ترامپ در شرمالشیخ؛ نمایش قدرت یا تحقیر رهبران جهان؟
نشست صلح غزه در شرمالشیخ برای من مثل یک کلاس زنده در علوم ارتباطات بود. ترامپ با تأخیر هفتساعته در ورود، همه رهبران را منتظر گذاشت و از همان لحظه نشان داد که میخواهد «مدیریت زمان» را به ابزار سلطه تبدیل کند. او با همین رفتار ساده گفت: زمان من مهمتر از شماست. این یعنی ارتباط غیرکلامی در بالاترین سطح ممکن.
وقتی وارد سالن شد، عملاً کنترل کامل را در دست گرفت. بهجای گفتوگو، فقط خودش حرف زد و بقیه را به تماشاگر بدل کرد. رفتار او با استارمر، ماکرون، اردوغان و حتی السیسی – میزبان اجلاس – چیزی جز تحقیر نبود. از نگاه من، این همان ارتباط یکطرفهای است که در آن قدرت، جای احترام را میگیرد. حرکات دست، لحن، حتی شوخیهایش، همه در خدمت نمایش سلطه بودند.
در پایان اجلاس، وقتی ترامپ بهتنهایی تصویر توافق را بالا گرفت و دیگران فقط دست زدند، برای من روشن شد که این نشست نه درباره صلح، بلکه درباره قدرت بود. به همین دلیل، معتقدم تصمیم ایران برای شرکت نکردن در این صحنه، تصمیمی هوشمندانه بود. گاهی سکوت، قویترین پیام ارتباطی است.
ادامه یادداشت کامل را بخوانید در:vtn.ir/001jHz
نشست صلح غزه در شرمالشیخ برای من مثل یک کلاس زنده در علوم ارتباطات بود. ترامپ با تأخیر هفتساعته در ورود، همه رهبران را منتظر گذاشت و از همان لحظه نشان داد که میخواهد «مدیریت زمان» را به ابزار سلطه تبدیل کند. او با همین رفتار ساده گفت: زمان من مهمتر از شماست. این یعنی ارتباط غیرکلامی در بالاترین سطح ممکن. وقتی وارد سالن شد، عملاً کنترل کامل را در دست گرفت. بهجای گفتوگو، فقط خودش حرف زد و بقیه را به تماشاگر بدل کرد. رفتار او با استارمر، ماکرون، اردوغان و حتی السیسی – میزبان اجلاس – چیزی جز تحقیر نبود. از نگاه من، این همان ارتباط یکطرفهای است که در آن قدرت، جای احترام را میگیرد. حرکات دست، لحن، حتی شوخیهایش، همه در خدمت نمایش سلطه بودند. در پایان اجلاس، وقتی ترامپ بهتنهایی تصویر توافق را بالا گرفت و دیگران فقط دست زدند، برای من روشن شد که این نشست نه درباره صلح، بلکه درباره قدرت بود. به همین دلیل، معتقدم تصمیم ایران برای شرکت نکردن در این صحنه، تصمیمی هوشمندانه بود. گاهی سکوت، قویترین پیام ارتباطی است. ادامه یادداشت کامل را بخوانید در:vtn.ir/001jHz۱۲:۴۲
نکاتی درباره عکس امروز هم میهن و برداشت های مختلف از آن
امروز این عکس صفحه اول هم میهن و تداعی چادر و تضادش با لاک خانم محل بحث فراوان شد. چند نکته را از منظر نشانه شناسی مینویسم
در این تصویر، زنی دیده میشود که در پارچهای تیره، نازک و سنگین فرو رفته است. دستانش در هم فشرده، چهرهاش در سایه پنهان، و نور موضعی تنها بر بخشی از بدن او تابیده است؛ گویی میان دیدهشدن و نادیدهماندن، میان فریاد و سکوت، در تعلیقی نمادین ایستاده است. این انتخاب بصری بهوضوح واجد معناهای فرهنگی و اجتماعی عمیقی است که از سطح توصیفی فراتر میرود و به حوزه نمادشناسی و تحلیل گفتمانی در علم ارتباطات تعلق دارد.
