السلام علیک یا ابا عبداللهالسلام علیک یا صاحب الزمان۱۲ بهمن، سالروز ورود حضرت امام خمینی به ایران و آغاز دهه فجر مبارک باد. 
@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
۳:۳۱
چند روز قبل با فردی تحصیلکرده دربارهی حوادث اخیر صحبت میکردم. او با جدیت از آتش زدن بانکها، آسیب زدن به مراکز دولتی، سوزاندن ماشینهای آمبولانس، خودروهای آتشنشانی و کشته شدن افراد حمایت میکرد. اعتقاد داشت این کارها مقدمه انقلابی است که به زودی انجام می شود.
به او گفتم: «بر فرض که براندازی انجام شود، مگر فردای براندازی به آمبولانس، ماشین آتشنشانی، بانک و امثال اینها احتیاج نخواهیم داشت؟»
پاسخ داد: «مگر در انقلاب ۵۷ بانک و اتوبوس آتش نزدند؟ پس الان هم این کارها طبیعی است!»
گفتم: «من بیش از ده سال است که در حوزهی انقلاب اسلامی ایران مطالعه میکنم. بیش از دویست کتاب خاطره از مبارزان انقلابی، اعم از مسلمان و چپگرا، خواندهام. اولاً، مجموع خسارتهایی که انقلابیون از سال ۴۲ تا ۵۷ به نظام شاهنشاهی وارد کردند، خیلی کمتر از خساراتی است که اغتشاشگران در آن دو سه روز به کشور زدهاند. دوماً، چنین کشتاری توسط مردم آن هم با این قساوت و در حجم بالا، در دوران انقلاب ۵۷ هرگز صورت نگرفته. سوماً، روحانیت مبارز در ۲۷ دی ماه ۵۷، طی بیانیهای اعلام کرد: «مردم نباید به کلانتریها، موسسات دولتی، ملی و ماموران حمله کنند.» سند آن در روزنامه کیهان موجود است. درحالیکه؛ رهبران و حامیان اغتشاشات اخیر مردم را به خشونت حداکثری دعوت می کردند.
در ضمن اگر قرار باشد مدام انقلاب تان را با انقلاب ۵۷ مقایسه کنید، پس نظامی هم که تشکیل میدهید، دقیقاً عین جمهوری اسلامی خواهد شد!»
او جواب داد: «نه، خیر. اصلاً اینطور نیست.»
گفتم: «چرا؛ شما هنوز هیچ نشده، کارهایتان را با انقلابیون سال ۵۷ مقایسه میکنید. بنابراین، فردا هم که حکومت تشکیل دهید، هر اتفاقی بیفتد میگویید چطور در جمهوری اسلامی این اتفاق افتاد، پس الان هم کار ما درست است! آن وقت حکومت شما با حکومت قبلی چه تفاوتی دارد؟ شما چه حرف و طرح جدیدی دارید؟!»
منتظر بودم پاسخ قانع کنندهای به من بدهد، اما به جای استدلال آوردن گفت: «عقیده شما برای خودتان محترم است.» و بلافاصله محل گفتوگو را ترک کرد.
#فائزه_ساسانی_خواه
@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
به او گفتم: «بر فرض که براندازی انجام شود، مگر فردای براندازی به آمبولانس، ماشین آتشنشانی، بانک و امثال اینها احتیاج نخواهیم داشت؟»
پاسخ داد: «مگر در انقلاب ۵۷ بانک و اتوبوس آتش نزدند؟ پس الان هم این کارها طبیعی است!»
