ه
«نقاش الساعة»؛ برنامهای که باید برای مدیران صداوسیما تدریس شود
هشت مهمان، یک مجری، یک ساعت زمان؛ و تقریباً هیچ هرجومرجی. همین یک جمله برای توضیح دادن کیفیت برنامهٔ نقاش الساعة کافی است.
صد و خردهای روز است که پس از آغاز جنگ رمضان، برنامهٔ «نقاش الساعة» در شبکهٔ الجزیره پخش میشود؛ یک برنامهٔ گفتوگومحور با حضور همزمان هشت مهمان در مدت یک ساعت. برنامهای که احتمالاً بسیاری از مخاطبان ایرانی آن را به واسطهٔ حضور دکتر حسن احمدیان میشناسند؛ حضوری پررنگ و مؤثر که شأن نمایندگی دیدگاههای ایران را در آن رسانه به خوبی حفظ کرده است.
در این برنامه، بیش از خود موضوعات مطرحشده، نظم اجرا و مهارت مدیریت گفتگو توجه را جلب میکند. هشت مهمان با دیدگاههای متفاوت حضور دارند، اما نه گفتگو به آشوب کشیده میشود، نه مجری ناچار است مدام سخنان مهمانان را قطع کند و نه وقت برنامه صرف مجادلههای بیحاصل میشود. این در حالی است که در بسیاری از برنامههای گفتوگومحور صداوسیما، حتی با تعداد کمتری از مهمانان نیز رسیدن به چنین سطحی از نظم و بهرهوری آسان به نظر نمیرسد. در بارهٔ آزادی بیان و بیان صریح و حرفهای حرفهای مهمانها هم که برنامه در جایگاه بسیار خوبی ایستاده است.
نکتهٔ مهمتر آنکه «نقاش الساعة» یک برنامهٔ مناسبتی یا پروژهای کوتاهمدت نیست؛ محصول یک تجربهٔ مستمر و حرفهای در طراحی و اجرای گفتگوهای چندجانبه است. همین استمرار باعث شده سازوکار برنامه به مرور زمان پخته و کارآمد شود.
در طول یک ساعت، حجم قابل توجهی از اطلاعات، تحلیل و دیدگاههای متنوع به مخاطب منتقل میشود و بیننده احساس میکند واقعاً چیزی آموخته است. انگار سازندگان برنامه از ابتدا این فرض را پذیرفتهاند که مخاطب برای فهمیدن پای تلویزیون نشسته است، نه صرفاً برای تماشای هیجان و سروصدا.
تماشای «نقاش الساعة» برای مدیران و برنامهسازان رسانهای، بهویژه مدیران صداوسیما، یک کلاس درس فشرده دربارهٔ طراحی و اجرای برنامههای گفتوگومحور است.
سوال به جاییست اگر از خود بپرسیم چرا رسانهای با سابقه، امکانات و بودجهٔ صداوسیمای جمهوری اسلامی هنوز نتوانسته به یک الگوی پایدار، حرفهای و اثرگذار برای گفتگوهای چندجانبه و عمیق دست پیدا کند. مسئله فقط امکانات نیست؛ مسئله یادگیری، تجربهاندوزی و ارتقای مستمر کیفیت است. چیزی که صداوسیما و الجزیره را در مدیریت رسانه غیرقابل مقایسه میکند.
@Ramezanali_com
هشت مهمان، یک مجری، یک ساعت زمان؛ و تقریباً هیچ هرجومرجی. همین یک جمله برای توضیح دادن کیفیت برنامهٔ نقاش الساعة کافی است.
صد و خردهای روز است که پس از آغاز جنگ رمضان، برنامهٔ «نقاش الساعة» در شبکهٔ الجزیره پخش میشود؛ یک برنامهٔ گفتوگومحور با حضور همزمان هشت مهمان در مدت یک ساعت. برنامهای که احتمالاً بسیاری از مخاطبان ایرانی آن را به واسطهٔ حضور دکتر حسن احمدیان میشناسند؛ حضوری پررنگ و مؤثر که شأن نمایندگی دیدگاههای ایران را در آن رسانه به خوبی حفظ کرده است.
در این برنامه، بیش از خود موضوعات مطرحشده، نظم اجرا و مهارت مدیریت گفتگو توجه را جلب میکند. هشت مهمان با دیدگاههای متفاوت حضور دارند، اما نه گفتگو به آشوب کشیده میشود، نه مجری ناچار است مدام سخنان مهمانان را قطع کند و نه وقت برنامه صرف مجادلههای بیحاصل میشود. این در حالی است که در بسیاری از برنامههای گفتوگومحور صداوسیما، حتی با تعداد کمتری از مهمانان نیز رسیدن به چنین سطحی از نظم و بهرهوری آسان به نظر نمیرسد. در بارهٔ آزادی بیان و بیان صریح و حرفهای حرفهای مهمانها هم که برنامه در جایگاه بسیار خوبی ایستاده است.
نکتهٔ مهمتر آنکه «نقاش الساعة» یک برنامهٔ مناسبتی یا پروژهای کوتاهمدت نیست؛ محصول یک تجربهٔ مستمر و حرفهای در طراحی و اجرای گفتگوهای چندجانبه است. همین استمرار باعث شده سازوکار برنامه به مرور زمان پخته و کارآمد شود.
در طول یک ساعت، حجم قابل توجهی از اطلاعات، تحلیل و دیدگاههای متنوع به مخاطب منتقل میشود و بیننده احساس میکند واقعاً چیزی آموخته است. انگار سازندگان برنامه از ابتدا این فرض را پذیرفتهاند که مخاطب برای فهمیدن پای تلویزیون نشسته است، نه صرفاً برای تماشای هیجان و سروصدا.
تماشای «نقاش الساعة» برای مدیران و برنامهسازان رسانهای، بهویژه مدیران صداوسیما، یک کلاس درس فشرده دربارهٔ طراحی و اجرای برنامههای گفتوگومحور است.
سوال به جاییست اگر از خود بپرسیم چرا رسانهای با سابقه، امکانات و بودجهٔ صداوسیمای جمهوری اسلامی هنوز نتوانسته به یک الگوی پایدار، حرفهای و اثرگذار برای گفتگوهای چندجانبه و عمیق دست پیدا کند. مسئله فقط امکانات نیست؛ مسئله یادگیری، تجربهاندوزی و ارتقای مستمر کیفیت است. چیزی که صداوسیما و الجزیره را در مدیریت رسانه غیرقابل مقایسه میکند.
@Ramezanali_com
۸