در فرهنگ ایرانی، پوشش تیره و بهویژه سیاه، در ذهن مخاطب جمعی، بیدرنگ تداعیگر چادر است؛ عنصری فرهنگی و ایدئولوژیک که از دوران مشروطه تا امروز، همواره بخشی از منازعه نمادین درباره بدن زن، حجاب، و کنترل اجتماعی بوده است. چادر در نظام معنایی سنتی، نشانهای از عفاف، وقار، پوشیدگی و مصونیت زن از نگاه مردانه تلقی میشود؛ نمادی از مرزگذاری میان حوزه خصوصی و عمومی، میان بدن زن و چشم ناظر جامعه. اما در این تصویر، همین نشانه در بستری تازه قرار گرفته و معنای خود را دگرگون میکند.
در پیوند با موضوع مصاحبه – تجاوز به زن – چادر از کارکرد محافظتی و ارزشی خود جدا میشود و به پوششی بدل میگردد که نه میپوشاند تا صیانت کند، بلکه میپوشاند تا خاموش کند. زن در تصویر، نه از سر اختیار، بلکه در وضعیتی از اجبار و بیپناهی در این پارچه تیره محصور شده است. دستان درهمفشرده او نشانهای از اضطراب و دفاع درونی است، و چهره محو او در پس لایهای از پارچه، استعارهای از حذف صدای زن در گفتمان عمومی است. از این منظر، تصویر بهطرزی هوشمندانه از سازوکارهای نمادین استفاده کرده تا وضعیت فرهنگی زنان قربانی خشونت جنسی را بازنمایی کند: زنانی که رنجشان ناگفته میماند، هویتشان پنهان میشود و روایتشان در سایه عفت عمومی یا ترس اجتماعی نادیده گرفته میشود.
به تعبیر رولان بارت، این تصویر در سطح نخست، «دلالت مستقیم» دارد – زنی پوشیده در سیاهی – اما در سطح دوم، حامل «دلالت ضمنی» و معنای فرهنگی است. دلالتی که از چادر بهعنوان نشانهای فرهنگی استفاده میکند تا ساختار سکوت و پنهانسازی را افشا کند. این همان لحظهای است که بارت آن را «برهمزدن رمز فرهنگی» مینامد: هنگامی که یک نشانه در بافتی تازه قرار میگیرد و از معنای تثبیتشده خود عبور میکند.
از منظر گفتمان رسانهای، انتخاب چنین تصویری در صفحه نخست روزنامهای مانند هممیهن را میتوان نوعی بیان اعتراضی بصری دانست. رسانه در اینجا بهجای بازنمایی صریح رنج و روایت حادثه، با زبانی استعاری سخن میگوید؛ زبانی که در جامعهای با حساسیتهای فرهنگی و سیاسی نسبت به بدن و جنسیت، میتواند مؤثرتر و برانگیزانندهتر باشد. این تصویر، بهجای آنکه مخاطب را در موقعیت تماشاگر رنج قرار دهد، او را در وضعیت تفکر و تأمل میگذارد. سیاهی پارچه، مرزهای تاریکی را تداعی میکند که جامعه میان زن و گفتوگو درباره بدن زن کشیده است.
در عین حال، این تصویر دو معنا را بهطور همزمان حمل میکند: از یکسو میتواند نوعی نقد فرهنگی باشد بر نظامهای ارزشیای که قربانی را در سایه نگه میدارند و با پوشاندن او، امکان گفتوگو و عدالت را سلب میکنند؛ و از سوی دیگر، ممکن است ناخواسته به بازتولید همان سازوکار سکوت یاری رساند، زیرا همچنان زن قربانی را در پردهای از ناشناسی و بیچهرگی نشان میدهد. این دوگانگی دقیقاً همان جایی است که تصویر به مثابه یک متن ارتباطی، از سطح خبر فراتر میرود و به سطح معنا و نقد اجتماعی ارتقا مییابد.
به بیان دیگر، چادر در اینجا نه صرفاً پوششی دینی، بلکه نشانهای گفتمانی است که دو معنا را همزمان فعال میکند: «پوشش بهمثابه محافظت» و «پوشش بهمثابه پنهانسازی». و همین تعلیق معنایی، قدرت تصویر را میسازد. زنی که در چادر تیره فرو رفته است، همزمان میتواند نماد ایمان و وقار باشد و نیز تصویر خاموشی و حذف. رسانه با انتخاب این نشانهی دوپهلو، بهگونهای از بیان بصری دست یافته که در دل خود هم اعتراض است و هم بازتاب واقعیت فرهنگی سکوت.
