۹:۱۷
۱۵:۱۷
تعداد مخاطبان سینما با سقوطی چشمگیر از ۵.۶ میلیون نفر در بازه ۱ آذرماه تا نیمه دی ماه سال گذشته به ۲.۶ میلیون نفر در بازه مشابه امسال رسیده که نشاندهنده ریزش بیش از نیمی از تماشاگران است. این افت شدید، درآمد سینماها را از ۳۱۹ میلیارد تومان در سال ۱۴۰۳ به ۲۰۲ میلیارد تومان در سال جاری تقلیل داده است. صنعت سینمای ایران سالهاست با تمرکز افراطی بر ژانر کمدی به عنوان تنها پیشران اقتصادی و ضامن بازگشت سرمایه، از تنوعبخشی به سبد محصولات خود بازمانده است. عامل تعیینکننده دیگر، افت کلی وضعیت اقتصادی و معیشتی خانوارهاست که باعث شده سینما از سبد مصرف فرهنگی و تفریحی جامعه حذف شود.این موضوع زمانی حادتر میشود که بدانیم سینما برای بسیاری از خانوادههای ایرانی، لزوماً یک تفریح مستقل نبوده، بلکه به عنوان جزئی از یک بستهی تفریحی بزرگتر در کنار مراجعه به مالها، پاساژگردی و صرف غذا در فودکورتها تعریف میشد. با تضعیف قدرت خرید و کاهش مراجعه مردم به مراکز تجاری بزرگ، پیوند میان خرید و سینما گسسته شده و سینماها با ریزش مضاعف مخاطب روبهرو شدهاند. ️ @namafar۱۷:۴۷
️گیشه سینمای ایران در ۹ ماهه نخست ۱۴۰۴، همچنان نشان میدهد که ترجیح مخاطب همچون همه سالهای اخیر به سمت کمدی و سرگرمی است.️موقعیت چشمگیر «پیرپسر» فارغ از نظرات مختلفی که درباره مضمون و فرم این فیلم وجود دارد، بیانگر ظرفیت ژانر درام در سینمای ایران است. ️ اختلاف قابلتوجه فروش میان صدرنشینان و فیلمهای انتهای جدول نیز حکایت از تمرکز سرمایه و توجه بر چند عنوان محدود دارد؛ وضعیتی که اگرچه گیشه را تا حدی گرم نگه میدارد، اما پرسشهایی جدی درباره آینده تنوع و جسارت در سینمای ایران مطرح میکند. گیشه، در نهایت، فقط محل شمارش بلیتها نیست؛ آیینهای است که وضعیت روانی، اجتماعی و حتی امیدهای پنهان جامعه را بازتاب میدهد.️ @namafar۱۱:۰۹
مخالفت ۷۰ درصد از افکار عمومی آمریکا با حمله به ایران
نظرسنجی دانشگاه کوینیپیاک نشان میدهد اکثریت قاطع آمریکاییها، چه جمهوریخواه و چه دموکرات، با مداخله نظامی در ایران مخالفاند. حتی با وجود تهدیدهای ترامپ مبنی بر اقدام نظامی علیه ایران، ۷۰ درصد از رأیدهندگان معتقدند که آمریکا نباید به صورت نظامی دخالت کند. این مخالفت در میان مستقلها و دموکراتها بسیار بالاست (حدود ۸۰ درصد) و ۵۳ درصد جمهوریخواهان نیز با این ایده مخالفاند.
طبق همین نظرسنجی، افکار عمومی در مورد ربایش نیکولاس مادورو به شدت دچار دوگانگی است؛ ۴۷ درصد موافق و ۴۵ درصد مخالف این اقدام هستند.
موافقت مردم آمریکا با دستگیری مادورو، ریشه در چند عامل دارد: اولاً، اتهامات قاچاق مواد مخدر علیه او توجیهی اخلاقی برای اقدام فراهم کرد. همچنین تصویری منفی از مادورو توسط رسانهها و سیاستمداران ایجاد شده بود. پایگاه جمهوریخواهان نیز از سیاستهای ترامپ و دیدگاههای ضد سوسیالیستی حمایت کرد.
️ @namafar
نظرسنجی دانشگاه کوینیپیاک نشان میدهد اکثریت قاطع آمریکاییها، چه جمهوریخواه و چه دموکرات، با مداخله نظامی در ایران مخالفاند. حتی با وجود تهدیدهای ترامپ مبنی بر اقدام نظامی علیه ایران، ۷۰ درصد از رأیدهندگان معتقدند که آمریکا نباید به صورت نظامی دخالت کند. این مخالفت در میان مستقلها و دموکراتها بسیار بالاست (حدود ۸۰ درصد) و ۵۳ درصد جمهوریخواهان نیز با این ایده مخالفاند.طبق همین نظرسنجی، افکار عمومی در مورد ربایش نیکولاس مادورو به شدت دچار دوگانگی است؛ ۴۷ درصد موافق و ۴۵ درصد مخالف این اقدام هستند. موافقت مردم آمریکا با دستگیری مادورو، ریشه در چند عامل دارد: اولاً، اتهامات قاچاق مواد مخدر علیه او توجیهی اخلاقی برای اقدام فراهم کرد. همچنین تصویری منفی از مادورو توسط رسانهها و سیاستمداران ایجاد شده بود. پایگاه جمهوریخواهان نیز از سیاستهای ترامپ و دیدگاههای ضد سوسیالیستی حمایت کرد.️ @namafar۱۴:۳۵
مرا هزار امید است و هر هزار، حسین...
ولادت حضرت سیدالشهداء علیهالسلام و روز پاسدار مبارک باد
️ @namafar
ولادت حضرت سیدالشهداء علیهالسلام و روز پاسدار مبارک باد
️ @namafar۱۰:۴۰
21247.pdf
۶۸۴.۹۷ کیلوبایت
گزارش مرکز پژوهشهای مجلس با همکاری مرکز دادهکاوی و سیاستپژوهی «نمافر» از صنعت بازیهای ویدئویی در ایران منتشر شد:
تحول صنعت بازی ویدئویی ایران
با وجود بازار بزرگ بازیهای رقومی در داخل کشور، صنعت داخلی نتوانسته از این ظرفیت بهرهبرداری کند و خروج سرمایه بهنفع محصولات خارجی، فرصتهای ترویج فرهنگی و رشد اقتصادی را با چالش مواجه کرده است.
براساس آخرین پیمایش بنیاد ملی بازیهای رایانهای در سال ۱۴۰۲ ایران با داشتن حدود ۲۹.۳ میلیون بازیکن، که روزانه بهطور متوسط ۸۳ دقیقه از وقت خود را صرف بازی میکنند، یکی از بازارهای بالقوه در منطقه است. بااینحال، این ظرفیت عظیم موجب ترویج محتوای فرهنگی بومی و نیز رونق اقتصاد فرهنگ نشده، بلکه به یک مسیر یک طرفه برای خروج گسترده سرمایه تبدیل شده است.
️ @namafar
تحول صنعت بازی ویدئویی ایرانبا وجود بازار بزرگ بازیهای رقومی در داخل کشور، صنعت داخلی نتوانسته از این ظرفیت بهرهبرداری کند و خروج سرمایه بهنفع محصولات خارجی، فرصتهای ترویج فرهنگی و رشد اقتصادی را با چالش مواجه کرده است.
