۱۵:۵۹
عبان - سید محمد حسینی یزدی.mp3
۳۲:۳۸-۲۲.۴۲ مگابایت
۶:۵۰
https://virasty.com/khamenei_ir/1771346536972887542
اگر ویراستی ندارید:https://virasty.com/r/18r
@nasretooba
اگر ویراستی ندارید:https://virasty.com/r/18r
۱۹:۴۰
متن کامل #یادداشت روزنامه خراسان را اینجا بخوانید
@khorasanonlinenews
۷:۲۷
نثر طوبی | سید محمد حسینی یزدی
بهار دل ها و کتاب زندگی
سید محمد حسینی یزدی
معارف قرآن در دل کسی شکوفه میزند که علاوه بر ثواب دنبال فهمیدن هم باشد. این که این قرآن چه میگوید؟ این حرفهایی که در قرآن آمده است چه فایدهای دارد؟ به درد من هم میخورد؟
اگر دنبال پاسخ این سوالات باشیم، در همان آیه ۱۸۵ سوره بقره که تقریباً همه ما آن را حفظ هستیم، قرآن میفرماید «شَهرُ رَمَضانَ الَّذی أُنزلَ فیهِ القُرآنُ هُدًی لِلنّاسِ وَبَیِّناتٍ مِنَ الهُدیٰ وَالفُرقانِ». ماه رمضانی که در آن قرآن نازل شد. قرآنی که قرار است هدایت باشد برای مردم و نشانههای روشنی دارد برای هدایت و تشخیص حق و باطل. قرآن کتابی است برای هدایت ما. ما را در زندگی راهنمایی میکند.
برای این که معارف کتاب زندگی در دلمان شکوفه بزند و به ثمر بنشیند چند راهکار پیشنهاد میشود: متن کامل #یادداشت روزنامه خراسان را اینجا بخوانید @khorasanonlinenews
متن کامل یادداشت:
بهار دلها و کتابزندگی
ماه رمضان، ماه مهمانی خدا فرا رسید و دوباره مهمان او شدیم. ماهی که امام باقر (ع) آن را «بهار قرآن» نامیدند. بهار فصل طراوت و رشد و سرسبزی است. درختان زنده میشوند و شکوفه میزنند. اگر از آن ها مراقبت کنیم، به میوه تبدیل خواهند شد. ماه رمضان هم بهار قرآن است. بهاری که باید در آن از قرآن بیشتر استفاده کنیم. تفاوت بهار طبیعت و بهار قرآن در این است که اگر ما خواب هم باشیم، درختان سرسبز میشوند و شکوفه میزنند. ولی ماه بهار قرآن زمانی شکوفههای قرآن خواهد داشت که ما بخواهیم. قرآن را بخوانیم و به آن عمل کنیم تا در زندگی ما ثمر داشته باشد. نه این که بخوانیم فقط برای ثواب!
یکی از چیزهایی که باعث میشود احساس رضایت داشته باشیم و برای فهمیدن بیشتر از قرآن تلاش نکنیم، «ثواب» است. ثواب همان اجر و مزدی است که با خواندن و حتی نگاه کردن به قرآن نصیب ما میشود. اما این کافی نیست. باید قرآن را بفهمیم. *حتی اگر ثواب هم هدف نهایی ما باشد، همه ما قبول داریم که خواندن قرآن همراه با فهم، ثواب بیشتری دارد نسبت به خواندن و رد شدن. معارف قرآن در دل کسی شکوفه میزند که علاوه بر ثواب دنبال فهمیدن هم باشد. این که این قرآن چه میگوید؟ این حرفهایی که در قرآن آمده است چه فایدهای دارد؟ به درد من هم میخورد؟
اگر دنبال پاسخ این سوالات باشیم، در همان آیه ۱۸۵ سوره بقره که تقریباً همه ما آن را حفظ هستیم، قرآن میفرماید «شَهرُ رَمَضانَ الَّذی أُنزلَ فیهِ القُرآنُ هُدًی لِلنّاسِ وَبَیِّناتٍ مِنَ الهُدیٰ وَالفُرقانِ». ماه رمضانی که در آن قرآن نازل شد. قرآنی که قرار است هدایت باشد برای مردم و نشانههای روشنی دارد برای هدایت و تشخیص حق و باطل. قرآن کتابی است برای هدایت ما. ما را در زندگی راهنمایی میکند.
برای این که معارف کتاب زندگی در دلمان شکوفه بزند و به ثمر بنشیند چند راهکار پیشنهاد میشود:
یک: *دل و جانمان را برای دریافت معارف آماده کنیم.دلی که آلوده است، نمیتواند ظرف خوبی برای نگهداری معارف الهی باشد.حب دنیا و هوای نفس، کینه و دشمنی، خطاهای کوچک و بزرگ باعث میشود دلهایمان زنگار بگیرد و آلوده شود. باید اینها را از خودمان دور کنیم.