گفتم: «من بیش از ده سال است که در حوزهی انقلاب اسلامی ایران مطالعه میکنم. بیش از دویست کتاب خاطره از مبارزان انقلابی، اعم از مسلمان و چپگرا، خواندهام. اولاً، مجموع خسارتهایی که انقلابیون از سال ۴۲ تا ۵۷ به نظام شاهنشاهی وارد کردند، خیلی کمتر از خساراتی است که اغتشاشگران در آن دو سه روز به کشور زدهاند. دوماً، چنین کشتاری توسط مردم آن هم با این قساوت و در حجم بالا، در دوران انقلاب ۵۷ هرگز صورت نگرفته. سوماً، روحانیت مبارز در ۲۷ دی ماه ۵۷، طی بیانیهای اعلام کرد: «مردم نباید به کلانتریها، موسسات دولتی، ملی و ماموران حمله کنند.» سند آن در روزنامه کیهان موجود است. درحالیکه؛ رهبران و حامیان اغتشاشات اخیر مردم را به خشونت حداکثری دعوت می کردند.
در ضمن اگر قرار باشد مدام انقلاب تان را با انقلاب ۵۷ مقایسه کنید، پس نظامی هم که تشکیل میدهید، دقیقاً عین جمهوری اسلامی خواهد شد!»
او جواب داد: «نه، خیر. اصلاً اینطور نیست.»
گفتم: «چرا؛ شما هنوز هیچ نشده، کارهایتان را با انقلابیون سال ۵۷ مقایسه میکنید. بنابراین، فردا هم که حکومت تشکیل دهید، هر اتفاقی بیفتد میگویید چطور در جمهوری اسلامی این اتفاق افتاد، پس الان هم کار ما درست است! آن وقت حکومت شما با حکومت قبلی چه تفاوتی دارد؟ شما چه حرف و طرح جدیدی دارید؟!»
منتظر بودم پاسخ قانع کنندهای به من بدهد، اما به جای استدلال آوردن گفت: «عقیده شما برای خودتان محترم است.» و بلافاصله محل گفتوگو را ترک کرد.
#فائزه_ساسانی_خواه
@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
۱۲:۳۵
توصیف کمیته مشترک ساواک از زبان یکی از زندانیان سیاسی آن دوران
محمد جهانبین روایت می کند:
از روزی که پا گذاشته بودم به کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواک و شهربانی، دو ماهی میگذشت. زمستان سال ۱۳۵۵، زمستان سرد و سختی بود. آنقدر سرد و سخت، که لحظه به لحظهاش را تا پایان عمر از یاد نخواهم برد. ثانیهها به کندی سپری میشد، روزهایش رنجآور و شبهایش عذابآور بود. نمیتوانستم انسی با این زندگی جدید داشته باشم. گاهی در تشخیص روزهای هفته اشتباه میکردم. از سکوت و خلوتی کمیته مشترک در آخر هفتهها متوجه رسیدن پنجشنبهها و جمعهها میشدم. مدام احضار بود و بازجویی و شکنجه؛ مدام افضلی بود و حسینی. فرنج هر روز گشادتر میشد و بیشتر به تنم زار میزد.
به دلشوره عادت کرده بودم. هر وقت صدای پوتینهای نگهبان در راهروی بند میپیچید، اضطراب سراسر وجودم را فرا میگرفت. دقت میکردم تا حدس بزنم به کدام طرف میرود. صدای پا از کنار سلولم میگذشت و میرفت، نفس راحتی میکشیدم و شکر خدا را میگفتم. انتظار برای رفتن به اتاق بازجویی، شکنجه روحی بود که دست کمی از شکنجههای جسمی نداشت. بازجوییها شبانهروز ادامه داشت، وقت و بیوقت، هیچ زمان مشخصی نداشت، به اراده بازجوی پرونده بستگی داشت. حتی موقع خواب نگران بودم که احضار شوم. هر وقت برای بازجویی احضار میشدم، قدمهای خسته و نامتعادلم مرا به سوی مسلخ میکشاندند. هر بار که وارد راهروی بند میشدم، راهرو تنگتر و باریکتر از قبل به نظر میرسید. پای چپم به شدت عفونت داشت و به خاطر تورم، در دمپایی نمیرفت. سنگینی بدنم را میانداختم روی پای راست و لنگلنگان پلههای کمیتهی مشترک را یکی پس از دیگری بالا و پایین میرفتم. زخمها و تاولها، تردید و سنگینی قدمهایم را بیشتر نشان میدادند. با نزدیک شدن به اتاق بازجویی، نفسهایم رفتهرفته تندتر میشد. تا روی صندلی مینشستم و جیرجیرش بلند میشد، دوباره سوالات تکراری لعنتی گریبانم را میچسبید.
