یک هفته قبل از شروع جنگ، عضو گروه تلگرامی کتابخوانی «۷ اکتبر» شدم تا در کنار آدمهایی که «فلسطین» و «غزه» برایشان مسئله و دغدغهٔ جدی فکریست، دربارهٔ این نقطهٔ ملتهب و پرچالش دنیا بخوانیم و بنویسیم و فکر کنیم و حرف بزنیم، داشتیم کتاب «اختراع قوم یهود» را میخواندیم که جنگ شد و نتها قطع و همهچیز بهم ریخت تا اینکه بعد از چند ماه از همین هفته دوباره شروع کردیم و قرار شد کتاب را از اول و دقیقتر بخوانیم اما موضوع این یادداشت چیز دیگریست.
وسط این همه موضوع و در اوضاع فعلی کشور چرا فلسطین باید برای من دغدغهٔ باشد؟ چرا نمیروم سراغ کتابی دربارهٔ ایران و مسائل و مصائبش؟ اصلاً غزه به ما چه ربطی دارد؟ خود عربها دربارهاش تصمیم بگیرند دیگر، نه؟
قبلاً در یادداشت دیگری گفتهام که ما مردمان خاورمیانه «همسرنوشت»یم و عمق این همسرنوشتی بعد از دو جنگ اخیر و وقایع تلخ دیماه بهوضوح و بدون انکار بهم ثابت شد و به همینخاطر و ازآنجاکه سر تمام این فتنهها و بلاها اس.رائیل است بر خودم لازم و واجب دانستم تا دربارهٔ تاریخ قوم یهود و چرایی و چگونگی شکلگیری و طرز فکرشان بیشتر بدانم، مقدمهٔ شکست دشمن، شناختن اوست و کتاب بهترین ابزار دستیابی به این شناخت.
به موازات «اختراع قوم یهود» کتاب دیگری را هم میخوانیم، «شاهدی از جهنم نسلکشی» نوشتهٔ جوانی اهل غزه به نام وسیم سعید است. وسیم روزنوشتهایش را از میان چادرهای وصلهپینهای بیحفاظ، صفهای طویل آب و غذا و گازوئیل و صدای انفجار و آتش و خون نوشته تا خودش و هموطنانش را از عدد و آمار خارج کند و روایتی بسازد که بماند.
فعلاً مقدمهٔ کتاب را خواندهام و بخشهایی از مقدمه طوری چنگ انداخت به روحم که انگار نویسنده مقابلم ایستاده، نگاه به چشمهایم دوخته و شانههایم را تکانتکان میدهد که بگوید:
«من این کتاب را ننوشتم که تو را به گریه بیندازم و نه برای اینکه به بگویی ای بیچاره! من آن را مینویسم تا این کلمات دینی بر گردنت باشد، تا تو را مسئول آنچه دیدهام کنم، مسئولیت اینکه حالا تو میدانی، حالا تو شاهدی.»*
بریدهای از مقدمهٔ کتاب
در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت.
پ.ن: من نسخهٔ الکترونیک این کتاب را در اپ طاقچه میخوانم.
راضیه بهرامی، ۲۷ مهر ۱۴۰۵، گروه کتابخوانی ۷ اکتبر*
#فلسطینخوانی
@razminabook
وسط این همه موضوع و در اوضاع فعلی کشور چرا فلسطین باید برای من دغدغهٔ باشد؟ چرا نمیروم سراغ کتابی دربارهٔ ایران و مسائل و مصائبش؟ اصلاً غزه به ما چه ربطی دارد؟ خود عربها دربارهاش تصمیم بگیرند دیگر، نه؟
قبلاً در یادداشت دیگری گفتهام که ما مردمان خاورمیانه «همسرنوشت»یم و عمق این همسرنوشتی بعد از دو جنگ اخیر و وقایع تلخ دیماه بهوضوح و بدون انکار بهم ثابت شد و به همینخاطر و ازآنجاکه سر تمام این فتنهها و بلاها اس.رائیل است بر خودم لازم و واجب دانستم تا دربارهٔ تاریخ قوم یهود و چرایی و چگونگی شکلگیری و طرز فکرشان بیشتر بدانم، مقدمهٔ شکست دشمن، شناختن اوست و کتاب بهترین ابزار دستیابی به این شناخت.
به موازات «اختراع قوم یهود» کتاب دیگری را هم میخوانیم، «شاهدی از جهنم نسلکشی» نوشتهٔ جوانی اهل غزه به نام وسیم سعید است. وسیم روزنوشتهایش را از میان چادرهای وصلهپینهای بیحفاظ، صفهای طویل آب و غذا و گازوئیل و صدای انفجار و آتش و خون نوشته تا خودش و هموطنانش را از عدد و آمار خارج کند و روایتی بسازد که بماند.
فعلاً مقدمهٔ کتاب را خواندهام و بخشهایی از مقدمه طوری چنگ انداخت به روحم که انگار نویسنده مقابلم ایستاده، نگاه به چشمهایم دوخته و شانههایم را تکانتکان میدهد که بگوید:
«من این کتاب را ننوشتم که تو را به گریه بیندازم و نه برای اینکه به بگویی ای بیچاره! من آن را مینویسم تا این کلمات دینی بر گردنت باشد، تا تو را مسئول آنچه دیدهام کنم، مسئولیت اینکه حالا تو میدانی، حالا تو شاهدی.»*
بریدهای از مقدمهٔ کتاب
در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت.
پ.ن: من نسخهٔ الکترونیک این کتاب را در اپ طاقچه میخوانم.
راضیه بهرامی، ۲۷ مهر ۱۴۰۵، گروه کتابخوانی ۷ اکتبر*
#فلسطینخوانی
@razminabook
۳۰
۱۶:۴۰