ا
"*دانشگاهی برای ملت"حسین امانی، دانشجوی کارشناسی مدیریت دولتی دانشگاه تهران یکی از مسائلی که امروزه بین عام و خاص مردم، بخصوص جوانان دهه هفتاد و هشتاد مطرح می شود؛ مسئله ناکارآمدی دانشگاه در بستر جامعه و ارتباط آن با نیاز های کنونی جامعهی دائما در بحرانِ این زمانه است*. این مسئله تاجایی فراگیر شده که همگان بر نامطلوب بودن ساخت کنونی دانشگاه اتفاق نظر دارند. در نگاه کلان تاریخی_اجتماعی اندیشهی ساخت دانشگاه در نتیجه مدرنیته است که خود این مدرنیته حاصل سیر تطور و بحران های کلامی و فلسفی جهان مسیحی_اروپایی بوده و نه اسلامی_ایرانی. در نتیجه ما اساسا نهادی بحران زده را با ترجمانی بیمارگونه وارد کشوری بحران زده کرده ایم که می توان قرائن این مطلب را از تاریخ ۲۰۰ ساله اخیر به خصوص بعد از جنبش مشروطه (۱۲۸۵ ه.ش) مشاهده کرد و به خوبی ما را متوجه غیر بومی بودن اساس این ساختار می کند. این موضوع گفته شد تا هم مدخلی باشد و هم اینکه بتواند تا حدی پیچیدگی مسئله ناکارآمدی دانشگاه را نشان دهد. دانشگاه امروز دانشگاهی ست که نخبگانش از مسائل جامعه به نسبت آنچه باید باشد دور هستند. این را می توان در موضع گیری و نحوه نقش آفرینی آنان مشاهده کرد. به عنوان مثال مقالات تولید شده در دانشگاه بعضاً ارتباط کمی با لوازم مسائل کلان این کشور دارند. اغلب افرادی که وارد این نهاد می شوند، تنها به دنبال مدرکی و ترقی های فردی هستند. نخبگان و کنشگران برخواسته از این نهاد بعضاً با بیان هایی مغلطه آمیز، غیر متمدنانه و دارای جهت گیری های غیر محققانه، به تخدیر افکار دانشجویان جوان تر و مردم عادی نزدیک به رسانه های پیرو ی خود می پردازند. فضای تضارب آرا که نیازمند نوعی اخلاق گفتگوست دچار بی اخلاقیها، سفسطهها، تضعیف آرا و آرمان گرایی و انتظارات نابجا می باشد. همچنین بخش عمده افراد با ورود به مارپیچ سکوت و سو استفاده عالِم نمایانِ پرمدعای دچار رخوت، به مرور دچار بی حسی و توهم نسبت به مسائل اجتماعی می شوند.نوورودیان دهه هشتاد و به زودی دهه نودی ها به علت تربیت در فضای رهای سایبر و نفوذ و سو استفاده دشمنان ایران و اسلام و اساساً انسان و طرفدار انسانیت بی پایه و سست بنیان و نفسانیت اماره با ترویج سبک زندگی مدرن آن هم نه مدرنیته حقیقی بلکه نوعی تمثال مصنوعی از مدرنتیه، اساسا دچار نوعی گسست با امر دینی شده اند و با ورود به این فضای ذاتا سکولار بخصوص در علوم انسانی که هنوز در خصوص امکان علم دینی دچار معرکه هاست به حالتی افراط گونه به سمت سبک زندگی نهیلیستی ( پوچ انگارانه ) می روند.در چنین زمانی وقتی این افراد به عنوان نخبه از دانشگاه های سراسر کشور بخصوص دانشگاه های مادر خارج می شوند در خیلی اوقات نه تنها هزینه ای از این جنگ تمدنی از روی کشور برنخواهند داشت بلکه خود هزینه دیگری خواهند شد؛ به علاوه اینکه نسبت درستی بین هویت خود و عصر حاضر نمی بینند.البته که ظهور خورشید انقلاب اسلامی که با مطالعه تاریخ عصر حاضر می توان اذعان داشت معجزه و امری خارق العاده بوده و در جهان دو قطبی توانسته امکان مبارزه با این امور را فراهم کند و با وجود تمامی مسائل فوق نوید جهانی متفاوت با دیستوپیا غرب (مدینه مبتنی بر هوای نفس و مدینه گسست ها) باشد*. این انقلاب در نوع خودش به عقیده نگارنده انبعاثی (برانگیختگیای) موفق و پیشبینی ناپذیر بود که به موجب آن توانستیم در عصر حاکمیت سکولار در برخی بخش ها بصورت موفق نسبت مجددی با امر دینی بگیریم* و اکنون به واسطه شروع جنگ تحمیلی سوم و شهادت دومین رهبر انقلاب اسلامی، فرصت دیگری برای تسریع و زنده کردن این بیداری و انبعاث استفاده شود تا شاید نخبگان این مرز وبوم بتوانند این دفعه در نهاد علم و آموزش، انقلاب دیگر به معنای واقعی کلمه ایجاد کنند .باید یادآور شد این بیداری همگانی هست و همه اقشار فکری باید حضور فعال داشته باشند. برخی برای بقا و به کرسی نشاندن عقیده به گوشه رفتهی خود و برخی برای از رخوت درآوردن اندیشه های حاضر خود در میدان علم تا بتوان با استفاده از این فرصت برای ایران و در نگاه کلی تر جهانی عادلانه تلاشی سازنده کنند. پ.ن:این نوشته تنها مدخلی و نگاهی گذرا و کلی از سوی یک دانشجو ساده بود طبیعتا ایراداتی دارد و نویسنده متن خاضعانه از خوانندگان می خواهد که اگر ایراد فکری و علمی بر آن مترتب است از طریق راه های ارتباطی با او در ارتباط بگذارند و نظرات خود را بدهند چراکه این گفتگو هاست که می تواند مارا به سمت حقیقت امور رهنمون سازد و ما را از اشتباهات خود آگاه کنند .
با افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah۱۱۶۳۲