منبع: زخم سکوت، مستندی داستانی از مبارزات محمد جهان بین، وحید قاسمی، انتشارات: تهران، موزه عبرت ایران، چاپ اول، زمستان ۱۳۹۶، صص ۴۳ و ۴۴.
@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
محمد جهانبین روایت می کند:
از روزی که پا گذاشته بودم به کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواک و شهربانی، دو ماهی میگذشت. زمستان سال ۱۳۵۵، زمستان سرد و سختی بود. آنقدر سرد و سخت، که لحظه به لحظهاش را تا پایان عمر از یاد نخواهم برد. ثانیهها به کندی سپری میشد، روزهایش رنجآور و شبهایش عذابآور بود. نمیتوانستم انسی با این زندگی جدید داشته باشم. گاهی در تشخیص روزهای هفته اشتباه میکردم. از سکوت و خلوتی کمیته مشترک در آخر هفتهها متوجه رسیدن پنجشنبهها و جمعهها میشدم. مدام احضار بود و بازجویی و شکنجه؛ مدام افضلی بود و حسینی. فرنج هر روز گشادتر میشد و بیشتر به تنم زار میزد.
به دلشوره عادت کرده بودم. هر وقت صدای پوتینهای نگهبان در راهروی بند میپیچید، اضطراب سراسر وجودم را فرا میگرفت. دقت میکردم تا حدس بزنم به کدام طرف میرود. صدای پا از کنار سلولم میگذشت و میرفت، نفس راحتی میکشیدم و شکر خدا را میگفتم. انتظار برای رفتن به اتاق بازجویی، شکنجه روحی بود که دست کمی از شکنجههای جسمی نداشت. بازجوییها شبانهروز ادامه داشت، وقت و بیوقت، هیچ زمان مشخصی نداشت، به اراده بازجوی پرونده بستگی داشت. حتی موقع خواب نگران بودم که احضار شوم. هر وقت برای بازجویی احضار میشدم، قدمهای خسته و نامتعادلم مرا به سوی مسلخ میکشاندند. هر بار که وارد راهروی بند میشدم، راهرو تنگتر و باریکتر از قبل به نظر میرسید. پای چپم به شدت عفونت داشت و به خاطر تورم، در دمپایی نمیرفت. سنگینی بدنم را میانداختم روی پای راست و لنگلنگان پلههای کمیتهی مشترک را یکی پس از دیگری بالا و پایین میرفتم. زخمها و تاولها، تردید و سنگینی قدمهایم را بیشتر نشان میدادند. با نزدیک شدن به اتاق بازجویی، نفسهایم رفتهرفته تندتر میشد. تا روی صندلی مینشستم و جیرجیرش بلند میشد، دوباره سوالات تکراری لعنتی گریبانم را میچسبید.
منبع: زخم سکوت، مستندی داستانی از مبارزات محمد جهان بین، وحید قاسمی، انتشارات: تهران، موزه عبرت ایران، چاپ اول، زمستان ۱۳۹۶، صص ۴۳ و ۴۴.@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
۱۸:۴۹
السلام علیک یا شهر الله الاکبر و یا عید اولیائه.قد أقبل إلیکم شهر الله باالبرکة و الرحمة و المغفرة ...
🪷حلول ماه رمضان بر یکایک شما بزرگواران مبارک. ماهی سرشار از برکت و رحمت و طاعات و عبادات پذیرفته شده برایتان آرزومندم.🪷
@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
۳:۲۱
دانشجوی شریف و امیرکبیرمقصر فقط آن دانشجو نخبه نوزده، بیست، بیست و یک ساله دانشگاه شریف و امیرکبیر نیست که شعار جاوید شاه سَر میدهد. او در نظام آموزشی "تست محور و کنکوری" تربیت شده است. او کجا از تاریخ سرکوب پهلوی در همین دانشگاه ها اطلاع دارد.
