1_28688283563.mp3
۴۵:۵۵-۱۶.۳۳ مگابایت
با کریمانجلسه چهارم: محوِ کریمانه مدرس: علی مقدم با کریمان کارها دشوار نیست...کریم کسی است که بیچشمداشت میبخشد، بیطمع دوستی میکند و با تمام وجود عشق میورزد.برای دیدن حقیقت باید از «من» فاصله گرفت، آنگاه که انسان از خود خالی شود، حضور محبوب را درمییابد. راه وصال، از ادب آغاز میشود، با بیعت صادقانه قوت میگیرد و به محو و شیدایی میرسد.برای همجواری اولیای الهی، تنها دانستن کافی نیست؛ باید ادب حضور، بیعت صادقانه، فروتنی و آمادگی شاگردی داشت.گاهی انسان سالک در مسیر خدمت الهی آنقدر محو میشود که دیگر گذر زمان و خستگی تن را احساس نمیکند.محو یعنی «من» انسان کنار برود تا عقل الهی، عشق و دعای حقیقی مجال ظهور پیدا کند.دیدن محبوب، چشمپوشی میخواهد؛ باید چشم دل را از دلبستگیها، خواستهها و جلوههای فریبندۀ دنیا ببندیم تا چشم ما به جمال حضرت صاحب الزمان باز شود.محوشدن در ولیّ خدا یعنی خواستهی او بر خواستههای ما مقدم شود.گاهی رفتار عاشقی با حسابهای معمول ما سازگار نیست، ممکن است کار کسی را غیرعاقلانه بدانیم، درحالیکه او چنان شیدای امام و غرق در خدمت شده که خودش را نمیبیند.اگر نور ذکر از زبان به دل برسد، «نام خداوند» انسان را از هوشیاری تاریک و حسابگر دنیوی بیرون میآورد و در هوشی الهی غرق میکند.۱۴۰۵/۰۴/۲۸
سایر جلسات#باکریمان
@ostadmoghaddam
۸۱