دو: قرآن را با ترجمه و توجه بخوانیم. آسان است.کمی مداومت داشته باشیم آسانتر هم میشود.یک تفسیر ویا یک استاد را انتخاب کنیم. در زمانهای مختلفی که میتوانیم نکاتی را بخوانیم و بشنویم و این کار استمرار داشته باشد.
*سه: *دفترچهای داشته باشیم. نکاتی را که میپسندیم و بیشتر دوست داریم،یادداشت کنیم. دفترچهای تمیز و زیبا در شأن قرآن باشد که برای مطالعه دوباره رغبت کنیم به آن مراجعه کنیم.
*چهار: *برنامه ریزی کنیم و در زمانهای منظم به این نکاتی که یادداشت کردیم، مراجعه کنیم. درباره هر کدام نسبت به زندگی خودمان نکتهای را به آن اضافه کنیم.به خودمان نمره بدهیم. تلاش کنیم تا مدتی این کار را تمرین و نمره بالاتری کسب کنیم.
اگر بتوانیم به مرور به آیات قرآن عمل کنیم قطعاً خدا هم به این حرکت و تلاش برکت خواهد داد و قرآن واقعاً *کتاب زندگی *ما خواهد شد. کتابی که با این تمرینها خواندن و تلاوتش برای ما هر روز شیرینتر میشود و دوست داریم همیشه نکات بیشتر و بهتری از آن بهدست بیاوریم و در زندگی از آن استفاده کنیم.
۷:۳۱
�یه ۲ - سید محمد حسینی یزدی.mp3
۰۶:۲۲-۴.۴۱ مگابایت
الحَمدُ لِلَّهِ رَبِّ العالَمينَ
۱۱:۳۷
� ۱۵۷ - سید محمد حسینی یزدی.mp3
۰۵:۳۲-۳.۸۳ مگابایت
وَلَنَبلُوَنَّكُم بِشَيءٍ مِنَ الخَوفِ وَالجوعِ وَنَقصٍ مِنَ الأَموالِ وَالأَنفُسِ وَالثَّمَراتِ وَبَشِّرِ الصّابِرينَ ﴿١٥٥﴾ الَّذينَ إِذا أَصابَتهُم مُصيبَةٌ قالوا إِنّا لِلَّهِ وَإِنّا إِلَيهِ راجِعونَ ﴿١٥٦﴾ أُولٰئِكَ عَلَيهِم صَلَواتٌ مِن رَبِّهِم وَرَحمَةٌ وَأُولٰئِكَ هُمُ المُهتَدونَ ﴿١٥٧﴾
#صبر #آزمایش #هدایت
۱۱:۳۸
۱۵:۰۱
�ن ۱۴ - سید محمد حسینی یزدی.mp3
۰۶:۱۱-۴.۲۸ مگابایت
زُيِّنَ لِلنّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَالبَنينَ وَالقَناطيرِ المُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ وَالخَيلِ المُسَوَّمَةِ وَالأَنعامِ وَالحَرثِ ذٰلِكَ مَتاعُ الحَياةِ الدُّنيا وَاللَّهُ عِندَهُ حُسنُ المَآبِ
#دنیا
۷:۳۰
� ۱۵۶ - سید محمد حسینی یزدی.mp3
۰۷:۳۴-۵.۲۳ مگابایت
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا لا تَكونوا كَالَّذينَ كَفَروا وَقالوا لِإِخوانِهِم إِذا ضَرَبوا فِي الأَرضِ أَو كانوا غُزًّى لَو كانوا عِندَنا ما ماتوا وَما قُتِلوا لِيَجعَلَ اللَّهُ ذٰلِكَ حَسرَةً في قُلوبِهِم وَاللَّهُ يُحيي وَيُميتُ وَاللَّهُ بِما تَعمَلونَ بَصيرٌ
#خدا #مرگ #ایمان
۷:۳۰
�ء ۷۹ - سید محمد حسینی یزدی.mp3
۰۵:۳۷-۳.۸۹ مگابایت
ما أَصابَكَ مِن حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَما أَصابَكَ مِن سَيِّئَةٍ فَمِن نَفسِكَ وَأَرسَلناكَ لِلنّاسِ رَسولًا وَكَفىٰ بِاللَّهِ شَهيدًا
#خدا #بندگی
۷:۴۱
۱۴:۳۵
�ه ۶۴ - سید محمد حسینی یزدی.mp3
۰۵:۰۱-۲.۳۱ مگابایت
وَ قالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّـهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاء
#خدا #بندگی #صبر
۱۰:۲۵
نثر طوبی | سید محمد حسینی یزدی
*یه چیزی بگید آرام بشیم! *
@nasretooba
خداحافظ پدرم...
۲:۳۶
۱۰:۱۹
وَ هَذَا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِيَادٍ وَ آلُ مَرْوَانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَيْنَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ
چقدر آشناست!!!
چقدر آشناست!!!
۱۱:۲۲
.
حالا نوبت آمریکاست! 