براساس آخرین پیمایش بنیاد ملی بازیهای رایانهای در سال ۱۴۰۲ ایران با داشتن حدود ۲۹.۳ میلیون بازیکن، که روزانه بهطور متوسط ۸۳ دقیقه از وقت خود را صرف بازی میکنند، یکی از بازارهای بالقوه در منطقه است. بااینحال، این ظرفیت عظیم موجب ترویج محتوای فرهنگی بومی و نیز رونق اقتصاد فرهنگ نشده، بلکه به یک مسیر یک طرفه برای خروج گسترده سرمایه تبدیل شده است.
️ @namafar۸:۴۵
#روایت_صنعت
هشدار بحران در بازار نوشتافزار؛ تولید ایرانی در آستانه توقف کامل
صنعت نوشتافزار ایران با چالشهای پیچیدهای دست و پنجه نرم میکند که بقای واحدهای تولیدی را به طور جدی تهدید کرده است. نوسان شدید قیمت ارز و مواد اولیه، امکان هرگونه برنامهریزی بلندمدت و حتی کوتاهمدت را از تولیدکنندگان سلب کرده و منجر به توقف یا کاهش چشمگیر فعالیت خطوط تولید شده است. در حال حاضر، بسیاری از تولیدکنندگان تنها بر حفظ موجودی کالاهای پرمصرف متمرکز شدهاند و با نزدیک شدن به سال تحصیلی جدید، این روند کاهشی میتواند به کمبود جدی کالا در بازار بینجامد. نبود امنیت برنامهریزی باعث شده تا حتی قیمتگذاری محصولات نیز با دشواری مواجه شود و فضای کسبوکار در هالهای از ابهام فرو رود.
توقف چرخ تولید زیر سایه بلاتکلیفی «سعید قاسمی»، از فعالان این صنعت، معتقد است که بزرگترین مانع فعلی، نامشخص بودن تکلیف تولیدکننده برای آینده است. این بیثباتی نه تنها پاسخگویی به هزینههای جاری را مشکل کرده، بلکه باعث شده تا حجم محصولات موجود در بازار به شدت کاهش یابد. وی هشدار میدهد که علیرغم تداوم فروش در مقطع کنونی، توقف تولید و کاهش تدریجی کالاها در انبارها نگرانکننده است. مطالبه اصلی تولیدکنندگان ایجاد ثبات، حتی برای دورههای کوتاه ده روزه است تا بتوانند بر اساس نیاز واقعی بازار برنامهریزی کنند؛ چرا که در غیر این صورت، مجبور به اتخاذ سیاستهای انقباضی شدیدی هستند که خروجی آن چیزی جز قفسههای خالی در فصل مدارس نخواهد بود.
موانع دولتی و قفل شدن زنجیره تأمین «محسن گلستانی»، رئیس اتحادیه صنف نوشتافزار تهران، ریشه بسیاری از مشکلات را در مداخلات مستقیم دولت و ایجاد ساختارهای اداری ناکارآمد میبیند. تورم سامانههای دولتی که تعداد آنها گاهی به ۳۶ مورد میرسد، در کنار مسدود بودن ثبتسفارش واردات مواد اولیه از تیرماه ۱۴۰۱، زنجیره تأمین را به کلی قفل کرده است. این وضعیت باعث شده تا عمدهفروشان به دلیل ریسک افزایش قیمت آتی و دریافت چکهای مدتدار، تمایلی به عرضه کالا نداشته باشند. فشار مالیاتی و محدودیتهای ارزی غیرکارشناسی، فشار را بر بدنه تولید مضاعف کرده و عدم همراهی بدنه میانی دولت با صنف، خطر تعطیلی گسترده واحدهای تولیدی را بیش از هر زمان دیگری جدی کرده است.
گرانی کاغذ و فشار مضاعف بر تولیدکننده بخش دیگری از این بحران مربوط به افزایش ناگهانی قیمت مواد اولیه است که حاشیه سود تولیدکنندگان را به صفر یا ضرردهی رسانده است. محمدمهدی جلالیان با اشاره به چندبرابر شدن قیمت کاغذ، توضیح میدهد که حتی با قیمتهای گزاف نیز دسترسی به مواد اولیه دشوار است. از سوی دیگر، به دلیل کاهش قدرت خرید مردم، امکان افزایش متناسب قیمت محصول نهایی وجود ندارد و همین امر باعث توقف تولید بسیاری از اقلام، از جمله کتابهای آماده چاپ شده است. فشار اقتصادی کنونی به حدی است که بخشی از تولیدکنندگان برای بقا، به ناچار تیراژ تولید را محدود کرده و تمرکز خود را بر بازارهای صادراتی معطوف کردهاند تا بتوانند کیفیت محصولات خود را حفظ کنند.
مطالبه ثبات؛ تنها راه نجات بازار مدارس در نهایت، خواست اصلی فعالان این صنعت پیش از هرگونه حمایت مالی، ایجاد «ثبات» و «شفافیت» در سیاستهای اقتصادی است. تنها در یک محیط قابل پیشبینی است که امکان سرمایهگذاری و نجات تولید داخلی فراهم میشود. اگر سیاستگذاران به هشدارهای تولیدکنندگان توجه نکنند و موانع واردات و پیچیدگیهای اداری را از میان برندارند، بازار نوشتافزار در آستانه بازگشایی مدارس با شوک بزرگی مواجه خواهد شد. آینده این صنف که با فرهنگ و تحصیل نسل آینده گره خورده، در گرو تصمیمات فوری مسئولان برای رفع موانع و بازگرداندن آرامش به بازار است؛ در غیر این صورت، وابستگی فزاینده به محصولات خارجی اجتنابناپذیر خواهد بود.
#نوشتافزار @Namafar
هشدار بحران در بازار نوشتافزار؛ تولید ایرانی در آستانه توقف کامل صنعت نوشتافزار ایران با چالشهای پیچیدهای دست و پنجه نرم میکند که بقای واحدهای تولیدی را به طور جدی تهدید کرده است. نوسان شدید قیمت ارز و مواد اولیه، امکان هرگونه برنامهریزی بلندمدت و حتی کوتاهمدت را از تولیدکنندگان سلب کرده و منجر به توقف یا کاهش چشمگیر فعالیت خطوط تولید شده است. در حال حاضر، بسیاری از تولیدکنندگان تنها بر حفظ موجودی کالاهای پرمصرف متمرکز شدهاند و با نزدیک شدن به سال تحصیلی جدید، این روند کاهشی میتواند به کمبود جدی کالا در بازار بینجامد. نبود امنیت برنامهریزی باعث شده تا حتی قیمتگذاری محصولات نیز با دشواری مواجه شود و فضای کسبوکار در هالهای از ابهام فرو رود.
