تحلیل عمیق نتایج؛ مکانیسم‌های سلولی نتایج تست‌های زیستی، تفاوت فوق‌العاده رفتار داروی آزاد و سیستم پلیمری را آشکار می‌سازد: *فعالیت ضدقارچی در برابر Candida albicans: در غلظت‌های بالینی 0.5 و 4 میکرو گرم بر میلی‌لیتر، میزان زیست‌پذیری قارچ و تعداد کلونی‌ها (CFU/mL) بین داروی آزاد و ریزذرات AmB-MCPs هیچ تفاوت معنی‌داری (p > 0.05) نداشت. این یعنی بستر پلیمری آلژینات بدون کاهش کارایی درمانی، دارو را تحویل داده است. ریزذرات بدون دارو (Blank MCPs) نیز هیچ سمتی برای قارچ نداشتند که نشان می‌دهد افت زیست‌پذیری کاملاً ناشی از داروی رهاشده است. سمیت سلولی روی سلول‌های ریه (H-460) و مکانیسم خودترمی غشا: در تست زیست‌پذیری سلولی (CellTiter 96)، داروی AmB آزاد پس از ۴۸ ساعت سمیت کاملاً وابسته به دوز نشان داد و IC_{50} آن برابر 50 میکرو گرم بر میلی لیتر بود (در غلظت 100 میکرو گرم بر میلی لیتر زیست‌پذیری به زیر ۳۰٪ رسید). اما در مورد ریزذرات AmB-MCPs، زیست‌پذیری سلول‌های ریه تا غلظت 100 میکروگرم بر میلی لیتر بالای ۹۰٪ باقی ماند! تحلیل مکانیسمی با میکروسکوپ کانفوکال و رنگ‌آمیزی آکریدین اورنج (AO): رنگ آکریدین اورنج به‌طور غیرفعال از غشا عبور می‌کند. اگر روی غشای سلول پستانداران منافذ بزرگ ایجاد شود، ورود نفوذی رنگ به شدت افزایش یافته و شدت فلورسنس سبز به اوج می‌رسد. تصاویر کانفوکال نشان داد که داروی آزاد AmB به دلیل رهایش ناگهانی و غلظت بالای مونومرهای آزاد، به کلسترول غشای سلول‌های ریه حمله کرده و منفذهای جذبی شدید ایجاد می‌کند (فلورسنس بسیار درخشان AO) که منجر به مرگ سلول می‌شود. در مقابل، سلول‌های مواجه‌شده با ریزذرات AmB-MCPs تنها افزایش جزیی در فلورسنس AO نشان دادند. مکانیسم پشت این پدیده: رهایش آهسته و کنترل‌شده دارو از شبکه آلژینات باعث می‌شود میزان استرس واردشده به غشای سلول‌های ریه بسیار محدود باشد. سلول‌های زنده پستانداران دارای سیستم خودترمی غشایی هستند؛ وقتی آسیب غشایی جزیی باشد، سلول آن را بلافاصله ترمیم کرده و زنده می‌ماند، اما AmB آزاد آسیبی فراتر از توان ترمیمی سلول وارد می‌سازد.تحلیل و بررسی: مهندس امید تشکری
دنیای پلیمر ها را عمیق‌تر و کاربردی تر دنبال کنید:@polymer_association۱