او کجا هما ناطق می شناسد. استاد دانشگاهی که مورد تعرض ساواک قرار گرفت. مهندس بازرگان که زندانی ساواک بود. دکتر شریعتی که هجده ماه در انفرادی کمیته مشترک ساواک بود. دانشجویانی که از سر کلاس به جرم داشتن کتاب جلال آل احمد بازداشت میشدند. بخش عمدهای از هشت هزار زندانی سیاسی کمیته مشترک دانشجو بودند.
آن استاد دانشگاهی که بیش از سه دهه از جمهوری اسلامی حقوق کُلفت گرفت و پهلوی را بَزک کرد. آن نظام آموزشی که تاریخ برایش اهمیت نداشت. آن رسانه ای که تاریخ استبداد پهلوی را بیان نکرد. آن دستگاه های عریض و طویل فرهنگی با میلیاردها بودجه و.. آنها مقصر نیستند؟
یکم بهمن ۱۳۴۰ در دوران ریاست دکتر معتمد نیرو ویژه ارتش وارد دانشگاه شدند و چند دختر را هتک حرمت کردند. استبداد شدید و غلیظ پهلوی از این سه دانشگاه کینه داشت: تهران، امیرکبیر و شریف
مقصر فقط دانشجو نیست
علیرضا زادبر #بیداری_ملت @bidariymelat۲۲:۳۱
دستورالعمل نماز استغاثه به امام عصر علیهالسلام:دو رکعت نماز ساده به نیت نماز استغاثه به امام عصر علیه السلام بجا آورده شود.پس از نماز زیر آسمان رفته و این دعا خوانده شود:سَلامُ اللّٰهِ الْكامِلُ التَّامُّ الشَّامِلُ الْعامُّ، وَصَلَواتُهُ الدَّائِمَةُ وَبَرَكاتُهُ الْقائِمَةُ التَّامَّةُ عَلىٰ حُجَّةِ اللّٰهِ وَوَ لِيِّهِ فِى أَرْضِهِ وَبِلادِهِ، وَخَلِيفَتِهِ عَلىٰ خَلْقِهِ وَعِبادِهِ، وَسُلالَةِ النُّبُوَّةِ وَبَقِيَّةِ الْعِتْرَةِ وَالصَّفْوَةِ، صاحِبِ الزَّمانِ، وَمُظْهِرِ الْإِيمانِ، وَمُلَقِّنِ أَحْكامِ الْقُرْآنِ، وَمُطَهِّرِ الْأَرْضِ، وَناشِرِ الْعَدْلِ فِى الطُّولِ وَالْعَرْضِ، وَ الْحُجَّةِ الْقائِمِ الْمَهْدِيِّ، الْإِمامِ الْمُنْتَظَرِ الْمَرْضِيِّ ، وَابْنِ الْأَئِمَّةِ الطَّاهِرِينَ، الْوَصِيِّ ابْنِ الْأَوْصِياءِ الْمَرْضِيِّينَ، الْهادِي الْمَعْصُومِ ابْنِ الْأَئِمَّةِ الْهُداةِ الْمَعْصُومِينَ .السَّلامُ عَلَيْكَ يَا مُعِزَّ الْمُؤْمِنِينَ الْمُسْتَضْعَفِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا مُذِلَّ الْكافِرِينَ الْمُتَكَبِّرِينَ الظَّالِمِينَ؛ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلاىَ يَا صاحِبَ الزَّمانِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ سَيِّدَةِ نِساءِ الْعالَمِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ الْأَئِمَّةِ الْحُجَجِ الْمَعْصُومِينَ وَالْإِمامِ عَلَى الْخَلْقِ أَجْمَعِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلاىَ سَلامَ مُخْلِصٍ لَكَ فِى الْوَِلايَةِ،أَشْهَدُ أَنَّكَ الْإِمامُ الْمَهْدِىُّ قَوْلاً وَفِعْلاً، وَأَنْتَ الَّذِى تَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَعَدْلاً بَعْدَ ما مُلِئَتْ ظُلْماً وَجَوْراً، فَعَجَّلَ اللّٰهُ فَرَجَكَ، وَسَهَّلَ مَخْرَجَكَ؛ وَقَرَّبَ زَمانَكَ، وَكَثَّرَ أَنْصارَكَ وَأَعْوانَكَ، وَأَنْجَزَ لَكَ ما وَعَدَكَ، فَهُوَ أَصْدَقُ الْقائِلِينَ وَ ﴿نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوٰارِثِينَ﴾،يَا مَوْلاىَ يَا صاحِبَ الزَّمانِ، يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، حاجَتِى.... (در اینجا حاجات ذکر شود )