توقف چرخ تولید زیر سایه بلاتکلیفی «سعید قاسمی»، از فعالان این صنعت، معتقد است که بزرگترین مانع فعلی، نامشخص بودن تکلیف تولیدکننده برای آینده است. این بیثباتی نه تنها پاسخگویی به هزینههای جاری را مشکل کرده، بلکه باعث شده تا حجم محصولات موجود در بازار به شدت کاهش یابد. وی هشدار میدهد که علیرغم تداوم فروش در مقطع کنونی، توقف تولید و کاهش تدریجی کالاها در انبارها نگرانکننده است. مطالبه اصلی تولیدکنندگان ایجاد ثبات، حتی برای دورههای کوتاه ده روزه است تا بتوانند بر اساس نیاز واقعی بازار برنامهریزی کنند؛ چرا که در غیر این صورت، مجبور به اتخاذ سیاستهای انقباضی شدیدی هستند که خروجی آن چیزی جز قفسههای خالی در فصل مدارس نخواهد بود. موانع دولتی و قفل شدن زنجیره تأمین «محسن گلستانی»، رئیس اتحادیه صنف نوشتافزار تهران، ریشه بسیاری از مشکلات را در مداخلات مستقیم دولت و ایجاد ساختارهای اداری ناکارآمد میبیند. تورم سامانههای دولتی که تعداد آنها گاهی به ۳۶ مورد میرسد، در کنار مسدود بودن ثبتسفارش واردات مواد اولیه از تیرماه ۱۴۰۱، زنجیره تأمین را به کلی قفل کرده است. این وضعیت باعث شده تا عمدهفروشان به دلیل ریسک افزایش قیمت آتی و دریافت چکهای مدتدار، تمایلی به عرضه کالا نداشته باشند. فشار مالیاتی و محدودیتهای ارزی غیرکارشناسی، فشار را بر بدنه تولید مضاعف کرده و عدم همراهی بدنه میانی دولت با صنف، خطر تعطیلی گسترده واحدهای تولیدی را بیش از هر زمان دیگری جدی کرده است. گرانی کاغذ و فشار مضاعف بر تولیدکننده بخش دیگری از این بحران مربوط به افزایش ناگهانی قیمت مواد اولیه است که حاشیه سود تولیدکنندگان را به صفر یا ضرردهی رسانده است. محمدمهدی جلالیان با اشاره به چندبرابر شدن قیمت کاغذ، توضیح میدهد که حتی با قیمتهای گزاف نیز دسترسی به مواد اولیه دشوار است. از سوی دیگر، به دلیل کاهش قدرت خرید مردم، امکان افزایش متناسب قیمت محصول نهایی وجود ندارد و همین امر باعث توقف تولید بسیاری از اقلام، از جمله کتابهای آماده چاپ شده است. فشار اقتصادی کنونی به حدی است که بخشی از تولیدکنندگان برای بقا، به ناچار تیراژ تولید را محدود کرده و تمرکز خود را بر بازارهای صادراتی معطوف کردهاند تا بتوانند کیفیت محصولات خود را حفظ کنند. مطالبه ثبات؛ تنها راه نجات بازار مدارس در نهایت، خواست اصلی فعالان این صنعت پیش از هرگونه حمایت مالی، ایجاد «ثبات» و «شفافیت» در سیاستهای اقتصادی است. تنها در یک محیط قابل پیشبینی است که امکان سرمایهگذاری و نجات تولید داخلی فراهم میشود. اگر سیاستگذاران به هشدارهای تولیدکنندگان توجه نکنند و موانع واردات و پیچیدگیهای اداری را از میان برندارند، بازار نوشتافزار در آستانه بازگشایی مدارس با شوک بزرگی مواجه خواهد شد. آینده این صنف که با فرهنگ و تحصیل نسل آینده گره خورده، در گرو تصمیمات فوری مسئولان برای رفع موانع و بازگرداندن آرامش به بازار است؛ در غیر این صورت، وابستگی فزاینده به محصولات خارجی اجتنابناپذیر خواهد بود.#نوشتافزار
@Namafar۹:۰۹
شوک مثبت ۳۰ هزار تاییجشنواره امسال با دنده پنج به راه افتاده. فروش حدود ۳۰ هزار بلیت تنها در ۳ ساعت اول (و عبور از ۴۷ هزار بلیت در ۲۴ ساعت نخست)، رکوردی است که در مقایسه با چند دوره اخیر شبیه به یک شوک مثبت به نظر میرسد و نشانگر بازگشت هیجان خرید و اعتماد مخاطب به برند جشنواره است. یک پناهگاه فرهنگیسال ۱۴۰۴ برای جامعه ما سالی پر از نوسان و التهابهای پیدرپی بوده و شاید همین فشار روانی انباشته، دوستداران هنر هفتم را تشنه یک رویداد جمعی کرده است. به نظر میرسد جشنواره امسال برای خیلیها فراتر از یک رویداد سینمایی، شبیه به یک «پناهگاه فرهنگی» عمل کرده؛ فرصتی مغتنم برای فاصله گرفتن از اتمسفر تنشآلود این روزها. ویترین جذابکنجکاوی درباره ویترین جشنواره امسال هم در این فروش بیتأثیر نیست. شنیدن نامهایی که یادآور روزهای خوب سینما هستند فینفسه محرک است. از سروش صحت با دنیای خاصش در «استخر» گرفته تا بازگشت رضا عطاران و مریلا زارعی که پس از ۱۴ سال در فیلم «خواب» کنار هم قرار گرفتهاند. همچنین حضور منوچهر هادی با فیلم اجتماعی «خیابان جمهوری» (با بازی هادی حجازیفر) و الناز شاکردوست در «آرامبخش»، نوید جشنوارهای پرستاره را میدهد که برای مخاطب «هندوانه دربسته» نیست. روایتهای ملتهبسوژهها نیز امسال کنجکاویبرانگیزند. حضور موضوعات تازه و ملتهبی مثل «جنگ ۱۲ روزه» در فیلم «نیمشب» اثر محمدحسین مهدویان یا پروندههای امنیتی و سیاسی روز در فیلمهایی مثل «قمارباز» و «پروانه»، باعث شده تا مخاطبان نگران از ممیزیهای احتمالیِ اکران عمومی، بخواهند این روایتهای صریح را همین روزهای اول در جشنواره شکار کنند.#سینما #جشنواره_فجر️ @namafar۱۳:۳۹
ژانرهای پرفروشآمار فروش سینمای ایران در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ نشاندهنده شکافی عمیق میان الگوی تولید و سلیقه مخاطبان است. در حالی که ژانر درام با ساخت ۱۴ فیلم عنوان پرتولیدترین ژانر دوره را یدک میکشد، سهم آن از کل بلیتهای فروخته شده تنها حدود ۳۰ درصد باقی مانده است. در مقابل، ژانر کمدی با وجود تعداد فیلمهای کمتر، بیش از نیمی از کل بازار را تصاحب کرده و بار اصلی رونق اقتصادی صنعت سینما را به تنهایی بر دوش میکشد.این وضعیت حکایت از آن دارد که تولید بیشتر در ژانرهایی مانند درام، تاریخی یا کودک لزوماً به معنای جذب مخاطب حداکثری نیست و ژانرهای پرهزینهای مثل اکشن نیز به دلیل ضعفهای مزمن ساختاری همچنان سهم ناچیزی از بازار دارند.برای رسیدن به یک اقتصاد سینمایی پایدار و متوازن، لازم است سیاستگذاریها به گونهای تغییر کند که در کنار حفظ موفقیت تجاری کمدی، با سرمایهگذاری هدفمند روی جذابیتهای روایی در سایر ژانرها، تنوع و کیفیت محتوای سینمای ایران نیز ارتقا یابد.️ @namafar۱۵:۴۰
#روایت_صنعت#ویدئوگیم
تلاطم در زیستبوم بازیسازی ایرانقطع دسترسی به اینترنت بینالملل در هفتههای اخیر، ضربه سنگینی به پیکره اقتصاد دیجیتال، بهویژه صنعت پیشرو و دانشبنیان بازیسازی وارد کرده است. این اختلالات به وضوح نشان داد که بخش بزرگی از تولیدکنندگان این حوزه تا چه حد به ابزارها، خدمات ابری و پلتفرمهای بینالمللی وابسته هستند. در حالی که برخی استودیوها با فلج شدن فرآیند تولید و ضررهای مالی هنگفت روبرو شدند، شرکتهایی که پیشتر زیرساختهای خود را به داخل کشور منتقل کرده بودند، توانستند با پایداری بیشتری از این بحران عبور کنند. این تجربه تلخ، اکنون به درسنامهای برای بازنگری در نحوه حکمرانی فضای مجازی و ضرورت حرکت به سمت استقلال دیجیتال تبدیل شده است.
