پاورقیها
تصویر
آیهٔ قرآن فرستاد با عکسی از یک خانه. دلم هری ریخت. آیه را نخوانده بودم که عکس را دیدم؛ دو عکس چسبیده کنار هم، عکس بالا خانهای بزرگ و زیبا روی کوه و عکس پایین همان کوه، ولی خبری از آن خانه نبود. عکس خانهٔ پسرش را در برعشیت در جنوب لبنان برایم فرستاده بود. ساعت ۱۲:۳۶ امروز، ولی من شلوغ بودم امروز و واتساپ را چک نکرده بودم که دیدم پیام پشت پیام از خانم عایده سرور میآید و باز کردم و عکس و آیه را دیدم.
همهچیز در عکس واضح بود. تعجب نکردم، ولی عصبانی شدم، آه کشیدم. چه آرزوها که در این خانه ساخته نشده بود؟ شهید محمدعلی با چه ذوق و مشقتی این خانه را در جنوب لبنان ساخته بود تا روزی همهٔ اهل خانواده کنار هم در جنوب لبنانِ زیبا زندگی کنند، ولی هنوز این خانه قابل سکونت نشده بود که محمدعلی به شهادت رسید؛ دو سال پیش. همین چند روز پیش هم دومین سالگردش بود. امروز این خانه با خاک یکسان شد. همهٔ اینها عجیب نبود برایم؛ آیهای که زیر عکس فرستاده بود و بعدتر پیامی که پشت آیه داد، میخکوبم کرد. وسط خیابان ایستاده بودم، تندتند پیام میدادم و مادر شهید جواب میداد.
آیه این بود: «لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ ۚ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ»«هرگز به نيكوكارى نخواهيد رسيد تا از آنچه دوست داريد انفاق كنيد؛ و از هر چه انفاق كنيد قطعاً خدا بدان داناست.»
و من میدانستم که عایده سرور چقدر این خانه را دوست داشت، چقدر عاشق این خانه بود و یقین دارم حالا او بر فراز دمار و آوار این خانه، خدا را نزدیکتر میبیند. پیام بعدش عجیبتر بود:
«البارحة إسرائيل حرقت المنزل وبعدها أغارت عليه بغارة حربية حتى أصبح مدمّرًا بالكامل، حتى حرمونا من حلم محم علي.لكن الله كريم، ستبقى الأرض لنا ولأولادنا وأحفادنا مهما حصل، وكل شيء بعين صاحب الزمان عجل.»
«دیروز اسرائیل خانه را آتش زد و بعد با حملهای هوایی به آن حمله کرد تا کاملاً ویران شد؛ تا جایی که ما را از رؤیای محمدعلی هم محروم کرد.اما خدا کریم است. این زمین، هر اتفاقی هم که بیفتد، برای ما و فرزندان و نوههای ما باقی خواهد ماند و همهچیز تحت عنایت صاحبالزمان (عجّلاللهتعالیفرجه) است.»
«المنزل» را با «ال» تعریف آورد؛ نگفت کدام خانه، ولی «ال» عهدی ذهنی بود بین من و او که ساعتها نشسته بودیم و زندگی محمدعلی را مصاحبه گرفته بودم و دوستانم که از این خانه دیدن کرده بودند و گفته بودند که آجر به آجر این خانه چه قصههایی داشته و درخت زیتونی که داخل این خانه پلاکی از نهضت مردمی مکتب اسلامی داشته و کلی آرزوی آینده، همهٔ اینها برای من معهود ذهنی بود.
اتفاقاً وسط همین روزهایی که خانهای اجاره کرده بودم و به فکر خانهدار شدن هم بودم و از مسکن مهر تا ملی و فرزندآوری توی سرم میچرخید، یکهو این قصر زیبا جلوی چشمان مادر شهیدی با خاک یکسان میشود و او میگوید که «مهم نیست؛ این زمین (سرزمین) است که برای ما و اولادمان باقی میماند.»
چند روز پیش، قبل از این عکسها را میگویم، دوباره نیمهشبی میخکوب صفحهٔ گوشی شدم. اینبار فیلمی از یک مادر شهید مینابی میخکوبم کرد. فیلم چنان عجیب و کوبنده بود که نفسم بند آمده بود و فیلم را چند بار دیدم و هربار از گفتههای مادر سهیل چملیپور که در مدرسهٔ میناب شهید شد، بیشتر احساس میکردم که این حرفها زمینی نیست. ابتدا فقط دستی بریده به مادر داده بودند و بعد معلوم شد که دست سهیل نبوده و پیکر سالم فرزندش را پیدا کردند و به مادر دادند و من میدانستم که مادر سهیل چه وابستگیای به سهیلش داشته و دارد. من یک نیمهشب از شبهای قدر جلوی پدر و مادر سهیل نشسته بودم و مصاحبه میگرفتم و حالا مادر سهیل میگوید:«لطفاً این ویدیو رو اونقدر دستبهدست کنین که به دست ترامپ برسه. این تابوت پسر منه، اینجاست توی خونه و من با تابوت پسرم دارم زندگی میکنم. میدونم چرا مدرسه را زدی، آشغال. من پسری داشتم که در آینده نسل تو رو نابود میکرد. فکر کردی شهیدش بکنی نجات پیدا میکنی؟ مادرش هنوز زنده است. قول میدم اونقدر جایگزین براش بیارم که هدف نهایی اتفاق بیفته.خودم میدونم مدرسه رو برای چی زدی، خودت میدونی. یادت رفت مادرش رو از بین ببری، یادت رفت که اون بچه رو من تربیت کردم.»
به این فکر میکنم که دنیا چقدر حقیر است مقابل مادر شهید؛ چه مینابی، چه لبنانی و چه هر ملیت دیگری.
پاورقیها | حمید اسماعیلزاده@pavaraqiha
۱۸۳
۱۸:۰۷