در نتیجه، از منظر نمادشناسی ارتباطات، این عکس بهگونهای فشرده و گویا، گفتمان پیچیده جامعه ایرانی درباره بدن، زن، و سکوت را مجسم میکند. چادر در اینجا نه لباس که زبان است؛ زبانی که از خلال آن، هم درد زن قربانی روایت میشود و هم تضادهای عمیق فرهنگی ما درباره دیدن و نادیدن، گفتن و نگفتن، پوشاندن و آشکار کردن، برملا میشود.
امروز این عکس صفحه اول هم میهن و تداعی چادر و تضادش با لاک خانم محل بحث فراوان شد. چند نکته را از منظر نشانه شناسی مینویسم
در این تصویر، زنی دیده میشود که در پارچهای تیره، نازک و سنگین فرو رفته است. دستانش در هم فشرده، چهرهاش در سایه پنهان، و نور موضعی تنها بر بخشی از بدن او تابیده است؛ گویی میان دیدهشدن و نادیدهماندن، میان فریاد و سکوت، در تعلیقی نمادین ایستاده است. این انتخاب بصری بهوضوح واجد معناهای فرهنگی و اجتماعی عمیقی است که از سطح توصیفی فراتر میرود و به حوزه نمادشناسی و تحلیل گفتمانی در علم ارتباطات تعلق دارد.
در فرهنگ ایرانی، پوشش تیره و بهویژه سیاه، در ذهن مخاطب جمعی، بیدرنگ تداعیگر چادر است؛ عنصری فرهنگی و ایدئولوژیک که از دوران مشروطه تا امروز، همواره بخشی از منازعه نمادین درباره بدن زن، حجاب، و کنترل اجتماعی بوده است. چادر در نظام معنایی سنتی، نشانهای از عفاف، وقار، پوشیدگی و مصونیت زن از نگاه مردانه تلقی میشود؛ نمادی از مرزگذاری میان حوزه خصوصی و عمومی، میان بدن زن و چشم ناظر جامعه. اما در این تصویر، همین نشانه در بستری تازه قرار گرفته و معنای خود را دگرگون میکند.
در پیوند با موضوع مصاحبه – تجاوز به زن – چادر از کارکرد محافظتی و ارزشی خود جدا میشود و به پوششی بدل میگردد که نه میپوشاند تا صیانت کند، بلکه میپوشاند تا خاموش کند. زن در تصویر، نه از سر اختیار، بلکه در وضعیتی از اجبار و بیپناهی در این پارچه تیره محصور شده است. دستان درهمفشرده او نشانهای از اضطراب و دفاع درونی است، و چهره محو او در پس لایهای از پارچه، استعارهای از حذف صدای زن در گفتمان عمومی است. از این منظر، تصویر بهطرزی هوشمندانه از سازوکارهای نمادین استفاده کرده تا وضعیت فرهنگی زنان قربانی خشونت جنسی را بازنمایی کند: زنانی که رنجشان ناگفته میماند، هویتشان پنهان میشود و روایتشان در سایه عفت عمومی یا ترس اجتماعی نادیده گرفته میشود.
به تعبیر رولان بارت، این تصویر در سطح نخست، «دلالت مستقیم» دارد – زنی پوشیده در سیاهی – اما در سطح دوم، حامل «دلالت ضمنی» و معنای فرهنگی است. دلالتی که از چادر بهعنوان نشانهای فرهنگی استفاده میکند تا ساختار سکوت و پنهانسازی را افشا کند. این همان لحظهای است که بارت آن را «برهمزدن رمز فرهنگی» مینامد: هنگامی که یک نشانه در بافتی تازه قرار میگیرد و از معنای تثبیتشده خود عبور میکند.
از منظر گفتمان رسانهای، انتخاب چنین تصویری در صفحه نخست روزنامهای مانند هممیهن را میتوان نوعی بیان اعتراضی بصری دانست. رسانه در اینجا بهجای بازنمایی صریح رنج و روایت حادثه، با زبانی استعاری سخن میگوید؛ زبانی که در جامعهای با حساسیتهای فرهنگی و سیاسی نسبت به بدن و جنسیت، میتواند مؤثرتر و برانگیزانندهتر باشد. این تصویر، بهجای آنکه مخاطب را در موقعیت تماشاگر رنج قرار دهد، او را در وضعیت تفکر و تأمل میگذارد. سیاهی پارچه، مرزهای تاریکی را تداعی میکند که جامعه میان زن و گفتوگو درباره بدن زن کشیده است.