جنگ فرسایشی با ابزارهای از کار افتاده«فرشاد غلامی»*، بازیساز، وضعیت فعلی را به یک «جنگ فرسایشی» تشبیه میکند که در آن تمام مستندات و فایلهای پروژه در فضاهای ابری مانند گوگل از دسترس خارج شده است. وابستگی شدید به موتورهای بازیسازی نظیر یونیتی (Unity) و ابزارهای هوش مصنوعی باعث شد تا در مقاطعی تنها یک دستگاه در کل شرکت قابل استفاده باشد. *این اختلالات نه تنها باعث از دست رفتن ضربالاجلهای تحویل پروژه شد، بلکه ارتباط با شرکای خارجی را قطع و تیمها را مجبور به پذیرش ضررهای مالی سنگین کرد. تلاش برای جایگزینی سرویسهای خارجی با نمونههای داخلی و متنباز نیز به دلیل هزینههای گزاف سرورهای داخلی و کیفیت پایینتر، برای تیمهای کوچک عملاً غیرممکن و غیراقتصادی به نظر میرسد.
بحران تعاملات بینالمللی و نگاه سنتی نهادهادر بخش دیگری از این صنعت، اختلالات اینترنتی باعث نقض تعهدات در پروژههای خارجی و از دست رفتن ددلاینها شده است.«مصطفی نظری»*، طراح بازی، معتقد است *عدم دسترسی متمرکز به فایلهای پروژه در «گوگل داک» هماهنگی تیمها را به شدت دشوار کرده است. او همچنین به غفلت نهادهای دولتی و آموزشی از ظرفیتهای بازیسازی در شهرستانها اشاره کرده و تاکید دارد که بسیاری از مقامات هنوز بازی را به عنوان یک رسانه تاثیرگذار فرهنگی و آموزشی به رسمیت نمیشناسند. به باور او، تا زمانی که نهادهای حاکمیتی بازی را صرفاً یک سرگرمی ببینند و نه ابزاری برای فرهنگسازی و آموزش، فرصتهای حمایت واقعی و سفارش پروژههای بومی به نتیجه ملموسی نخواهد رسید.
آزمون تابآوری در سایه سرورهای داخلیبرخی فعالان باسابقه مانند «حبیب داستانی بنیسی»*، اگرچه از وقفه در پروژهها و ضرر مالی گلایه دارند، اما معتقدند انتقال سرورها به داخل کشور از سال ۱۳۹۲، آنها را در برابر قطعی کامل اینترنت مقاوم کرده است. او با مقایسه وضعیت فعلی به حوادث طبیعی مانند سیل، قطع اینترنت را یک اقدام امنیتی ناگزیر برای جلوگیری از خسارات بزرگتر میداند. بنیسی بر این باور است که شبکه ملی اطلاعات نباید به معنای قطع ارتباط با جهان باشد، بلکه ابزاری برای حفظ حاکمیت بر داراییهای دیجیتال است. او امیدوار است که تجربه اخیر، بازیسازان را به انتقال دادههای خود به زیرساختهای بومی ترغیب کند تا در بحرانهای مشابه، با ریزش ناگهانی دادههای کاربران مواجه نشوند.
*ضرورت بازتعریف نقش راهبردی صنعت بازی ویدئوییتجربه اخیر صنعت بازی نشان داد که وابستگی مطلق به زیرساختهای خارجی، این صنعت نوپا را در برابر تکانههای سیاسی و امنیتی بسیار آسیبپذیر کرده است. آینده این صنعت در گرو آن است که بازیسازی به عنوان یک صنعت استراتژیک توسط نهادهای تصمیمگیر به رسمیت شناخته شود تا با حمایتهای عملی و سرمایهگذاری در زیرساختهای رقابتپذیر، بستر برای رشد پایدار و مستقل بازیسازان ایرانی فراهم گردد.
️ @namafar
تلاطم در زیستبوم بازیسازی ایرانقطع دسترسی به اینترنت بینالملل در هفتههای اخیر، ضربه سنگینی به پیکره اقتصاد دیجیتال، بهویژه صنعت پیشرو و دانشبنیان بازیسازی وارد کرده است. این اختلالات به وضوح نشان داد که بخش بزرگی از تولیدکنندگان این حوزه تا چه حد به ابزارها، خدمات ابری و پلتفرمهای بینالمللی وابسته هستند. در حالی که برخی استودیوها با فلج شدن فرآیند تولید و ضررهای مالی هنگفت روبرو شدند، شرکتهایی که پیشتر زیرساختهای خود را به داخل کشور منتقل کرده بودند، توانستند با پایداری بیشتری از این بحران عبور کنند. این تجربه تلخ، اکنون به درسنامهای برای بازنگری در نحوه حکمرانی فضای مجازی و ضرورت حرکت به سمت استقلال دیجیتال تبدیل شده است. جنگ فرسایشی با ابزارهای از کار افتاده«فرشاد غلامی»*، بازیساز، وضعیت فعلی را به یک «جنگ فرسایشی» تشبیه میکند که در آن تمام مستندات و فایلهای پروژه در فضاهای ابری مانند گوگل از دسترس خارج شده است. وابستگی شدید به موتورهای بازیسازی نظیر یونیتی (Unity) و ابزارهای هوش مصنوعی باعث شد تا در مقاطعی تنها یک دستگاه در کل شرکت قابل استفاده باشد. *این اختلالات نه تنها باعث از دست رفتن ضربالاجلهای تحویل پروژه شد، بلکه ارتباط با شرکای خارجی را قطع و تیمها را مجبور به پذیرش ضررهای مالی سنگین کرد. تلاش برای جایگزینی سرویسهای خارجی با نمونههای داخلی و متنباز نیز به دلیل هزینههای گزاف سرورهای داخلی و کیفیت پایینتر، برای تیمهای کوچک عملاً غیرممکن و غیراقتصادی به نظر میرسد. بحران تعاملات بینالمللی و نگاه سنتی نهادهادر بخش دیگری از این صنعت، اختلالات اینترنتی باعث نقض تعهدات در پروژههای خارجی و از دست رفتن ددلاینها شده است.«مصطفی نظری»*، طراح بازی، معتقد است *عدم دسترسی متمرکز به فایلهای پروژه در «گوگل داک» هماهنگی تیمها را به شدت دشوار کرده است. او همچنین به غفلت نهادهای دولتی و آموزشی از ظرفیتهای بازیسازی در شهرستانها اشاره کرده و تاکید دارد که بسیاری از مقامات هنوز بازی را به عنوان یک رسانه تاثیرگذار فرهنگی و آموزشی به رسمیت نمیشناسند. به باور او، تا زمانی که نهادهای حاکمیتی بازی را صرفاً یک سرگرمی ببینند و نه ابزاری برای فرهنگسازی و آموزش، فرصتهای حمایت واقعی و سفارش پروژههای بومی به نتیجه ملموسی نخواهد رسید. آزمون تابآوری در سایه سرورهای داخلیبرخی فعالان باسابقه مانند «حبیب داستانی بنیسی»*، اگرچه از وقفه در پروژهها و ضرر مالی گلایه دارند، اما معتقدند انتقال سرورها به داخل کشور از سال ۱۳۹۲، آنها را در برابر قطعی کامل اینترنت مقاوم کرده است. او با مقایسه وضعیت فعلی به حوادث طبیعی مانند سیل، قطع اینترنت را یک اقدام امنیتی ناگزیر برای جلوگیری از خسارات بزرگتر میداند. بنیسی بر این باور است که شبکه ملی اطلاعات نباید به معنای قطع ارتباط با جهان باشد، بلکه ابزاری برای حفظ حاکمیت بر داراییهای دیجیتال است. او امیدوار است که تجربه اخیر، بازیسازان را به انتقال دادههای خود به زیرساختهای بومی ترغیب کند تا در بحرانهای مشابه، با ریزش ناگهانی دادههای کاربران مواجه نشوند. *ضرورت بازتعریف نقش راهبردی صنعت بازی ویدئوییتجربه اخیر صنعت بازی نشان داد که وابستگی مطلق به زیرساختهای خارجی، این صنعت نوپا را در برابر تکانههای سیاسی و امنیتی بسیار آسیبپذیر کرده است. آینده این صنعت در گرو آن است که بازیسازی به عنوان یک صنعت استراتژیک توسط نهادهای تصمیمگیر به رسمیت شناخته شود تا با حمایتهای عملی و سرمایهگذاری در زیرساختهای رقابتپذیر، بستر برای رشد پایدار و مستقل بازیسازان ایرانی فراهم گردد.️ @namafar۱۴:۵۳
شنیدهایم که فصل بهار میآیی،
چقدر برگ به این شاخهها بیاویزیم...؟
میلاد یگانه امید مظلومان و پناه مستضعفان، حضرت صاحبالزمان عجلالله تعالی فرجهالشریف، تبریک و تهنیت باد
@namafar
چقدر برگ به این شاخهها بیاویزیم...؟
میلاد یگانه امید مظلومان و پناه مستضعفان، حضرت صاحبالزمان عجلالله تعالی فرجهالشریف، تبریک و تهنیت باد
@namafar۱۴:۵۷
بازارسال شده از
ارسال 74 اثر قابل داوری به جشنواره بازیهای جدی 1404
در این دوره 6 اثر در بخش بهروزرسانی، ۱4 اثر در بخش در حال انتشار و ۵4 اثر به بخش اصلی ارسال شدهاند.