فَاشْفَعْ لِى فِى نَجاحِها، فَقَدْ تَوَجَّهْتُ إِلَيْكَ بِحاجَتِى لِعِلْمِى أَنَّ لَكَ عِنْدَ اللّٰهِ شَفاعَةً مَقْبُولَةً وَمَقاماً مَحْمُوداً، فَبِحَقِّ مَنِ اخْتَصَّكُمْ بِأَمْرِهِ، وَارْتَضاكُمْ لِسِرِّهِ، وَبِالشَّأْنِ الَّذِى لَكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ، سَلِ اللّٰهَ تَعالىٰ فِى نُجْحِ طَلِبَتِى وَ إِجابَةِ دَعْوَتِى وَكَشْفِ كُرْبَتِى.(در اینجا باز حاجات ذکر شود)
چند نکته:بهتر است در رکعت اول بعد از حمد، سوره فتح (انا فتحنا لک...) و در رکعت دوم سوره نصر (اذا جاء نصر الله ...) خوانده شود اما ضرورتی ندارد.بهتر است دعای بعد نماز، زیر آسمان خوانده شود اما میشود صرفنظر کرد.۲۲:۰۱
بسم الله الرحمن الرحیممِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً
آقای من، یا صاحب الزمان تسلیت، خودمان را در این مصیبت بزرگ به شما می سپاریم، یاری مان کن.
رهبر عزیز ما به آرزویش رسید. خودشان روزی که به سردار سلیمانی نماز خواندند طلب شهادت کردند و فرمودند: اللهم ارزقنا الشهاده في سبیلک یا مولای.
رهبر عزیز ما اگر به مرگ طبیعی از دنیا میرفتند باید تعجب می کردیم.
آقا جانم؛ شهادت تون مبارک، شهادت گوارای وجودتون
#فائزه_ساسانی_خواه
@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
۲:۴۶
بازارسال شده از
انا لله و انا الیه راجعونشهادت رهبر فرزانه و امام امت اسلامی حضرت آیت الله العظمی سید علی خامنه ای را به همگان تبریک و تسلیت عرض می کنم. چه هدیه ای گرانبها تر از شهادت برای پیرمردی در سن 86 سالگی آن هم توسط شقی ترین اشقیا در این زمانه. همانند جدش حسین (ع) بقای انقلاب را در جاری شدن خونش دید و خود را در معرض شمشیرهای دشمن قرار داد تا با خونش گواهی باشد بر حقانیت این انقلاب برای آنهایی که تا کنون نفهمیده اند. به واقع او یک جهادگر تبیین بود؛ این بار نه با زبان بلکه با خون خود و خانواده. اگرچه فقدان این شخصیت فرهیخته ضایعه ای است که بعداً بیشتر درک خواهیم کرد لکن، خون این شهید والامقام خط بطلانی بود بر همه پیش داوری های شیطنت آمیز و عاملی است برای خروش هر چه بیشتر مردم داغدیده بر علیه سفاکان بیرونی و داخلی. دست تقدیر خداوند را هر چه هست به دیده منت می پذیرم و برای همه دردمندان آرامش آرزو می کنم. بعد از شهادت ایشان و رفع بسیاری از تردیدها و برچسب ها، وظیفه یکایک اهل علم معرفی ابعاد گوناگون و ناشناخته این شخصیت بزرگ است. اگر تا کنون جوانان ما از شناخت واقعی ابعاد وجودی این بزرگمرد تاریخ ایران محروم مانده اند، من بعد بهانه ای برای عدم ورود به این عرصه را نداریم. مردمی که شکرگزار نعمت علی نباشند گرفتار حجاج خواهند شد.