در عین حال، این تصویر دو معنا را بهطور همزمان حمل میکند: از یکسو میتواند نوعی نقد فرهنگی باشد بر نظامهای ارزشیای که قربانی را در سایه نگه میدارند و با پوشاندن او، امکان گفتوگو و عدالت را سلب میکنند؛ و از سوی دیگر، ممکن است ناخواسته به بازتولید همان سازوکار سکوت یاری رساند، زیرا همچنان زن قربانی را در پردهای از ناشناسی و بیچهرگی نشان میدهد. این دوگانگی دقیقاً همان جایی است که تصویر به مثابه یک متن ارتباطی، از سطح خبر فراتر میرود و به سطح معنا و نقد اجتماعی ارتقا مییابد.
به بیان دیگر، چادر در اینجا نه صرفاً پوششی دینی، بلکه نشانهای گفتمانی است که دو معنا را همزمان فعال میکند: «پوشش بهمثابه محافظت» و «پوشش بهمثابه پنهانسازی». و همین تعلیق معنایی، قدرت تصویر را میسازد. زنی که در چادر تیره فرو رفته است، همزمان میتواند نماد ایمان و وقار باشد و نیز تصویر خاموشی و حذف. رسانه با انتخاب این نشانهی دوپهلو، بهگونهای از بیان بصری دست یافته که در دل خود هم اعتراض است و هم بازتاب واقعیت فرهنگی سکوت.
در نتیجه، از منظر نمادشناسی ارتباطات، این عکس بهگونهای فشرده و گویا، گفتمان پیچیده جامعه ایرانی درباره بدن، زن، و سکوت را مجسم میکند. چادر در اینجا نه لباس که زبان است؛ زبانی که از خلال آن، هم درد زن قربانی روایت میشود و هم تضادهای عمیق فرهنگی ما درباره دیدن و نادیدن، گفتن و نگفتن، پوشاندن و آشکار کردن، برملا میشود.
۱۱:۵۸
۱۱:۵۸
#باشگاه_تحلیلگران| شبکههای اجتماعی قاضی میشوند
️پرونده قضایی اخیر پژمان جمشیدی، بازیگر و چهره ورزشی برجسته، بیش از آنکه صرفاً یک رویداد حقوقی باشد، نمونهای روشن از چگونگی نفوذ اطلاعرسانی بر افکار عمومی است.
️فارغ از جزئیات پرونده جمشیدی که باید منتظر رأی دادگاه باشیم، تمایل شدید رسانهها برای انتشار اخبار درجه یک از نظر خودشان، اغلب آبروی افراد را پیشاپیش میبرد و به اخلاق رسانهای ضربه میزند؛ جایی که سرعت بر دقت غلبه میکند و حق شاکی و متهم هر دو در معرض آسیب قرار میگیرد.
️متن کامل یادداشت عباس سیاحطاهری، پژوهشگر رسانه و ارتباطات را اینجا بخوانید.
@YjcNewsChannel
️پرونده قضایی اخیر پژمان جمشیدی، بازیگر و چهره ورزشی برجسته، بیش از آنکه صرفاً یک رویداد حقوقی باشد، نمونهای روشن از چگونگی نفوذ اطلاعرسانی بر افکار عمومی است.️فارغ از جزئیات پرونده جمشیدی که باید منتظر رأی دادگاه باشیم، تمایل شدید رسانهها برای انتشار اخبار درجه یک از نظر خودشان، اغلب آبروی افراد را پیشاپیش میبرد و به اخلاق رسانهای ضربه میزند؛ جایی که سرعت بر دقت غلبه میکند و حق شاکی و متهم هر دو در معرض آسیب قرار میگیرد.️متن کامل یادداشت عباس سیاحطاهری، پژوهشگر رسانه و ارتباطات را اینجا بخوانید. @YjcNewsChannel۱:۴۰
زهران ممدانی و تصویر ما از موفقیت
چند روز پیش خبر «زهران ممدانی شهردار نیویورک شد» در رسانههای فارسیزبان موجی از شادی و هیجان به پا کرد. اما پشت این واکنشها چه چیزی پنهان است؟
به نظرم اینگونه خبرها بیش از آنکه «اطلاعرسانی» باشند، کارکرد «احساسسازی» دارند. رسانهها بهجای تحلیل، به ما حس افتخار میدهند؛ گویی موفقیت یک مسلمان در آمریکا، نشانهای از امکان رؤیایی ماست و تحقق چیزی که در واقعیت خودمان کمتر تجربهاش کردهایم.