دبیرخانه بازیهای جدی امسال بیش از همیشه بازیهایی با موضوع آموزش و یادگیری دریافت کرده است.
بنیاد ملی بازیهای رایانهای و معاونت علمی نهادریاست جمهوری، مشترکا 2 میلیارد و 500 میلیون تومان جایزه نقدی به منتخبان این دوره اهدا خواهند کرد.
🟩23 بهمن 1404، سالن همایشهای برج میلاد از ساعت 18 میزبان اختتامیه هفتمین رویداد بینالمللی جایزه بازیهای جدی خواهد بود.
🟢با ما همراه باشید ...
@direc_ircg
در این دوره 6 اثر در بخش بهروزرسانی، ۱4 اثر در بخش در حال انتشار و ۵4 اثر به بخش اصلی ارسال شدهاند.دبیرخانه بازیهای جدی امسال بیش از همیشه بازیهایی با موضوع آموزش و یادگیری دریافت کرده است.بنیاد ملی بازیهای رایانهای و معاونت علمی نهادریاست جمهوری، مشترکا 2 میلیارد و 500 میلیون تومان جایزه نقدی به منتخبان این دوره اهدا خواهند کرد. 🟩23 بهمن 1404، سالن همایشهای برج میلاد از ساعت 18 میزبان اختتامیه هفتمین رویداد بینالمللی جایزه بازیهای جدی خواهد بود.
🟢با ما همراه باشید ...
@direc_ircg
۱۰:۵۹
#روایت_صنعت#اسباببازی
*نبرد نابرابر برای بقا؛ صنعت اسباببازی در گرداب تورم و رکود*
🧩صنعت اسباببازی ایران که باید نقشی کلیدی در آموزش و پرورش نسلهای آینده ایفا کند، اکنون در میانه یک طوفان سهمگین اقتصادی گرفتار شده است و نوسانات سرسامآور قیمتها، نفسهای این صنعت فرهنگی را به شماره انداخته است. تولیدکنندگان که همواره با چالشهای متعددی روبرو بودهاند، اکنون با وضعیتی مواجه هستند که ادامه فعالیت را برای بسیاری از آنها غیرممکن کرده است.
*طوفان بیثباتی و فلج شدن چرخه برنامهریزی*«محمدصادق اسماعیلی»*، از فعالان باسابقه این حوزه، ریشه اصلی این بحران را در فقدان ثبات قیمت مواد اولیه و نوسانات غیرقابلپیشبینی نرخ ارز میداند. این نااطمینانی گسترده، عملاً امکان هرگونه برنامهریزی بلندمدت و توسعهای را از تولیدکنندگان سلب کرده و آنها را در هالهای از ابهام فرو برده است. در چنین شرایطی، مدیران واحدهای تولیدی بهجای تمرکز بر ارتقای کیفیت و تنوع محصولات، مجبور شدهاند تمام انرژی خود را صرف مدیریت بحرانهای روزمره، جستجوی مواد اولیه جایگزین و یا حتی تعدیل ناخواسته نیروی انسانی کنند.* حتی حضور در نمایشگاههای تخصصی که پیشازاین فرصتی برای بازاریابی بود، اکنون به دلیل کاهش اولویت خرید کالاهای فرهنگی در سبد خانوار، کارکرد مؤثر خود را از دست داده است.
*بنبست تأمین مواد و سراب تغییر راهبرد* وابستگی شدید به واردات و تلاطم بازار ارز، گلوگاه اصلی تولید در این صنعت محسوب میشود. «محمدرضا نقیزاده» تأکید میکند که نوسانات قیمت کاغذ و مقوای وارداتی، زنجیره تأمین را مختل کرده است؛ بهطوریکه تأمینکنندگان مواد اولیه مدام قیمتها را تغییر میدهند یا از فروش کالا امتناع میکنند. این وضعیت بیثبات، بسیاری از تولیدکنندگان را ناچار کرده است تا خطوط تولید اصلی خود را متوقف کرده و به سمت تولید محصولات کوچکتر و کمهزینهتر مانند بازیهای کارتی و رومیزی پناه ببرند. بااینحال، این تغییر استراتژی نیز راهحل پایداری نیست، چراکه هجوم همگانی به این بخش موجب اشباع سریع بازار شده و در کنار کاهش قدرت خرید مردم، به بنبست جدیدی منجر شده است. فعالان این حوزه معتقدند تنها راه برونرفت از این وضعیت، حرکت به سمت بومیسازی تولید مواد اولیه استراتژیک و ایجاد یک نظام حمایتی شفاف و بدون واسطه از سوی دولت است تا بتوانند مواد اولیه را با قیمتی مشخص و پایدار تهیه کنند و از ورشکستگی کامل نجات یابند.
*سقوط قدرت خرید و انجماد بازار مصرف* ضلع دیگر این بحران عمیق، کاهش شدید و بیسابقه قدرت خرید مردم بهویژه قشر متوسط است که همواره مشتریان اصلی محصولات فرهنگی بودهاند. «علی ساعتساز» و «محمدعلی رئیسدانا» با اشاره به آمارهای تکاندهنده، تصویری تلخ از واقعیت بازار ارائه میدهند. درحالیکه قیمت مواد اولیهای همچون ورق کارتن در بازه زمانی کوتاه کمتر از دو ماه تا صد و بیست درصد افزایش یافته است، تولیدکنندگان به دلیل کشش پایین بازار، نهایتاً توانستهاند قیمت محصولات نهایی را ده تا پانزده درصد افزایش دهند. این شکاف عمیق میان هزینه تمامشده و قیمت فروش، حاشیه سود را از بین برده و تولید را زیانده کرده است. امروزه خرید اسباببازی از اولویت نیازهای خانوارها خارج شده و حتی در فصول اوج فروش مانند ماههای پایانی سال، بازار با رکودی سنگین مواجه است. تولیدکنندگان هشدار میدهند که آمارهای رسمی رشد که گاهی اعلام میشود، فرسنگها با واقعیتهای میدانی و خطوط تولید متوقفشده فاصله دارد.
