای مواجهه با این تحولات استخراج شود. متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۱۲:۰۷
بسمه تعالی
درخواست سرمایهگذاری
با عرض سلام و ادب خدمت دوستان و همراهان عزیز
چنانکه میدانید اندیشکده مطالعات راهبردی مرصاد بیش از یک دهه است که با حضور و فعالیت جمعی از جوانان دغدغهمند در حوزه سیاستپژوهی و مطالعات راهبردی جهان اسلام مشغول فعالیت است.
در این سالها و در طی این مسیر همواره تلاش ما این بوده است تا دیدهبان تحولات و روندها و نشانهها باشیم و نه تریبون و نه ستاد و نه بلندگوی این نهاد و آن نهاد. مستقل باشیم و نه وابسته. کوشیدهایم تا با درکی آیندهپژوهانه بحرانهای پیش رو را پیش از آن که به تیتر رسانهها مبدل شوند را از دل لایههای خاموش جامعه، مذهب و قدرت ردیابی و فهم کنیم. سعی کردهایم تا به جای تولید انبوه گزارشهای سطحی یا درافتادن در هیاهوهای رسانهای، بهموقع و مستند و فارغ از مصلحتاندیشی و خوشآمد تصمیمگیران و اصحاب قرار، تحلیلهایی را در اختیار ایشان قرار دهیم که به بهتر شدن سیاستهای رسمی کمک کند.
طبیعتا این انتخاب ساده نبوده و حفظش هزینه داشته و هنوز هم دارد؛ با این حال کوشیدهایم تا حفظ استقلال فکری و پرهیز از قبول تحلیلهای سفارشی، همواره اصل بنیادین فعالیتهای اندیشکده باشد. عهد کردهایم که از چاهی که برای کشور آبی نجوشد، نانی نخوریم.
در این سالها و با ترکیبی از کمکهای مردمی، وجوهات شرعیه و کمابیش پذیرش برخی از پروژههای نهادهای دولتی و عمومی چرخ اندیشکده را گرداندهایم. باور ما از ابتدا بر این بوده است که پژوهش راهبردیِ مستقل، بدون اتکا به حمایتهای مردمی امکان تداوم ندارد. اگر این مسیر برای شما هم معنا دارد و باور دارید کار فکری مستقل، حرفهای و سیاستنزده، سرمایهگذاری بلندمدت است و نه خرجی اضافی، حمایت شما میتواند به ادامه این راه کمک کند. همراهی شما تنها یک کمک مالی صرف نیست؛ روشن نگه داشتن چراغ محفلی چند ده متری است که در آن قریب به بیست پژوهشگر در حوزههای مختلف فکری و منطقهای مشغول همفکری و دانشافزایی هستند؛ زنده نگه داشتن صدایی است که نمیخواهد وامدار اصحاب قدرت و ثروت باشد.
همچون همیشه اعتماد و همراهی شما سرمایه ماست.
شماره حساب:`3100009772974`
شماره شبا:`IR030150000003100009772974`
به نام اندیشکده مطالعات راهبردی مرصاد
http://mersadcss.com
info@mersadcss.com
+982537830553
@mersadcss
ارتباط با ادمین@Mers_ad
درخواست سرمایهگذاریبا عرض سلام و ادب خدمت دوستان و همراهان عزیز
چنانکه میدانید اندیشکده مطالعات راهبردی مرصاد بیش از یک دهه است که با حضور و فعالیت جمعی از جوانان دغدغهمند در حوزه سیاستپژوهی و مطالعات راهبردی جهان اسلام مشغول فعالیت است.
در این سالها و در طی این مسیر همواره تلاش ما این بوده است تا دیدهبان تحولات و روندها و نشانهها باشیم و نه تریبون و نه ستاد و نه بلندگوی این نهاد و آن نهاد. مستقل باشیم و نه وابسته. کوشیدهایم تا با درکی آیندهپژوهانه بحرانهای پیش رو را پیش از آن که به تیتر رسانهها مبدل شوند را از دل لایههای خاموش جامعه، مذهب و قدرت ردیابی و فهم کنیم. سعی کردهایم تا به جای تولید انبوه گزارشهای سطحی یا درافتادن در هیاهوهای رسانهای، بهموقع و مستند و فارغ از مصلحتاندیشی و خوشآمد تصمیمگیران و اصحاب قرار، تحلیلهایی را در اختیار ایشان قرار دهیم که به بهتر شدن سیاستهای رسمی کمک کند.