آیت الله حائری شیرازی 
کسانی به امام سجاد (ع) اصرار میکردند که بیایید مثل پدرتان، قیام کنید. ظاهراً تنور آتشی در منزل امام بوده است. امام باقر (ع) نقل میکنند که: پدرم به اینهایی که اصرار میکردند، فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟»: كدامتان حاضر است یک تكه از این آتشها را در دست بگيرد و آن قدر نگه دارد تا خاموش شود؟! دیدم اصلاً هیچکس نمیآید؛ من گفتم: «پدر، من حاضرم». پدرم گفت: «منظورم شما نیستی». دوباره فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟». دوباره دیدم هیچکس نمیآید و من گفتم. باز پدرم گفت منظورم شما نیست. بار سوم هم به همین ترتیب. من دیدم این اصحاب آنقدر خجالتزده و شرمنده شدند که دوست دارند زمین بشکافد و بروند داخلش. پدرم هم دلش به حال آنها سوخت و رهایشان کرد.
ببینید! این صحبت امام سجاد (ع)، حرف خداوند خطاب به همۀ ماست. این سؤال امام سجاد (ع)، در واقع نسلبهنسل تکرار میشده؛ اما هیچ نسلی حاضر نشد این «جَمَره» (حبۀ آتش) را بردارد. امام راحل نگاهی به مردم کرد و در مردم #وفا احساس کرد؛ چون مردمشناس بود؛ لذا در پاسخ به ندای «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟» گفت: «ما بر میداریم!». بنابراین به او مأموریت دادند که آتش را بگیرد.
اولین آتشی که امام (ره) گرفت، آتش شاه و ساواک بود. به امام(ره) گفتند اینها را اینقدر بگیر تا سرد بشود. مردم هم گفتند: هرچه امام در دست گرفت، ما در دست میگیریم. شاه و ساواک، آتشِ سرخ بودند. گرفتن آتش یعنی بدنت بسوزد، تاول بزند، تکهتکه گوشتت بریزد؛ اما آتش را زمین نگذاری تا سرد و زغال بشود. این شهیدها، جانبازها، شلاقهایی که در زندان میخوردند، تعقیبها، هجوم به خانهها و ...، همۀ اینها تکهتکههای گوشت بود که میریخت، همه اینها به خاطر گرفتنِ آتش در دست بود. ولی امام تا آخر کوتاه نیامد. به مدت 15 سال از نیمۀ خرداد 42 تا 22 بهمن 57، «امام» و «امت» این آتش را گرفتند تا سرد شد. بعد هم آتش صدام و حكومت بعثی را گرفتند تا سرد شد.
سپس به امام گفتند آتش بعدی را بگیر؛ امام گفت: بعد از شاه، نوبت آمریکاست. هرچه که با شاه پیش آمد، باید با آمریکا هم پیش بیاید. آمریکا و اسرائیل، عین آتش هستند؛ باید در دست گرفته بشوند تا سرد بشوند. #مقاومت به معنای گرفتن این آتش است. این آتش دارد سرد میشود. آمریکای سال 58 کجا، آمریکای اکنون کجا! این راهپیماییهایی که در عالَم واقع میشود، جرأتهایی که مردم دنیا پیدا کردهاند و پرچم آمریکا را مرتباً آتش میزنند، علامتِ سرد شدنِ آتش است. وقتی در کل جهان، همان حالتی ایجاد شود که در کشور ما پیدا شد، آن آقا میآید. ما باید دعا کنیم که امتها، در این راهی که آمدهاند تا آخر بروند. در فلسطین، این آتش را بدست گرفتهاند. هرکس بگوید: «فلسطین به ما چه ربطی دارد، آنها خودشان یک ملت هستند و ما هم برای خودمان ملت دیگری هستیم»، این آتش را زمین گذاشته است. اگر کسی در این زمان، این آتش 40 ساله را زمین بگذارد، گناه چهل نسل قبلی را باید جواب بدهد. چرا؟! چون امام زمان (ع) میگوید: چهل نسل که این آتش را بر نداشتند، حالا شما هم که برداشتهاید، بعد از چند سال میخواهید آن را زمین بگذارید؟!
اين همه #شهید، سوختگیهای دست امت است كه #آتش_استكبار را نگه داشته و تاكنون از نگه داشتن آن خم به ابرو نياورده است. اين آتش بالاخره سرد خواهد شد، همان طور كه شاه و صدام سرد شدند. امام با سرد شدن آتشِ شاه، به ميان ما برگشت و آن امام منتظر نیز با سرد شدن #آتشِ_استكبار است كه زيارتش خواهیم کرد. مسئله، مسئلۀ گرفتن آتش در دست است. این رسالت امروز ما است.
اگر بدنبال حکمتهای ناب هستید، هماکنون عضو کانال #رسمی آیت الله حائری شیرازی شوید:eitaa.com/joinchat/454361092C75c4b499d3
۲۱:۳۴