ک
6_01.mp3
۵۹:۴۲-۲۷.۹۹ مگابایت
سفینهی نجات مَنْ عَشِقْتُهُ قَتَلتُهُجلسه ششم
رهایی از منیتها و رسیدن به درجهی شهادت، آخرین کلید ورود به سفینهی نجات است. شرط ورود به مسیر طلب تا فنا، اشتیاق سوزان است. خودشناسی، حجابهای بین بنده و خدا را کنار میزند و مسیر خداشناسی را برای انسان هموار میکند. تدبر بر روی اسماء الهی، بهترین شیوهی خداشناسی است. مسیر دوست داشتن پروردگار، از مسیر عشق به اولیاء الهی میگذرد. زمانیکه پروردگار عاشق انسان میشود، نفس او را قربانی میکند. خداوند مشتری ذات انسانهای خاکسار است. انسانی که در مسیر سلوک منیت خود را فنا کند، خداوند در اختیار او قرار میگیرد. در سیر معنوی، مقصد در مسیر نهفته است. چلهی خودسازی آداب خاصی ندارد و فقط باید بر روی کنترل نفس و رهایی از منیت تمرکز کرد. انسان باید نقطهی خودبزرگبینی خود را شناسایی و برای رهایی از آن توبه کند. انسان بهوسیلهی واژهها فکر میکند و استفاده از افعال مجهول، در رهایی از غرور و منیت بسیار مؤثر است.۲۰:۰۴