در این میان، واقعیت ممدانی پیچیدهتر از تیترهاست: او سیاستمداری چپگرا، عدالتخواه و حامی حقوق اقلیتهاست؛ نه صرفاً «شهردار مسلمان». اما رسانهها از این پیچیدگی عبور میکنند، چون روایت سادهتر فروش بیشتری دارد.
مسئله اصلی، بحران معیار در رسانههای فارسیزبان است: ما موفقیت را نه در درون، بلکه در تأیید جهان بیرون جستوجو میکنیم. برایمان موفقیت یک مسلمان در غرب، جذابتر از دهها موفقیت بینام در داخل است.
در واقع، خبر ممدانی بیش از آنکه بازنمایی واقعیت باشد، بازسازی امید است؛ امیدی که اگر بر شناخت استوار نباشد، بیشتر به مسکنی موقت شبیه میشود.
شاید وقت آن رسیده کمتر از جهان الهام بگیریم و کمی بیشتر درباره خودمان بیندیشیم.
متن کامل را اینجا بخوانید.@osyan
چند روز پیش خبر «زهران ممدانی شهردار نیویورک شد» در رسانههای فارسیزبان موجی از شادی و هیجان به پا کرد. اما پشت این واکنشها چه چیزی پنهان است؟ به نظرم اینگونه خبرها بیش از آنکه «اطلاعرسانی» باشند، کارکرد «احساسسازی» دارند. رسانهها بهجای تحلیل، به ما حس افتخار میدهند؛ گویی موفقیت یک مسلمان در آمریکا، نشانهای از امکان رؤیایی ماست و تحقق چیزی که در واقعیت خودمان کمتر تجربهاش کردهایم. در این میان، واقعیت ممدانی پیچیدهتر از تیترهاست: او سیاستمداری چپگرا، عدالتخواه و حامی حقوق اقلیتهاست؛ نه صرفاً «شهردار مسلمان». اما رسانهها از این پیچیدگی عبور میکنند، چون روایت سادهتر فروش بیشتری دارد. مسئله اصلی، بحران معیار در رسانههای فارسیزبان است: ما موفقیت را نه در درون، بلکه در تأیید جهان بیرون جستوجو میکنیم. برایمان موفقیت یک مسلمان در غرب، جذابتر از دهها موفقیت بینام در داخل است. در واقع، خبر ممدانی بیش از آنکه بازنمایی واقعیت باشد، بازسازی امید است؛ امیدی که اگر بر شناخت استوار نباشد، بیشتر به مسکنی موقت شبیه میشود.شاید وقت آن رسیده کمتر از جهان الهام بگیریم و کمی بیشتر درباره خودمان بیندیشیم.
متن کامل را اینجا بخوانید.@osyan
۱۸:۱۳
این متن را برای اینستاگرامم نوشته ام. اما اینجا هم به اشتراک میگذارم.
اینستاگرام جای متنهای کوتاه است، اما بعضی زخمها را نمیشود با چند جمله سطحی پوشاند. این یکی از همانهاست.
رویافروشی دقیقاً از جایی شروع میشود که امید کمیاب میشود. وقتی گرانی، بیثباتی اقتصادی و فشار معیشت، آینده را تار میکند، «وعده» تبدیل میشود به کالای جذاب. نه بهخاطر عقلانیتش، بلکه بهخاطر تسکینی که موقتاً میدهد. مثل مُسکن قوی؛ درد را خاموش میکند، اما بیماری را عمیقتر.
در اعتراضات این روزها، رویافروشی فقط یک خطای اخلاقی نیست؛ یک ابزار است. معترض برای دیدهشدن و برای همراهکردن مردم، ناچار است «امید سریع» بفروشد. آیندهای ساده، فوری و بیهزینه. وعدههایی که دقیقاً به همان زخمی دست میگذارند که مردم از آن رنج میبرند: نیاز به امید، نیاز به معنا، نیاز به اینکه فردا از امروز بهتر باشد.
