ر
#یادداشت_تحلیلی
وقتی گِرِهها تغییر میکنند
در روزهای اخیر، همزمان با بروز ناآرامیها و احساس ناامنی در برخی نقاط کشور، ناخودآگاه به خودم برگشتم و شروع کردم به مرور ذهنم؛ اینکه پیش از این اتفاقات، چه دغدغهها و گرههایی داشتم و حین آن، چه چیزهایی برایم پررنگتر شد. بهعنوان یک معلم دغدغهمند که به فکر جامعه و نقش خود در آن است، این بازگشت برایم ضروری بود.
در سالهای مختلف زندگی، در نقشهای متفاوتی زیستهام؛ بهعنوان یک زن، مادر آینده، معلم، شهروند و دانشجوی جامعهشناسی. در همه این نقشها، پرسشهایی همراهم بودهاند؛ پرسشهایی درباره جایگاه زن، عدالت، آموزش، امکان پیشرفت اجتماعی و مسیر توسعه کشور. این پرسشها فقط در ذهنم نماندند؛ مرا به فکر کردن، گفتوگو کردن و گاهی تلاش برای تغییر واداشتند.
فکر کردن و حرف زدن درباره این مسائل، حتی در جمعهای کوچک، همیشه برایم دلگرمکننده بود. چون در دل این دغدغهها امیدی وجود داشت؛ امید به بهتر شدن، به اصلاح، به آیندهای که میشد برایش کاری کرد. وجود مسئله لزوماً امید را از بین نمیبرد؛ مسئله از جایی شروع میشود که احساس میکنیم آینده دارد از دسترس خارج میشود.
در این بازاندیشی اما، بهویژه در شرایطی که کشور با ناامنی و بروز اغتشاشات روبهرو شد، متوجه شدم جنس گرهها تغییر کرده است. گرههای قبلی بیشتر به این مربوط بودند که «چطور میشود اوضاع را بهتر کرد»، اما حالا گرهها بیشتر حول «چطور دوام بیاوریم» شکل گرفتهاند. در چنین فضایی، بعضی نقشها کمکم کوچک میشوند؛ زن بودن از یک هویت اجتماعی فعال به نقشی محدود فروکاسته میشود، معلم از یک کنشگر تربیتی به انتقالدهنده حداقلها تقلیل مییابد و توسعه، بهجای یک هدف قابل دسترس، شبیه آرزویی دور به نظر میرسد.
برای من، معنای اصلی این تغییر روشن است: آنچه امید را تضعیف میکند، فقط زیاد بودن مشکلات نیست، بلکه از بین رفتن احساس امنیت است. امنیت نه به معنای حذف نقد و پرسش، بلکه به معنای امکان زندگی کردن، فکر کردن و امید داشتن.
شاید به همین دلیل است که با همه مسائل و کاستیها، امنیت همچنان یکی از مهمترین داشتههای جامعه ماست؛ داشتهای که اگر تضعیف شود، بسیاری از امیدها و امکانهای اصلاح نیز با آن از دست میروند. تا زمانی که این بستر وجود دارد، میتوان به اصلاح و تغییر فکر کرد؛ اما وقتی این احساس آسیب میبیند، گرهها هم شکل دیگری به خود میگیرند.
" /> راضیه جمشیدی |معلمِ جامعهشناسی.........:.:.:.:.........:.:.:.:...............:.:.:...... رسّام | طراحی مسیر، برای مدرسهای که زندگی میآموزد. شناسه کانال: https://ble.ir/Rassam_Edu
وقتی گِرِهها تغییر میکننددر روزهای اخیر، همزمان با بروز ناآرامیها و احساس ناامنی در برخی نقاط کشور، ناخودآگاه به خودم برگشتم و شروع کردم به مرور ذهنم؛ اینکه پیش از این اتفاقات، چه دغدغهها و گرههایی داشتم و حین آن، چه چیزهایی برایم پررنگتر شد. بهعنوان یک معلم دغدغهمند که به فکر جامعه و نقش خود در آن است، این بازگشت برایم ضروری بود.در سالهای مختلف زندگی، در نقشهای متفاوتی زیستهام؛ بهعنوان یک زن، مادر آینده، معلم، شهروند و دانشجوی جامعهشناسی. در همه این نقشها، پرسشهایی همراهم بودهاند؛ پرسشهایی درباره جایگاه زن، عدالت، آموزش، امکان پیشرفت اجتماعی و مسیر توسعه کشور. این پرسشها فقط در ذهنم نماندند؛ مرا به فکر کردن، گفتوگو کردن و گاهی تلاش برای تغییر واداشتند.فکر کردن و حرف زدن درباره این مسائل، حتی در جمعهای کوچک، همیشه برایم دلگرمکننده بود. چون در دل این دغدغهها امیدی وجود داشت؛ امید به بهتر شدن، به اصلاح، به آیندهای که میشد برایش کاری کرد. وجود مسئله لزوماً امید را از بین نمیبرد؛ مسئله از جایی شروع میشود که احساس میکنیم آینده دارد از دسترس خارج میشود.در این بازاندیشی اما، بهویژه در شرایطی که کشور با ناامنی و بروز اغتشاشات روبهرو شد، متوجه شدم جنس گرهها تغییر کرده است. گرههای قبلی بیشتر به این مربوط بودند که «چطور میشود اوضاع را بهتر کرد»، اما حالا گرهها بیشتر حول «چطور دوام بیاوریم» شکل گرفتهاند. در چنین فضایی، بعضی نقشها کمکم کوچک میشوند؛ زن بودن از یک هویت اجتماعی فعال به نقشی محدود فروکاسته میشود، معلم از یک کنشگر تربیتی به انتقالدهنده حداقلها تقلیل مییابد و توسعه، بهجای یک هدف قابل دسترس، شبیه آرزویی دور به نظر میرسد.برای من، معنای اصلی این تغییر روشن است: آنچه امید را تضعیف میکند، فقط زیاد بودن مشکلات نیست، بلکه از بین رفتن احساس امنیت است. امنیت نه به معنای حذف نقد و پرسش، بلکه به معنای امکان زندگی کردن، فکر کردن و امید داشتن.شاید به همین دلیل است که با همه مسائل و کاستیها، امنیت همچنان یکی از مهمترین داشتههای جامعه ماست؛ داشتهای که اگر تضعیف شود، بسیاری از امیدها و امکانهای اصلاح نیز با آن از دست میروند. تا زمانی که این بستر وجود دارد، میتوان به اصلاح و تغییر فکر کرد؛ اما وقتی این احساس آسیب میبیند، گرهها هم شکل دیگری به خود میگیرند." /> راضیه جمشیدی |معلمِ جامعهشناسی.........:.:.:.:.........:.:.:.:...............:.:.:...... رسّام | طراحی مسیر، برای مدرسهای که زندگی میآموزد. شناسه کانال: https://ble.ir/Rassam_Edu۹:۴۶