سوگواری برای مرگ امیدانسان همواره در رنج است . اگر کسی آن را احساس نمی کند یا هنوز آگاه نشده و یا مثل الاغ های شهر بازی داستان پینوکیو در زندگی سرش گرم است . انسان ها برای تحمل این رنج یا باید برای رنج خود معنایی پیدا کنند و یا آرمان شهری داشته باشند که باور کنند تحقق پذیر است . اما چه میشود اگر نتوانی هیچ کدام از این دو را پیدا کنی ... اگر معنای ارزشمندی برای مقاومت خود پیدا نکنی و باور کنی امکان تحقق آرمانشهرت وجود ندارد و آرمانشهر های دیگران به هیچ وجه برایت آرمانی نباشند ... در ابتدا احتمالا سعی میکنی در شهر بازی پینوکیو غرق شوی میدانی فکر می کنم هیچ آدمی بعد از فروریختن قصر آرمان هایش حسرت نمیخورد که چرا من قبلا به این خرافات باور داشتم ... بر عکس احتمالا با تلاش های ناامیدانه ای سعی می کند خودش را جای خود قبلی اش بزند اما ... مگر قلب قبلا به حرف های او گوش میداد که ایندفعه هم بخواهد به حرف هایش گوش دهد ؟!آن فرد احتمالا از یک جایی به بعد به این فکر میکند که اگه فرض بگیریم Perfect Muesli ای وجود دارد که بهترین فعل ممکن را مقدر میکند ممکن است ان فعل هیچ وقت باعث رسیدن ما به لذت نشود و ما ذاتا همیشه در رنج بمانیم چون این تقدیر بهترین فعل است؟آیا اصلا منطقا میتوانیم به آینده امید داشته باشیم؟؟شاید امید فقط چیزی است که باید داشته باشیم تا بتوانیم ادامه دهیم ولی واقعیت نداشته باشد ...