تهذیب الأحکام عن محمّد بن عبداللّه بن جعفر الحمیری: کتَبتُ إلَی الفَقیهِ [أی الإِمامِ المَهدِی] علیه‌السلام أسأَلُهُ: هَل یجوزُ أن یسَبِّحَ الرَّجُلُ بِطینِ قَبرِ الحُسَینِ علیه‌السلام؟ وهَل فیهِ فَضلٌ؟فَأَجابَ ـ وقَرَأتُ التَّوقیعَ ومِنهُ نَسَختُ: یسَبِّحُ بِهِ؛ فَما فی شَیءٍ مِنَ التَّسبیحِ أفضَلُ مِنهُ، ومِن فَضلِهِ أنَّ المُسَبِّحَ ینسَی التَّسبیحَ ویدیرُ السُّبحَةَ، فَیکتَبُ لَهُ ذلِک التَّسبیحُ
محمّدبن‌عبداللّه بن جعفر حِمیری: به فقیه (یعنی امام مهدی علیه‌السلام) نامه نوشتم و از ایشان پرسیدم: آیا جایز است که انسان، با گِل قبر حسین علیه‌السلام تسبیح بگوید؟ و آیا چنین تسبیحی، برتری‌ای [بر دیگر تسبیح‌ها] دارد؟امام علیه‌السلام در پاسخ ـ که من آن را خواندم و نسخه‌برداری کردم ـ نوشت: «با آن، تسبیح بگوید که هیچ تسبیحی از آن، برتر نیست و از برتری‌های آن، این است که [وقتی] دارنده اش از تسبیحگویی غافل می‌شود و تسبیح را می‌چرخاند [باز هم در نامه اعمال] برایش تسبیح گفتن، نوشته می‌شود».تهذیب‌الأحکام: ج ۶ ص ۷۵ ح ۱۴۸#حدیث_روز
الّلهُمَّ عَجّل لولیک الفَرَج ارتباطات و رسانه معاونت علوم انسانی و هنر دانشگاه آزاد اسلامیکانال معاونت در ایتا
https://eitaa.com/prmoeiauکانال معاونت در بله https://ble.ir/prmoeiau۲