ستاره ایران
فقط یکبار آن هم کنار آسانسور دیدمش و دیگر هیچ وقت ندیدمش. نمی دانم که بود، نامش، رشتهاش و ... فقط میدانم ایرانی بود. گفت کجا می روی؟ گفتم استادم فرم انتخاب رشته دکترام را داده که ببرم تحویل بدم. پرسید چه رشتهای میخواهی بری؟ گفتم طبق قوانین این دانشگاه در انگلیس چون دانشجوی برتر هستم هر رشتهای میتونم بخونم. استادم گفته پلیمر بخونم. گفت برو رشته رادیوشیمی ادامه دارد....
ادامه از پست قبلی
گفت برو رشته رادیوشیمی (شیمی هستهای). گفت: من تو را میشناسم و آوازهات در دانشگاه پیچیده که یک ایرانی بین ۲۵ نفر دانشجو از کشورهای مختلف، رتبه اول را کسب کرده. ادامه داد که در رشته شیمی هستهای ایرانی نداریم اما در رشته پلیمر ایرانی زیاد هست.آن سالها رشته شیمی هستهای در اوج خودش بود اما در ایران سال ۱۳۵۳ یک رشته ناشناخته و بسیار محدودی بود.دو راهی سخت و تصمیم بزرگی بود. به عنوان جوانی که در یک کشور غریب بدون هیچ دلسوز و پشتوانهای تحصیل کرده بودم و پناه و یاوری جز خدا نداشتم چنین تصمیمی برایم سخت و دشوار بود. تمام سختیهای تحصیل و غربت در ذهنم مرور میشد. دکتر براون (Dr. Brown) در دفترش منتظر من بود و من تنها چند قدم تا ورود به رشته پلیمر فاصله داشتم. دل به دریا زدم. شاید این دست هدایت خدا بود که اینگونه نمایان شده. خدایا خودت کمکم کن. خودت هدایتم کن. چه سرنوشتی در انتظار من است؟
ادامه دارد...
گفت برو رشته رادیوشیمی (شیمی هستهای). گفت: من تو را میشناسم و آوازهات در دانشگاه پیچیده که یک ایرانی بین ۲۵ نفر دانشجو از کشورهای مختلف، رتبه اول را کسب کرده. ادامه داد که در رشته شیمی هستهای ایرانی نداریم اما در رشته پلیمر ایرانی زیاد هست.آن سالها رشته شیمی هستهای در اوج خودش بود اما در ایران سال ۱۳۵۳ یک رشته ناشناخته و بسیار محدودی بود.دو راهی سخت و تصمیم بزرگی بود. به عنوان جوانی که در یک کشور غریب بدون هیچ دلسوز و پشتوانهای تحصیل کرده بودم و پناه و یاوری جز خدا نداشتم چنین تصمیمی برایم سخت و دشوار بود. تمام سختیهای تحصیل و غربت در ذهنم مرور میشد. دکتر براون (Dr. Brown) در دفترش منتظر من بود و من تنها چند قدم تا ورود به رشته پلیمر فاصله داشتم. دل به دریا زدم. شاید این دست هدایت خدا بود که اینگونه نمایان شده. خدایا خودت کمکم کن. خودت هدایتم کن. چه سرنوشتی در انتظار من است؟
ادامه دارد...
۱۲۵
۱۷:۳۲