ر
#یادداشت «ملّتی که قربانی میدهد...» به قلم آقای محمدحسین پسیان«...ما تَرَىٰ فِی خَلقِ الرَّحمَٰنِ مِن تَفَاوُتٍ فَارجِعِ البَصَرَ هَل تَرَىٰ مِن فُطُورٍ (ملک/۳).... ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ خداوند ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺧﻠﻞ ﻭ نابسامانی ﻭ ناهمگونی ﻧﻤﻰبینی، ﭘﺲ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﮕﺮ ﺁﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﺧﻠﻞ ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎنی ﻭ ﻧﺎﻫﻤﮕﻮنی ﻣﻰبینی؟»
شاید این جملهی قرآن برای جهان طبیعت صادق باشد! اما چطور خلقت انسانی را توجیه میکند؟چطور نسبت به این سیارهی رنج، این گردونهی فساد، پر و خالی شونده از سفاکان و خونریزان نیز صادق است؟
آیا حافظ هم دارد به این همه فجایع ماله میکشد؟پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت آفرین بر قلم پاک خطا پوشش باد
حتما خورده حکمتی پشت کوهی از لجن پنهان شده! من هم چون شما حیرانم. شاید به رسم اعتقاد شیعیمان بگویید حکمتش خلقت انسان کامل است.بله اما چطور؟ شاید آن حکمت، #خون انسان کامل باشد.
در تمدنهای کهن، قربانی هدیه ای بود به خدایان برای خوشحالیشان، یا رفع کدورتشان یا جلب نظرشان در برآورده کردن حاجات، برخی دیگر میخواستند ضعفی که خدایان بر اثر خلقت حاصل کرده اند را با فدیه جبران کنند، تا از بهترین طعامها بخورند و جان بگیرند!
اما خدای قاهر متعالِ بی نیاز از ما، به قربانی چه حاجتی دارد؟ چرا ادیان ابراهیمی این سنت را تعطیل نکردند؟به نظرم خدا با تمام بی نیازیاَش میخواهد چیزی را به رخ آن خدایان توخالی و پیروانشان بکشد. شما قربانی دارید من هم. بنگرید که بندگانم وقتشان رافکرشان رامالشان راجانشان راچگونه برایم بذل و بخشش میکنند. فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَانحَر (کوثر/۲) ﭘﺲ برای ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻭ ﺷﺘﺮ قربانی ﻛﻦ.شتر بالاترین دارایی اعراب آن زمان است.
و از آن بالاتر، وَ فَدَینَاهُ بِذِبحٍ عَظِیمٍ (صافات/۱۰۷) و ما اسماعیل را در برابر قربانی بزرگی رهانیدیم
خدا میخواهد ببیند چه کسی بالاترین داراییاش را قربانی میکند، تا همه خلقتش را به کاکل او ببندد.همه شرارت ها را به واسطه اش خنثی کند. بله ما آن قومی هستیم که باید آن نقطه کور خلقت را پر کنیم، تا خدا با اطمینان بگوید هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍ، آیا نابسامانی میبینی؟
پس به خیابان بیاییمشعار سر دهیمپرچم بتکانیمعکس بگیریمنذری بدهیمپشت لانچر جان فدا کنیمرهبر بدهیم
که خلقت به قربانی آویزان است و خون انسان کامل و پیروانش وسیلهی اطمینانند، تا حیات بشری نمیرد.
آیه را یکبار دیگر بنگر، عجیب اینکه خدا در آن آیه دوباره میخواهد نگاهمان را بچرخانیم، نه که سرمان را، بلکه بصیرتمان را، رویکردمان به خلقت را، شاید آن خورده حکمت را کوهی از حکمت بیابیم که اندک شرارت این شبه انسانها را تسویه میکند.باید نگاهمان را بچرخانیم.قرب الله در گرو قربانی است وکوثر در پیش است، إِنَّا أَعطَينَاکَ الْكَوثَرَ...
این #راز گفتنی است؛ به راز بپیوندید: @razmedia_info۱۳