️ @namafar
*نبرد نابرابر برای بقا؛ صنعت اسباببازی در گرداب تورم و رکود*🧩صنعت اسباببازی ایران که باید نقشی کلیدی در آموزش و پرورش نسلهای آینده ایفا کند، اکنون در میانه یک طوفان سهمگین اقتصادی گرفتار شده است و نوسانات سرسامآور قیمتها، نفسهای این صنعت فرهنگی را به شماره انداخته است. تولیدکنندگان که همواره با چالشهای متعددی روبرو بودهاند، اکنون با وضعیتی مواجه هستند که ادامه فعالیت را برای بسیاری از آنها غیرممکن کرده است.
*طوفان بیثباتی و فلج شدن چرخه برنامهریزی*«محمدصادق اسماعیلی»*، از فعالان باسابقه این حوزه، ریشه اصلی این بحران را در فقدان ثبات قیمت مواد اولیه و نوسانات غیرقابلپیشبینی نرخ ارز میداند. این نااطمینانی گسترده، عملاً امکان هرگونه برنامهریزی بلندمدت و توسعهای را از تولیدکنندگان سلب کرده و آنها را در هالهای از ابهام فرو برده است. در چنین شرایطی، مدیران واحدهای تولیدی بهجای تمرکز بر ارتقای کیفیت و تنوع محصولات، مجبور شدهاند تمام انرژی خود را صرف مدیریت بحرانهای روزمره، جستجوی مواد اولیه جایگزین و یا حتی تعدیل ناخواسته نیروی انسانی کنند.* حتی حضور در نمایشگاههای تخصصی که پیشازاین فرصتی برای بازاریابی بود، اکنون به دلیل کاهش اولویت خرید کالاهای فرهنگی در سبد خانوار، کارکرد مؤثر خود را از دست داده است.*بنبست تأمین مواد و سراب تغییر راهبرد* وابستگی شدید به واردات و تلاطم بازار ارز، گلوگاه اصلی تولید در این صنعت محسوب میشود. «محمدرضا نقیزاده» تأکید میکند که نوسانات قیمت کاغذ و مقوای وارداتی، زنجیره تأمین را مختل کرده است؛ بهطوریکه تأمینکنندگان مواد اولیه مدام قیمتها را تغییر میدهند یا از فروش کالا امتناع میکنند. این وضعیت بیثبات، بسیاری از تولیدکنندگان را ناچار کرده است تا خطوط تولید اصلی خود را متوقف کرده و به سمت تولید محصولات کوچکتر و کمهزینهتر مانند بازیهای کارتی و رومیزی پناه ببرند. بااینحال، این تغییر استراتژی نیز راهحل پایداری نیست، چراکه هجوم همگانی به این بخش موجب اشباع سریع بازار شده و در کنار کاهش قدرت خرید مردم، به بنبست جدیدی منجر شده است. فعالان این حوزه معتقدند تنها راه برونرفت از این وضعیت، حرکت به سمت بومیسازی تولید مواد اولیه استراتژیک و ایجاد یک نظام حمایتی شفاف و بدون واسطه از سوی دولت است تا بتوانند مواد اولیه را با قیمتی مشخص و پایدار تهیه کنند و از ورشکستگی کامل نجات یابند.*سقوط قدرت خرید و انجماد بازار مصرف* ضلع دیگر این بحران عمیق، کاهش شدید و بیسابقه قدرت خرید مردم بهویژه قشر متوسط است که همواره مشتریان اصلی محصولات فرهنگی بودهاند. «علی ساعتساز» و «محمدعلی رئیسدانا» با اشاره به آمارهای تکاندهنده، تصویری تلخ از واقعیت بازار ارائه میدهند. درحالیکه قیمت مواد اولیهای همچون ورق کارتن در بازه زمانی کوتاه کمتر از دو ماه تا صد و بیست درصد افزایش یافته است، تولیدکنندگان به دلیل کشش پایین بازار، نهایتاً توانستهاند قیمت محصولات نهایی را ده تا پانزده درصد افزایش دهند. این شکاف عمیق میان هزینه تمامشده و قیمت فروش، حاشیه سود را از بین برده و تولید را زیانده کرده است. امروزه خرید اسباببازی از اولویت نیازهای خانوارها خارج شده و حتی در فصول اوج فروش مانند ماههای پایانی سال، بازار با رکودی سنگین مواجه است. تولیدکنندگان هشدار میدهند که آمارهای رسمی رشد که گاهی اعلام میشود، فرسنگها با واقعیتهای میدانی و خطوط تولید متوقفشده فاصله دارد.️ @namafar۸:۲۶
سهم نهادهای حاکمیتی از جشنواره فجرحضور ۱۴ فیلم از ۳۱ فیلم (حدود ۴۵ درصد) توسط نهادهای حاکمیتی، نشاندهنده یک اقتصاد هنر گلخانهای است. در یک صنعت سینمای واقعی کمپانیها برای بقا ناچارند فیلمهایی بسازند که مخاطب برایشان بلیت بخرد؛ اما وقتی نزدیک به نیمی از ویترین سینمای ایران توسط نهادهایی «بنیاد سینمایی فارابی»، «شهرداری» و «حوزه هنری (سوره)» پر شده است، معادله تغییر میکند.در این سیستم، فیلمساز به جای دغدغهی فروش در گیشه، دغدغهی تصویب در شورا را دارد. نهاد دولتی هم بر اساس مأموریت سازمانی بودجه میدهد، نه بر اساس نیاز بازار. نتیجه چه میشود؟ تولید انبوه درامهای اجتماعی یا آثار استراتژیک که لزوماً نسبتی با سلیقه نسل جدید مخاطبان ندارند.بنیاد سینمایی فارابی با ۶ فیلم، رکورددار است و در کنار آن، ورود شهرداری تهران و قوه قضائیه به عرصه تولید فیلم داستانی، نشان میدهد که سینمای ایران بیش از آنکه یک صنعت سرگرمی باشد، به ابزاری برای ارائه گزارش عملکرد یا تبیین مواضع تبدیل شده است. تا زمانی که بخش خصوصی واقعی نتواند در رقابت با این بودجههای کلان و بینیاز از بازگشت سرمایه، قد علم کند، سینمای ایران صنعتی نخواهد شد. سینمای صنعتی تنها زمانی پدید میآید که بقای سینما به مردم وابسته باشد. @namafar۱۶:۱۹
*فجر در برابر اسکار*جشنواره فجر امسال نیز شاهد سیطره مطلق ژانر اجتماعی بود؛ بهطوریکه حدود ۳۹ درصد از کل آثار (۱۲ فیلم از ۳۱ اثر) مستقیماً در این گونه تعریف میشوند و اگر درامهای دیگر را به آن بیافزاییم، این سهم بیشتر هم میشود. در مقابل، اسکار تصویری کاملاً متفاوت ارائه میدهد: ۱۰ فیلم نامزد شده، نمایندگان ۱۰ ژانر متفاوتاند؛ از ترسناک و علمی-تخیلی گرفته تا وسترن، جاسوسی، ورزشی و کمدی سیاه.این تفاوت نشانگر غیرصنعتی بودن سینمای ایران است. در یک سینمای صنعتی مانند هالیوود، فیلمسازی از منطق عرضه و تقاضا و پوشش حداکثری بازار تبعیت میکند. وقتی اسکار در لیست نهایی خود فیلمی در ژانر وحشت (Sinners) یا علمی-تخیلی (Frankenstein) را در کنار یک فیلم ورزشی (Marty Supreme)قرار میدهد، پیامش این است که سینما باید برای تمام سلایق جامعه محصول داشته باشد.تنوع ژانر یعنی احترام به تکثر مخاطبان.تمرکز افراطی سینمای ایران بر ژانر اجتماعی و آپارتمانی عملاً بخش بزرگی از مخاطبان بالقوه (طرفداران ژانرهای فانتزی، وحشت یا اکشنهای استاندارد) را از دایره مصرفکنندگان سینما حذف میکند و این یعنی کوچک شدن کیک اقتصاد هنر.تنوع پایین ژانر در فجر ۴۴ نشان میدهد سینمای ما هنوز ریسکپذیری لازم را برای ورود به عرصههای تکنیکال و تخیلی ندارد و تولیدکنندگان ترجیح میدهند در حاشیه امن درامهای اجتماعی باقی بمانند. تا زمانی که این تعادل برقرار نشود و ژانرهایی مانند کمدی، وحشت، معمایی و اکشن سهمی برابر با درامهای اجتماعی در جشنواره و گیشه نداشته باشند، سینمای ایران نمیتواند ادعای «صنعت بودن» داشته باشد و اقتصاد آن نحیف و بیمار باقی خواهد ماند. @namafar۱۷:۲۲
۱۷:۲۲
*مرگا به من، که با پر طاووس عالمییک موی گربه وطنم را عوض کنم*...