طبیعتا این انتخاب ساده نبوده و حفظش هزینه داشته و هنوز هم دارد؛ با این حال کوشیدهایم تا حفظ استقلال فکری و پرهیز از قبول تحلیلهای سفارشی، همواره اصل بنیادین فعالیتهای اندیشکده باشد. عهد کردهایم که از چاهی که برای کشور آبی نجوشد، نانی نخوریم.
در این سالها و با ترکیبی از کمکهای مردمی، وجوهات شرعیه و کمابیش پذیرش برخی از پروژههای نهادهای دولتی و عمومی چرخ اندیشکده را گرداندهایم. باور ما از ابتدا بر این بوده است که پژوهش راهبردیِ مستقل، بدون اتکا به حمایتهای مردمی امکان تداوم ندارد. اگر این مسیر برای شما هم معنا دارد و باور دارید کار فکری مستقل، حرفهای و سیاستنزده، سرمایهگذاری بلندمدت است و نه خرجی اضافی، حمایت شما میتواند به ادامه این راه کمک کند. همراهی شما تنها یک کمک مالی صرف نیست؛ روشن نگه داشتن چراغ محفلی چند ده متری است که در آن قریب به بیست پژوهشگر در حوزههای مختلف فکری و منطقهای مشغول همفکری و دانشافزایی هستند؛ زنده نگه داشتن صدایی است که نمیخواهد وامدار اصحاب قدرت و ثروت باشد.
همچون همیشه اعتماد و همراهی شما سرمایه ماست.
شماره حساب:`3100009772974`
شماره شبا:`IR030150000003100009772974`
به نام اندیشکده مطالعات راهبردی مرصاد
http://mersadcss.com info@mersadcss.com +982537830553@mersadcss ارتباط با ادمین@Mers_ad۱۵:۵۲
ن و بین الملل - آذرماه 1404.pdf
۵.۸۶ مگابایت
پنجاهمین شماره «ماهنامه دین و بینالملل» منتشر شد. در این شماره میخوانید: چرا شیخ الازهر در برابر جنایات امارات سکوت کرده است؟! سکوی دیجیتال «منهاج» و دیپلماسی مذهبی عربستان سعودی دلایل اولین سفر خارجی پاپ به ترکیه و لبنان افشای روابط نگرانکننده نهضت العلماء با اسرائیل نهضة العلماء اندونزی در تلاطم غسل تعمید قدرت: پیوند مسیحیت ارتدوکس و دولت پوتین راز اقبال جوانان آلمانی به اسلام چیست؟ چگونه در فرانسه «اسلامهراسی» میشود؟ گفتوگوی «فلسفی» در قلب ریاض «عبدول السید»؛ ظهران ممدانی دوم؟! عصر طلایی سرمایهداران اسلامگرا؛ گزارشی از پیمایش افکار عمومی جهان عرب در قبال ایران شکلگیری الیگارشی مذهبی در ترکیه صلح نوبل در برابر صلح الهی؛ دو روایت از بحران ونزوئلا @mersadcss۱۴:۴۹
سامانۀ کانتکت تشکلهای بینالمللدر حوزه فعالیتهای بینالمللی، دادههای ارتباطی بهویژه شمارههای تماس، بهعنوان یکی از ارزشمندترین داراییهای کنشگران شناخته میشوند. با این حال، ماهیت حساس این دادهها، ریسکهای امنیتی بالا و هزینههای سنگین ایجاد و نگهداری شبکههای ارتباطی سبب شده است که آگاهی از موجودی این دادهها یا تبادل آنها میان تشکلها و فعالان، با محدودیتها و دشواریهای جدی همراه باشد. در بسیاری از موارد، نگرانی از افشای اطلاعات، مانعی اساسی برای همکاری و همافزایی میان کنشگران این حوزه ایجاد میکند.