پ
ایران: بچهیِ چهارراهِ دنیا علی فریادرس، ورودی ۹۶ کارشناسی ریاضیات و کاربردهای دانشگاه صنعتی شریف و ۴۰۱ ارشد اقتصاد شهید بهشتی دیگران در مورد شریف، جنگ، دشمن، مشکلات، و وطنپرستی گفتهاند؛ من میخواهم در مورد ایران بگویم. کودکی را فرض کنید که در میانه یک چهارراه بزرگ شده و دسته گل میفروخته است. این کودک صحنههای عجیب و غریبی را دیده است. خشم، خشونت، دعوا، دود، ناسزا، سرقت، و هزاران صحنه هراسناک دیگر را زیسته است. در مقابل کودکی را فرض کنید که در خانوادهای تحصیلکرده رشد یافته است و پدر و مادرش شرایط رفاهی مناسبی را برای او فراهم کردهاند. چنین کودکی احتمالاً سر و صورتش تمیز است، لباسهایش آراسته است، و بزرگترها قربانصدقهاش میروند. این دو کودک، بزرگسالی متفاوتی نسبت به یکدیگر خواهند داشت. ایرانِ ما آن کودک نخست است با این تفاوت که هرگاه مجالی نیز مییافته، گوشهای مینشسته و کتابهای درسیاش یا یک رمان را میخوانده است. یعنی بچه چهارراه بودهاست، اما ولگرد نبودهاست. بهعکس تیزهوش است و برقی از چشمانش میجهد.
ایران در چهارراه شرق و غربِ دنیا بزرگ شده است. تاریخ ایران پر است از هجوم بیگانگان و مسلط شدن آنها بر این پهنه از جغرافیا. چشمان ایرانی به صورت تاریخی ترسیده است. همان برق چشمانش را میگویم. ایرانی همواره دغدغه امنیت را داشته است. حتی آن زمان که نفت، گاز، و معادنش شناخته شده نبوده نیز لقمه چربی برای بیگانگان بوده است. سخن از اهمیت جغرافیایی و موقعیت ژئوپلیتیک ایران اگرچه همواره تکرار میشود، اما تکراری نمیشود. مگر ما چندتا کره زمین، چند قاره آسیا، چند خلیج فارس، و چند رشته کوه زاگرس و البرز داریم؟ همین یکی است. همینجا. یکی میگوید گیر کردهایم و یکی دیگر هم میگوید خوششانسی است. مراد از این سخنان این است که ایران جای عجیبی است، و مردمانش نیز عجیبند به حُکمِ جغرافیایش. ما آدمهای عجیبی هستیم، چون نمیتوانیم عادّی باشیم. نه اینکه نخواهیم، نمیتوانیم؛ یعنی نمیشود. ایران حتی اگر بخواهد بر سرجایش بنشیند و کاری به کار کسی نداشته باشد نیز، دیگران با او کار خواهند داشت. مثل همان روزی که ایران با اعلام بیطرفی در جنگ جهانی اشغال شد. مسئله بدتر آن است که جهان نیز هرگز بر سر ما به توافقی نرسیده است. این اجماع جهانی علیه ایران نیز که از آن دم میزنند صرفاً اجماعی است بر سر اینکه ما عجیبیم و جای عجیبی نشستهایم؛ نه اینکه آنها نیز برنامه مدون و متقنی با موافقت همگانی برای ما داشته باشند. دیگران هم سردرگماند نسبت به ما. خب حالا چه کنیم؟ حالا که عجیبیم و در جای عجیبی نشستهایم؛ برویم و بمیریم؟ نه. نرویم بمیریم. کمی بنشینیم. ما باید بدانیم ایران کجاست و چیست و چگونه تا الان دوام آورده است؟ ایران که فقط همین ۶۰-۷۰ سال عمر من و شما که نبوده است؟ پیش از ما چگونه مانده است و چگونه بوده است؟
۱ از ۲
#یادداشت_جنگ#یادداشت_ارسالی#پرچم
@parcham_iran۲۵۳۱۱