یکی از مهم ترین دلایل برای مخالفت با دخالت خارجی ها در ایران، خارج شدن امور ایران از دست عنصر ایرانی و حاکم شدن اراده ی خارجی بر اراده ی ایرانی است. به عبارتی دیگر این مخالفت یعنی مخالفت با تبدیل ایران به یکی از دارایی های عنصر مداخله گر خارجی که "هر کاری" اراده کند می تواند با آن بکند. آن عنصر خارجی ممکن است دارایی ها کشور را به غارت برده و اختیار خزانه ی کشور را به دست بگیرد، صنایع کشور را نابود کرده و اجازه ی رشد آنها را به کشور ندهد، مردم کشور را بدون کوچک ترین ملاحظه ای بکشد، خودش را در جایگاهی برتر از نظر قضایی قرار داده و مردم کشور اشغال شده را ناتوان از دادخواهی برای تعدیات احتمالی ارتش و نیروهایش به خودشان تحت اشغال کند، دولت اشغالگر ممکن است کشور تحت اشغال را تجزیه کند یا بخشی از جمعیت آن کشور را از خانه هایشان بیرون کرده و سرزمینش را به کشوری دیگری واگذار کند. دولت اشغالگر می تواند برای خودش در درون کشور تحت اشغال نیروی وفادار مزدوری بسازد تا برای فردای پس از اشغال نقش بازوی نامرئی اعمال اقتدار برای کشور اشغال شده را بازی کند. این مواردی که نام بردیم در نمونه های مانند آلمان، عراق و... رخ داده است.ملموس ترین نمونه برای اعمال اقتدار خارجی برای ما ایرانی ها سرگذشت کشور خودمان در عصر قاجار میتواند باشد. ایران آن عصر که عرصه ی تاخت و تازی برای دو امپراتوری بریتانیا و روسیه شده و دائما سیاست های اعمالی اش در داخل دستخوش مخالفت یکی از اینها و دخالت مستقیمشان برای جلوگیری از آن سیاست میشد و یا اینکه این قدرتها بدون اجازه دولت مرکزی خودشان سیاست هایی را در ایران اعمال میکردند، از نمونه هایش مشخصا می توان به دخالت روسیه برای جلوگیری از اصلاحات امور اقتصادی و دارایی مورگان شوستر در ایران و یا به توپ بستن مجلس مشروطه توسط نیروی قزاق_تحت فرماندهی روسیه_ و یا تشکیل پلیس جنوب توسط انگلیسی ها و مذاکرات مستقلانه آنها_ یعنی بدون دخالت و اجازه ی دولت مرکزی ایران_ با عشایر لر و عرب ایران برای محافظت از تاسیسات نفتی جنوب اشاره کرد. دومین دلیل برای مخالفت با دخالت خارجی ریخته شدن قبح اینکار برای تمام نیروهای سیاسی یک جامعه است. اگر گروهی از مخالفین یک حکومت با توسل به دخالت خارجی توانستند اداره ی امور کشور را در اختیار بگیرند آنوقت "عملا" به تمام نیروهایی سیاسی معارض با خودشان جواز داده اند که در صورت ناکامی در عرصه ی سیاست پای نیروی خارجی را به کشور باز کنند. نتیجه ی این عمل تبدیل کشور به رینگ بوکس کشورهای خارجی می شود مانند آنچه اکنون در کشورهایی مانند عراق، لبنان، سوریه و یا حتی ایران عصر قاجار رخ داده است. قطعا یادمان است که روسیه و انگلیس در قرداد 1907 کشور را به دو منطقه ی اشغال و یک منطقه ی بیطرف تقسیم کرده بودند و یا اینکه پس از پایان جنگ جهانی دوم ایران به علت رقابت های جنگ سرد میان آمریکا و شوروی تا مرز جدایی از کشور کردستان و آذربایجان رفت. این جنس اتفاقات سبب می شود کشوری که مورد دخالت خارجی قرار میگیرد هیچ روز آرامی را تجربه نکرده و دائما وقتش را به جنگ و جدال هایی بگذراند که آتش بیارشان دولت هایی خارجی اند که کوچک ترین التزامی به منافع کشور تحت دخالت ندارند؛ چه بسا هرچه آشوب تندتر و بلاتکلیفی بیشتر باشد نفع بیشتری ببرند.این دو دلیل مهم ترین دلیل ها برای مخالفت با دخالت خارجی در یک کشور و خائن دانستن موافقان دخالت خارجی است. دلایلی که اگر در خلوت و به دور از القائات رسانه ای و جو عمومی_که عموما توسط دولت های دوستدار دخالت در امور کشور ساخته می شود_ به آنها فکر شود بعید است از جز به موضعی تند علیه طرفدار دخالت خارجی منجر شود. سوال اما اینجاست؛ شما چقدر حاضر هستید یک فضای معقول و منطقی را برای خودتان فراهم کنید؟ احساسات ما عموما به سرعت تغییر میکنند اما واقعیاتی مثل اشغال خارجی حتی شاید عواقبش تا چند قرن ادامه داشته باشد مانند اشغال ایران توسط مغول ها و اعراب آیا احساسات لحظه ای در برابر تبعات چند قرنی اهمیتی دارند؟
۷۸
۱۵:۰۷