مشکل اینجاست که این امیدها اغلب از جنس خیالاند، نه برنامه. از جنس شعارند، نه ساختن. رویافروشی میگوید فقط این مانع را برداریم، همهچیز درست میشود. تاریخ اما چیز دیگری میگوید: بیثباتی، نقطه شروع بدبختی است، نه پایان آن. فروپاشی نظم، قبل از آنکه عدالت بیاورد، ناامنی میآورد. قبل از رفاه، فقر را عمیقتر میکند. و همیشه اولین قربانیاش، همان مردمی هستند که با امید جلو آمدهاند.
این به معنای نفی اعتراض نیست. اعتراض، حق است. فریاد، طبیعی است. اما تبدیل رنج واقعی مردم به رؤیاهای خام، خیانت به همان مردمی است که زیر فشار زندگی خم شدهاند. امید واقعی سخت است، زمانبر است و هزینه دارد. وعدههای فوری، دقیقاً به همین دلیل خطرناکاند.
جامعهای که خسته است، بیش از هر چیز به صداقت نیاز دارد؛ نه رؤیای آماده مصرف. رویافروشی شاید جمعیت بسازد، اما آینده نمیسازد. و آیندهای که با دروغ شروع شود، معمولاً با ویرانی تمام میشود.
#رویافروشی #اعتراضات #امید #بیثباتی #آینده #آگاهی_اجتماعی@osyan
اینستاگرام جای متنهای کوتاه است، اما بعضی زخمها را نمیشود با چند جمله سطحی پوشاند. این یکی از همانهاست.
رویافروشی دقیقاً از جایی شروع میشود که امید کمیاب میشود. وقتی گرانی، بیثباتی اقتصادی و فشار معیشت، آینده را تار میکند، «وعده» تبدیل میشود به کالای جذاب. نه بهخاطر عقلانیتش، بلکه بهخاطر تسکینی که موقتاً میدهد. مثل مُسکن قوی؛ درد را خاموش میکند، اما بیماری را عمیقتر.
در اعتراضات این روزها، رویافروشی فقط یک خطای اخلاقی نیست؛ یک ابزار است. معترض برای دیدهشدن و برای همراهکردن مردم، ناچار است «امید سریع» بفروشد. آیندهای ساده، فوری و بیهزینه. وعدههایی که دقیقاً به همان زخمی دست میگذارند که مردم از آن رنج میبرند: نیاز به امید، نیاز به معنا، نیاز به اینکه فردا از امروز بهتر باشد.
مشکل اینجاست که این امیدها اغلب از جنس خیالاند، نه برنامه. از جنس شعارند، نه ساختن. رویافروشی میگوید فقط این مانع را برداریم، همهچیز درست میشود. تاریخ اما چیز دیگری میگوید: بیثباتی، نقطه شروع بدبختی است، نه پایان آن. فروپاشی نظم، قبل از آنکه عدالت بیاورد، ناامنی میآورد. قبل از رفاه، فقر را عمیقتر میکند. و همیشه اولین قربانیاش، همان مردمی هستند که با امید جلو آمدهاند.
این به معنای نفی اعتراض نیست. اعتراض، حق است. فریاد، طبیعی است. اما تبدیل رنج واقعی مردم به رؤیاهای خام، خیانت به همان مردمی است که زیر فشار زندگی خم شدهاند. امید واقعی سخت است، زمانبر است و هزینه دارد. وعدههای فوری، دقیقاً به همین دلیل خطرناکاند.
جامعهای که خسته است، بیش از هر چیز به صداقت نیاز دارد؛ نه رؤیای آماده مصرف. رویافروشی شاید جمعیت بسازد، اما آینده نمیسازد. و آیندهای که با دروغ شروع شود، معمولاً با ویرانی تمام میشود.
#رویافروشی #اعتراضات #امید #بیثباتی #آینده #آگاهی_اجتماعی@osyan۱۰:۰۵
درباره این روزها و اتفاقات و رسانه ها کلی حرف دارم... اما الان در این عصر روزهای آخر رجب فقط یک چیز میتوانم بنویسم ما نوکر امام حسینیم
@osyan
@osyan
۱۵:۱۱