بله | کانال اندیشکده رهیافت

۶ فروردین

#جنگ_نوشت

گوشم از بچگی پر بود از تحلیل‌های ضد و نقیض در مورد جمهوری اسلامی ایران؛ تحلیل‌های بدون منبع. آمارهای بی‌پشتوانه و احکام غیرمنطقی در مورد چند و چون آن. زیاد می‌شنیدم که انقلاب 57 کار آمریکاست. آنها شاه را برداشتند، با رهبران انقلاب تبانی کردند و فرصت را برای حکومت در اختیار آنها گذاشتند. دائما به گوشم می‌خورد که جنگ تحمیلی ایران با عراق، جنگ مردم نبود. جنگ صدام با آخوندها بود و به نفعشان هم تمام شد. برای همین هم آن را هشت سال طول دادند. اما میان همۀ این تفسیرها، دیواری کوتاه‌تر از آیت‌الله خامنه‌ای وجود نداشت که انواع تهمت‌ها جانب شخصیت او را بگیرد؛ شخص اول یک کشور، فضایش چنان باز بود که هر کس به سهم خودش، سیل بهتانی در باب شخصیت، عملکرد و سیاست‌هایش جاری می‌کرد؛ بهتانی که نوک پیکانش همه خصمانه به جای‌جای نقاط عطف او وارد میشد، گویی نمی‌خواستند هیچ نقطه سفید و سالمی درون او باقی بگذارند. می‌شنیدند رهبر ایران، کتاب‌خوان قهاری است، پوزخند می‌زدند که همه کتابی خوانده، غیر از آن چیزهایی که باید برای فقاهت می‌خواند. می‌شنیدند رهبر ایران ساده‌زیست و قانع است، پوزخند می‌زدند که خبر ندارید پول‌هایش در حساب بانک‌های سوییس و انگلیس به چه نامهای مستعاری ذخیره شده است. می‌شنیدند رهبر ایران خودش اجازه نداد که آرای مردم در سال 1376 باطل شود، پوزخند می‌زدند که آن هم به نفع خودش بوده که جبهۀ اصلاحات در صحنه سیاسی حاضر باشد. می‌شنیدند رهبر ایران در ماجرای سیل و زلزله در خیلی از شهرهای ایران کنار مردمش حاضر می‌شد، پوزخند می‌زدند که چه قدر ساده‌اید. او بدل دارد با شباهت زیاد، مگر فکر می‌کنید خودش سر این صحنه ها حاضر می‌شود؟ میشنیدند رهبری خود در صحنۀ جنگ حاضر است و آن را مدیریت می‌کند، پوزخند می‌زدند که بله از زیرزمین در حالی که خود را قایم کرده، عجب فرماندهی می‌کند. می‌شنیدند، پوزخند می‌زدند. می‌شنیدند، پوزخند می‌زدند. می‌شنیدند پوزخند می‌زدند....ساعت از دوازده شب گذشته بود و برای آنکه به چیزی فکر نکنم، فیلم غریبانه را می‌دیدم. اواسط فیلم دیدن، صداهای عجیب و غریبی به گوش می‌رسید؛ صداهایی که هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد. ترکیبی از جیغ بنفش با سوت ممتد و صدایی شبیه به زوزۀ گرگ با چاشنی کِل کشیدن‌های پی‌در‌پی. قبل از اینکه پنجره را کاملا باز کنم فقط یک کلمه در ذهنم می‌چرخید: هلهله. هلهله برای روضه‌گوش‌کن‌ها کلمه قشنگی نیست. معنای شادی ندارد و به هیچ وجه نشاط‌بخش نیست. گستاخانه است. کاری است برای پوشاندن حقیقت. حقیقتی که عیان است. حقیقتی که خودشان می‌بینند و می‌دانند اما می‌خواهند که بقیه نبینند؛ همان دیدنی که عده‌ای را مقابل مرد تنهای سوار بر اسب قرار داد، زمانی که خطاب به او گفتند: ما با تو می‌جنگیم به خاطر کینه از پدرت.سحری خواب و بیدار بودم. در جدال برای شایعۀ نیمه شب، تلاش می‌کردم که بیدار نشوم و چیزی نشنوم. اما صلات صبح که گذشت، خبر قطعی اعلام شد. دیگر چه خواب باشم و چه بیدار فرقی به حال واقعیت نمی‌کرد. رهبر ایران دیروز شهید شده بود. با اصابت چندین موشک درون محل سکونتش. وقتی که در دفتر کارش مثل هر روز حاضر بود. خوابیدم و نخوابیدم. آفتاب بالا آمده بود که بیدار شدم، حیران و بهت‌زده لحظه ای نشستم. تلفن پشت تلفن زده شد. حال هیچ چیزی را نداشتم. بلند شدم. به آن سوی پنجره نگاه کردم. جایی که فقط بیست دقیقه پیاده با بیت رهبری فاصله داشت. فقط در سرم صدای زمزمه میثم مطیعی می‌پیچید که می‌خواند: آه از زمین کربلا، ای وایاز نیزه‌های بی هوا، ای وایاز پیرمردا، از عصا، ای وای.....

نویسنده #محمد_رزمگه

ایتا | بله