|مُحاج|
«نقطه ضعف» آفتاب تیزی که هیچ جوره به ماه آذر نمیآید، روی فرش پذیرایی خانه پهن شده. سر ظهر است اما انگار نور آفتاب خانه را بدتر کدر و بد رنگ کرده. شده شبیه عکسهای تولیدی هوش مصنوعی که همه چیز به ظاهر مرتب است اما هرچه نگاه میکنی یک چیزی سر جای درستش نیست و تصویر روح ندارد. صدای مهدی رسولی از خانه همسایه میآید که دارد میخواند: «پاشو اینجوری منو نده عذاب، کَلِّمینی. بری از پیشم میشم خونه خراب، کَلِّمینی» صدای آرام هق هق زن همسایه میآید. «یه کمی حرف بزن علی نمیره. حرف رفتن نزن علی میمیره»... از شنیدن ترکیب صدای مداحی و گریه مرضیه خانم با آفتابی که به جای ابر و باران مهمان ناخوانده شده دلم میگیرد. از روی مبل بلند میشوم و خودم را کجکی میاندازم روی زمین. دقیقا همان جایی که آفتاب روی فرش ولو شده، من هم ولو میشوم. از دیوار مشترکمان با همسایه فاصله گرفتهام اما صدای مرضیه خانم را همچنان میشنوم. حتما صدای گریهاش بلندتر شده. دلم به حالش بیشتر میگیرد. دو هفته پیش که حلوا بردم دم در منزلشان، ازم عذرخواهی کرد که گاهی صدای گریهاش میآید. گفتم «وقتی گریه میکنی دوست دارم بیام پیشت.» گفت «نیا. بذار راحت گریه کنم.» خودم تنهایی گریه کردن را دوست دارم، اما از دیدن تنهایی اشک ریختن دیگران به هم میریزم. ساعد دستم را روی پیشانیام میگذارم. صدای مهدی رسولی جایش را به صدای عبدالباسط داده که سوره کوثر را تلاوت میکند. نمیدانستم عبدالباسط این سوره را هم مجلسی خوانده. اشکی که توی چشمم آتش راه انداخته بود، راه خودش را پیدا کرده و تا لاله گوشم میدود. از انتخاب همسایه تعجب میکنم. تا به حال نشنیده بودم عبدالباسط گوش بدهد. توی ذهنم پازل میچینم و حل میکنم. مثلا شاید پسرش عکسهای مادربزرگش را زده پشت سرهم و این سورهها را رویش گذاشته. یا شاید با این تلاوت کلیپی از مراسم ختم مادربزرگ درست کرده. پسرش جوان است و اهل این کارها. از این همه فکر و خیال سرم گز گز میکند. دستم را به میز تلویزیون میگیرم و بلند میشوم. از یخچال خرمایی برمیدارم و میگذارم گوشه لپم. با دست دیگرم همزمان به مامان زنگ میزنم. میدانم تا صدایش را بشنوم دنیا برایم قابل تحملتر میشود. تا مامان جواب بدهد خودم را میرسانم به اتاق کار که کنج خانه است. دوست ندارم مرضیه خانم صدای درد دلم با مامان را بشنود. مادر نقطه ضعف همه آدمهاست. دوست ندارم روی این نقطه ضعفش دست بگذارم... #اُمُّنا_زهرا • @moh_haj | مُحاج •
.دوست داشتم «شعبه بله» مُحاج رو هم راه بندازم.دیدم چه وقتی بهتر از الآن که با نام مادر شروع بشه
۹:۵۳
راستش من از اول انقدر شیفتهات نبودم. من از اینکه منسوب به تو بشوم هم ابا داشتم. توی دانشگاه به دوستهایم میگفتم من بچه بسیجی نیستم! تو فقط برایم یک رهبر دینی محترم بودی.رابطه من از اولش با تو اینگونه نبود، همه چیز از اغتشاشات ۹۸ شروع شد. هرچه توهینها به تو تندتر شد، من بیشتر از تو خواندم و به آن فکر کردم. سپر احساساتم زود در برابرت افتاد اما سئوالها در ذهنم ادامه داشتند. جنگ من را اهلیِ تو کرد. آن روزی که تحقق آن جملهات را دیدم که اگر در سوریه نجنگیم، باید در کرمانشاه و همدان بجنگیم، به حکمتت یقین پیدا کردم.حالا وسط این آشوب و جنگ خیابانی، دقیقا همان روزهایی که گفتند هدفشان تویی و میخواهند از ما بگیرندت، آمدهای وسط میدان. میدانم محدثههای زیادی این صحنه را میبینند و اگر کمی فکر کنند، سپرشان در برابرت میافتد و اهلیات میشوند...دیروز حکمتت را دیدم، و امروز شجاعتت را.من این بار سپر نداشتهام را هم در برابرت انداختهام.
• @moh_haj | مُحاج •
• @moh_haj | مُحاج •
۱۲:۰۹
امروز یه دیالوگی زیر یکی از پستهای اینستا خوندم واقعا تا ظهور مجدد دایناسورها یادم نمیره!
یه ایرانی خارج از کشور نوشته بود که نگران پدر و مادرمم. نمیدونم داخل کشور اقلام خوراکی هست؟(انگار ما داریم کارپت گاز میزنیم اینجا)بعد یکی دیگه جواب داده بود که با رسیدن اولین موشک آمریکا، مواد غذایی زیاد میشه!
واقعا نمیدونستم آمریکا میخواد موشک بده اسنپ که موادغذایی رو زودتر برسونه دستمون
یه ایرانی خارج از کشور نوشته بود که نگران پدر و مادرمم. نمیدونم داخل کشور اقلام خوراکی هست؟(انگار ما داریم کارپت گاز میزنیم اینجا)بعد یکی دیگه جواب داده بود که با رسیدن اولین موشک آمریکا، مواد غذایی زیاد میشه!
واقعا نمیدونستم آمریکا میخواد موشک بده اسنپ که موادغذایی رو زودتر برسونه دستمون
۲۱:۳۳
جناب مجلس خبرگان،دیدی درد نداشت؟
#الله_اکبر #خامنهای_رهبر
#الله_اکبر #خامنهای_رهبر
۲۱:۵۲