با تنی زخمخورده و داغدیده، ایران بار دیگر سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی و اصیل خود را جشن گرفت. در این بهار آزادی، یاد شهدای جنگ دوازدهروزه و شهیدان «روز سیزدهم» را نیز گرامی میداریم. ما باور داریم ایرانمان خورشید دنیای فرداست.
@Namafar
با تنی زخمخورده و داغدیده، ایران بار دیگر سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی و اصیل خود را جشن گرفت. در این بهار آزادی، یاد شهدای جنگ دوازدهروزه و شهیدان «روز سیزدهم» را نیز گرامی میداریم. ما باور داریم ایرانمان خورشید دنیای فرداست. @Namafar۱۷:۲۹
#روایت_صنعت#پویانمایی
یوزی که میدود، صنعتی که لنگ میزند!وضعیت صنعت پویانمایی ایران عجیب و دوگانه است. از طرفی پویانمایی تنها گونهای است که (جز برخی کمدیهای گیشهپسند) به دلیل استقبال گسترده مخاطبان بازگشت سرمایه مثبت دارد و از طرف دیگر ویترین جشنواره فجر از پویانمایی تقریبا خالی است. این وضعیت را میتوان رشد کاریکاتوری یک صنعت نامید. چرا؟
یوز؛ فروش بیشتر و مخاطب کمتر!اکران پویانمایی «یوز» با فروش بیش از 90 میلیارد تومانی و جذب 1.4 میلیون مخاطب بار دیگر ثابت کرد ظرفیت تجاری این صنعت میتواند از فیلمهای پرهزینه غیرپویانمایی بهراحتی جلو بزند. هرچند با احتساب تورم این رقم همچنان چالشبرانگیز بوده و حاکی از کاهش فروش است. همچنین دایره مخاطبان در حال کاهش است؛ در حالی که تعداد مخاطب مهمتر از رقم فروش است. هرچند این کاهش مخاطب بلایی است که دامنگیر کلیت سینمای ماست و اختصاصی به پویانمایی ندارد. به هر رو مخاطبان ایرانی که به شدت نگران مصرف مداوم آثار غیرایرانی توسط فرزندان خود هستند به سمت داستانهای هویتمحورِ بومی و باکیفیت هجوم میآورند: یوز (۱۴۰۴): ۹۰+ میلیارد تومان / ۱٫۴ میلیون مخاطب
ببعی قهرمان (۱۴۰۳): ۶۷ میلیارد تومان / ۱٫۵ میلیون مخاطب
بچه زرنگ (۱۴۰۲): ۶۲ میلیارد تومان / ۱٫۹ میلیون مخاطب
عامل فرار مغزها در صنعت پویانماییهزینه تولید هر دقیقه انیمیشن سینمایی (پریمیوم) در آمریکا بیش از ۱,۰۰۰,۰۰۰ دلار و برای آثار تلویزیونی در آمریکا و اروپا بین ۲۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ دلار است. این در حالی است که این رقم برای تولید انیمیشن سینمایی در ایران حدود ۵,۰۰۰ دلار تمام میشود. با وجود این مزیت رقابتی و ارزانتر بودن تولید نسبت به رقبای منطقهای مانند ترکیه و امارات، چرا متخصص ایرانی خود را به بازار داخل محدود کند؟ بحران اصلی: مهاجرت خاموشبزرگترین تهدید پویانمایی ایران در سال ۱۴۰۴ بیپولی نیست بلکه پدیده مهاجرت خاموش و تخلیه استعداد است. بسیاری از متخصصان انیمیشن در ایران زندگی میکنند اما به صورت دورکاری برای استودیوهای خارجی کار میکنند و حقوق دلاری میگیرند. نوسانات نرخ ارز و کاهش ارزش ریال باعث شده دستمزد یک انیماتور میانرده در پروژههای خارجی حتی با نرخهای پایین جهانی، چندین برابر دستمزد بالاترین ردههای شغلی در پروژههای داخلی باشد.در این حالت استودیوهای ایرانی عملاً به مراکز آموزشی رایگان تبدیل میشوند؛ نیروهای جوان اینجا یاد میگیرند و پس از حرفهای شدن جذب بازار کار دلاری میشوند و پروژههای ملی از نیروهای متخصص خالی میشود.
جای خالی انیمیشن در جشنواره فجر 44در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر از ۳۱ فیلم بخش اصلی، ۱۷ فیلم (۵۵ درصد) محصول نهادهایی مثل فارابی، حوزه هنری و شهرداری تهران بودند. اما برخلاف دو دوره گذشته که در هر کدام 4 اثر پویانمایی در جشنواره حضور داشت، سهم انیمیشن در جشنواره امسال به شدت افت کرد و تنها یک اثر (نگهبانان خورشید) توانست به بخش مسابقه راه یابد. اتفاقی که نشاندهنده ناتوانی بخش خصوصی در تکمیل پروژهها به دلیل کمبود نیرو و بودجه است؛ چراکه دبیر جشنواره علت این حضور حداقلی را نرسیدن آثار به مرحله نهایی فنی عنوان کرد. ساخت یک انیمیشن سینمایی استاندارد در ایران بین ۳ تا ۵ سال زمان میبرد و احتمالا پروژههایی که پس از موفقیتهای سال ۱۴۰۱ (موفقیتهایی مانند اکران داخلی و خارجی «بچه زرنگ» و «پسر دلفینی») کلید خوردهاند، هنوز به مرحله خروجی نهایی نرسیدهاند. استفاده از هوش مصنوعی میتواند زمان تولید را به شدت کاهش دهد و نبض تولید را با تقاضای بازار هماهنگ کند.