این وضعیت موجب میشود ظرفیت واقعی دادههای ارتباطی، علیرغم ارزش بالقوه بالا، بهطور کامل مورد بهرهبرداری قرار نگیرد. در چنین شرایطی، وجود سازوکاری که امکان نمایش ارزش، گستره و کارکرد دادههای ارتباطی را بدون افشای اصل دادهها فراهم کند، میتواند نقش مهمی در کاهش بیاعتمادی، تسهیل همکاری و افزایش بهرهوری ایفا نماید. پروژۀ کانتکتهای مجمع تشکلهای بینالملل در پاسخ به این مسئله طراحی و توسط اندیشکده مرصاد اجرا شده است. این محصول خدمتی فناورانه است که ضمن حفظ محرمانگی دادهها، تصویری روشن از ظرفیتهای ارتباطی موجود ارائه داده و برای زیستبوم فعالان بینالملل بستر شبکهسازی بهینه، همکاری مؤثر و بهرهبرداری حداکثری از داراییهای ارتباطی را فراهم ساخته است.در این پروژه برای نخستین بار علاوه بر متن تحلیلی، پایگاه داده، و نسخۀ دسکتاپ گراف که در اختیار سفارش دهنده قرار میگیرد، گراف به صورت محصول تحت وب و تعاملی در دسترس کاربران نیز قرار گرفته است. شرح مشخصات کلی محصولات این پروژه را میتوانید در صفحۀ اختصاصی این محصولات ملاحظه کنید. گراف تعاملی پایگاه داده @mersadcss۱۸:۲۴
بازآفرینی نقش منطقهای ایران: دال مشترک «دکترین مقاومت» و «سیاست همسایگی» نویسنده: وحید اخوت تحولات شگرف سال ۲۰۲۵ و پیامدهای جنگ دوازدهروزه، تصویر «رژیم صهیونیستیِ عاقل و مهارشده» را در ذهن پایتختهای عربی فرو ریخت. در حالی که پیش از این، «سیاست همسایگی» و «محور مقاومت» دو خط متصادم دیده میشدند، امروز جنون نظامی تلآویو و حمله به حاکمیت کشورهایی نظیر قطر، ضرورت یک همگرایی جدید را ایجاد کرده است. ایران که زمانی از سوی همسایگان بازیگری ستیزهجو قلمداد میشد، حالا با دیپلماسی مسئولانه در قبال ریاض و ایستادگی در برابر آنارشی صهیونیستی، به «لنگرگاه ثبات منطقه» تغییر وضعیت داده است. در این میان، امارات متحده عربی با خروج از زیر سایه سعودی، به «پیمانکار امنیتی» نظم صهیونیستی تبدیل شده است. از دسیسه علیه حاکمیت ریاض در یمن و واقعه المکلا، تا محاصره ژئوپلیتیک ترکیه در قبرس و سودان؛ ابوظبی بقای خود را در تضعیف قدرتهای تمدنی منطقه تعریف کرده است. این تعجیل برای تثبیت نظم جدید در «پنجره زمانی دولت ترامپ»، امنیت ملی تمام بازیگران سنتی منطقه را هدف گرفته و نزاع را به سطح خصمانه و عیان کشانده است. دال مشترک جدید سیاست خارجی ایران، دعوتی برای مشارکت عملگرایانه جهت صیانت از حاکمیت منطقه است. ایران امروز نه یک تهدید، بلکه «دیوار آخر» امنیتی است؛ دیواری که اگر در برابر نظم تحمیلی خارجی ترک بخورد، استقلال و تمامیت ارضی ریاض و آنکارا نیز بیدفاع خواهد بود. این رویکرد، تلاشی زیربنایی برای ایجاد کنسرت قدرتهای اصیل (ایران، عربستان، ترکیه) علیه پیمانکاران آشوب در غرب آسیاست. متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcss۱۳:۴۰