علی انتظارییازدهم اسفند 1404
علی انتظارییازدهم اسفند 1404۹:۵۳
قدردانی رهبر معظم انقلاب از روحیه قوی همسرشان در سال های دشوار مبارزه
از باب حق گذاری، باید کمی هم شده، به نقشی که همسرم در زندگی من داشته، اشاره کنم. ایشان قبل از هر چیز از یک تا طمانینه و آرامش و روحیه قوی برخوردار است؛ لذا با آنکه خانه ما بارها مورد یورش دژخیمان (پهلوی) واقع شد، و با آن که من بارها در برابر او بازداشت شدم و حتی در نیمه شب که برای دستگیری من به خانه ما ریختند، مورد ضرب و جرح واقع شدم که شرح آن را بعدا خواهم گفت علی رغم همه اینها، هیچ گاه ترسی یا ضعفی یا افسردگی و ملالتی در او مشاهده نکردم. با روحیهای عالی و قوی در زندان به ملاقات من میآمد. در این ملاقاتها به من اعتماد و اطمینان میداد. هرگز نشد وقتی در زندان بودم، خبر ناراحتکنندهای به من بدهد. به یاد ندارم که مثلاً خبر بیماری یکی از فرزندان را به من داده باشد؛ یا مطلبی را که برایم ناخوشایند باشد، درباره خانواده و بستگان و والدین گفته باشد.
منبع: خون دلی که لعل شد، گردآورنده محمد علی آذرشب، مترجم: محمدحسین بازماندگان غلیچ، ناشر: انتشارات انقلاب اسلامی ( وابسته به موسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی)، چاپ بیست و ششم؛ پاییز ۱۴۰۱.@pish_az_bahmane57
کانال پیش از ۵۷
از باب حق گذاری، باید کمی هم شده، به نقشی که همسرم در زندگی من داشته، اشاره کنم. ایشان قبل از هر چیز از یک تا طمانینه و آرامش و روحیه قوی برخوردار است؛ لذا با آنکه خانه ما بارها مورد یورش دژخیمان (پهلوی) واقع شد، و با آن که من بارها در برابر او بازداشت شدم و حتی در نیمه شب که برای دستگیری من به خانه ما ریختند، مورد ضرب و جرح واقع شدم که شرح آن را بعدا خواهم گفت علی رغم همه اینها، هیچ گاه ترسی یا ضعفی یا افسردگی و ملالتی در او مشاهده نکردم. با روحیهای عالی و قوی در زندان به ملاقات من میآمد. در این ملاقاتها به من اعتماد و اطمینان میداد. هرگز نشد وقتی در زندان بودم، خبر ناراحتکنندهای به من بدهد. به یاد ندارم که مثلاً خبر بیماری یکی از فرزندان را به من داده باشد؛ یا مطلبی را که برایم ناخوشایند باشد، درباره خانواده و بستگان و والدین گفته باشد.
منبع: خون دلی که لعل شد، گردآورنده محمد علی آذرشب، مترجم: محمدحسین بازماندگان غلیچ، ناشر: انتشارات انقلاب اسلامی ( وابسته به موسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی)، چاپ بیست و ششم؛ پاییز ۱۴۰۱.@pish_az_bahmane57کانال پیش از ۵۷
۱۰:۱۱