نیاز پویانمایی به رویکرد فرامرزیعبور از تنگنای هزینههای دلاری و درآمدهای ریالی و ترمیم بدنه نحیف تولید، مشروط به یک راهبرد است: خروج از حصار بازار داخلی. پویانمایی ایران برای دستیابی به سودآوری کلان و پیریزی زیرساختهای مستحکم در ابتدای این مسیر خود ناگزیر به فتح بازارهای بینالمللی است. این حضور جهانی، فراتر از درآمدزایی ارزی، اهرم قدرتمندی برای دیپلماسی عمومی و دیپلماسی هنر نیز محسوب میشود که تصویر ایران را دستکم در ذهن کشورهای دوست و همسایه بازسازی میکند. تجربه موفق اکران «پسر دلفینی1» در 2700 سینما در روسیه و دیگر کشورهای آسیای میانه و فروش تقریبا 1.7 میلیون دلاری (حدود 50 میلیارد تومان به دلار سال 1401) در این کشورها نشان داد انیمیشن ایرانی میتواند همزمان هم سفیر فرهنگی باشد و هم ماشین خلق ثروت. اگر فروش بینالمللی و تورم را در نظر بگیریم هنوز «پسر دلفینی1» پرفروشترین انیمیشن تاریخ ایران است و نه «بچهزرنگ» یا «یوز». @namafar
یوزی که میدود، صنعتی که لنگ میزند!وضعیت صنعت پویانمایی ایران عجیب و دوگانه است. از طرفی پویانمایی تنها گونهای است که (جز برخی کمدیهای گیشهپسند) به دلیل استقبال گسترده مخاطبان بازگشت سرمایه مثبت دارد و از طرف دیگر ویترین جشنواره فجر از پویانمایی تقریبا خالی است. این وضعیت را میتوان رشد کاریکاتوری یک صنعت نامید. چرا؟ یوز؛ فروش بیشتر و مخاطب کمتر!اکران پویانمایی «یوز» با فروش بیش از 90 میلیارد تومانی و جذب 1.4 میلیون مخاطب بار دیگر ثابت کرد ظرفیت تجاری این صنعت میتواند از فیلمهای پرهزینه غیرپویانمایی بهراحتی جلو بزند. هرچند با احتساب تورم این رقم همچنان چالشبرانگیز بوده و حاکی از کاهش فروش است. همچنین دایره مخاطبان در حال کاهش است؛ در حالی که تعداد مخاطب مهمتر از رقم فروش است. هرچند این کاهش مخاطب بلایی است که دامنگیر کلیت سینمای ماست و اختصاصی به پویانمایی ندارد. به هر رو مخاطبان ایرانی که به شدت نگران مصرف مداوم آثار غیرایرانی توسط فرزندان خود هستند به سمت داستانهای هویتمحورِ بومی و باکیفیت هجوم میآورند: یوز (۱۴۰۴): ۹۰+ میلیارد تومان / ۱٫۴ میلیون مخاطب ببعی قهرمان (۱۴۰۳): ۶۷ میلیارد تومان / ۱٫۵ میلیون مخاطب بچه زرنگ (۱۴۰۲): ۶۲ میلیارد تومان / ۱٫۹ میلیون مخاطب عامل فرار مغزها در صنعت پویانماییهزینه تولید هر دقیقه انیمیشن سینمایی (پریمیوم) در آمریکا بیش از ۱,۰۰۰,۰۰۰ دلار و برای آثار تلویزیونی در آمریکا و اروپا بین ۲۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ دلار است. این در حالی است که این رقم برای تولید انیمیشن سینمایی در ایران حدود ۵,۰۰۰ دلار تمام میشود. با وجود این مزیت رقابتی و ارزانتر بودن تولید نسبت به رقبای منطقهای مانند ترکیه و امارات، چرا متخصص ایرانی خود را به بازار داخل محدود کند؟ بحران اصلی: مهاجرت خاموشبزرگترین تهدید پویانمایی ایران در سال ۱۴۰۴ بیپولی نیست بلکه پدیده مهاجرت خاموش و تخلیه استعداد است. بسیاری از متخصصان انیمیشن در ایران زندگی میکنند اما به صورت دورکاری برای استودیوهای خارجی کار میکنند و حقوق دلاری میگیرند. نوسانات نرخ ارز و کاهش ارزش ریال باعث شده دستمزد یک انیماتور میانرده در پروژههای خارجی حتی با نرخهای پایین جهانی، چندین برابر دستمزد بالاترین ردههای شغلی در پروژههای داخلی باشد.در این حالت استودیوهای ایرانی عملاً به مراکز آموزشی رایگان تبدیل میشوند؛ نیروهای جوان اینجا یاد میگیرند و پس از حرفهای شدن جذب بازار کار دلاری میشوند و پروژههای ملی از نیروهای متخصص خالی میشود. جای خالی انیمیشن در جشنواره فجر 44در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر از ۳۱ فیلم بخش اصلی، ۱۷ فیلم (۵۵ درصد) محصول نهادهایی مثل فارابی، حوزه هنری و شهرداری تهران بودند. اما برخلاف دو دوره گذشته که در هر کدام 4 اثر پویانمایی در جشنواره حضور داشت، سهم انیمیشن در جشنواره امسال به شدت افت کرد و تنها یک اثر (نگهبانان خورشید) توانست به بخش مسابقه راه یابد. اتفاقی که نشاندهنده ناتوانی بخش خصوصی در تکمیل پروژهها به دلیل کمبود نیرو و بودجه است؛ چراکه دبیر جشنواره علت این حضور حداقلی را نرسیدن آثار به مرحله نهایی فنی عنوان کرد. ساخت یک انیمیشن سینمایی استاندارد در ایران بین ۳ تا ۵ سال زمان میبرد و احتمالا پروژههایی که پس از موفقیتهای سال ۱۴۰۱ (موفقیتهایی مانند اکران داخلی و خارجی «بچه زرنگ» و «پسر دلفینی») کلید خوردهاند، هنوز به مرحله خروجی نهایی نرسیدهاند. استفاده از هوش مصنوعی میتواند زمان تولید را به شدت کاهش دهد و نبض تولید را با تقاضای بازار هماهنگ کند. نیاز پویانمایی به رویکرد فرامرزیعبور از تنگنای هزینههای دلاری و درآمدهای ریالی و ترمیم بدنه نحیف تولید، مشروط به یک راهبرد است: خروج از حصار بازار داخلی. پویانمایی ایران برای دستیابی به سودآوری کلان و پیریزی زیرساختهای مستحکم در ابتدای این مسیر خود ناگزیر به فتح بازارهای بینالمللی است. این حضور جهانی، فراتر از درآمدزایی ارزی، اهرم قدرتمندی برای دیپلماسی عمومی و دیپلماسی هنر نیز محسوب میشود که تصویر ایران را دستکم در ذهن کشورهای دوست و همسایه بازسازی میکند. تجربه موفق اکران «پسر دلفینی1» در 2700 سینما در روسیه و دیگر کشورهای آسیای میانه و فروش تقریبا 1.7 میلیون دلاری (حدود 50 میلیارد تومان به دلار سال 1401) در این کشورها نشان داد انیمیشن ایرانی میتواند همزمان هم سفیر فرهنگی باشد و هم ماشین خلق ثروت. اگر فروش بینالمللی و تورم را در نظر بگیریم هنوز «پسر دلفینی1» پرفروشترین انیمیشن تاریخ ایران است و نه «بچهزرنگ» یا «یوز». @namafar۱۷:۱۱