-نه بانو؛ اینجا با حضور تو بهشته، نباشی بهشت خدا هم خود جهنمه!آیه مستانه خندید به این اخم و جدیّت صدای مَردش..صدای حاج علی او را از خاطرات به بیرون پرتاب کرد:_آیه جان..بابا! بیا این آبجوش رو بخور گرمت کنه!به لیوان میان دستان پدر نگاه کرد. لیوان را گرفت و بخارش را نفس کشید؛ این عادت همیشگی او و مَردش بود، به یاد آورد...مَردش استکان را از روی میز برداشت و بخارش را نفس کشید و گفت:_لذت خوردن یه چایی خوب، به اینه که اول عطرشو نفس بکشی.. مخصوصاً وقتی چای بهارنارنج باشه!استکان رابه بینیاش نزدیک کرد و نفس عمیقی کشید و با لذت چشمانش را بست.حاج علی لیوان چای رابه سمت ارمیا گرفت: _بفرمایید، چای دارچینه، بخور گرم شی!لیوان را گرفت و تشکر کوتاهی کرد. بعد با اشاره به قرصی که در قدطی حلبی اش می سوخت پرسید: اینها ابزار کمپ و کوهستانه! اهل کوه نوردی هستید؟ حاج علی نگاهش به بارش برف خیره ماند و گفت: نه! دامادم برام خریده بود، برای روزهای ضروری! اما انگار برای امروز بود چون تا حالا تمام این ۹ سال هیچ وقت به کار نیومده بود!ارمیا هم نگاهی به اطراف انداخت. بارش برف قطع شده بود؛ اما آنقدر شدید باریده بود که هنوز هم امکان حرکت وجود نداشت؛ باید منتظر راهداری و امدادگران هلالاحمر بمانند. دستی جلوی چشمش قرار گرفت،حاج علی بستهای بیسکوئیت رامقابلش گرفته بود:_بخور، بهتر از هیچیه!
#آیه_ارمیا#از_روزی_که_رفتی
یادداشت نویسنده ۱
قصه ی آیه، قصه زندگی و تنهایی های کسی هست که از عشق زمینی برای رسیدن به عشق حقیقی گذشت.جان فدایک واژه نیست...یک دنیاست. دنیای زنی در گوشه خانه! دنیای دخترکی در میان عروسک ها! دنیای پسری با تفنگ پلاستیکی! دنیای مردی که از یک شب به بعد دیگر نیامد...و چشم هایی که منتظر ماند و منتظر ماند و منتظر ماند....و تاریخ خواهد نوشت:ارتش فدای ملت/ ملت پناه ارتش
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
#آیه_ارمیا#از_روزی_که_رفتی
یادداشت نویسنده ۱
قصه ی آیه، قصه زندگی و تنهایی های کسی هست که از عشق زمینی برای رسیدن به عشق حقیقی گذشت.جان فدایک واژه نیست...یک دنیاست. دنیای زنی در گوشه خانه! دنیای دخترکی در میان عروسک ها! دنیای پسری با تفنگ پلاستیکی! دنیای مردی که از یک شب به بعد دیگر نیامد...و چشم هایی که منتظر ماند و منتظر ماند و منتظر ماند....و تاریخ خواهد نوشت:ارتش فدای ملت/ ملت پناه ارتش
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri۱۴:۴۸
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دو
نویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دونویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
۰:۴۰
لبخند به لب آیه آمد؛ کاش پسری باشد شبیه تو! من تو را میخواهم مَرد من!تلفن همراهش زنگ خورد. آن را در کیفش پیدا کرد. نام "رها" نقش بسته بود... "رها" دوست بود، خواهر بود، همکار بود. رها لبخند بود... لبخندی به وسعت تمام دردهایش!رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!
یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
۰:۴۰
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دو
نویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دونویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
۰:۴۰
لبخند به لب آیه آمد؛ کاش پسری باشد شبیه تو! من تو را میخواهم مَرد من!تلفن همراهش زنگ خورد. آن را در کیفش پیدا کرد. نام "رها" نقش بسته بود... "رها" دوست بود، خواهر بود، همکار بود. رها لبخند بود... لبخندی به وسعت تمام دردهایش!رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!
یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
۰:۴۱
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت سوم#از_روزی_که_رفتی_سه
نویسنده: سنیه منصوری
صدای فریاد پدرش بلند شد:_پسرهی احمق! میدونی چیکار کردی؟ باید زودتر فرار کنی! همین حالا برو خودتو گم و گور کن تا ببینم چه خاکی تو سرمون بریزم! رامین: اما بابا...فریادش بلند تر شد. آنقدر که گمان کنی گلویش پاره می شود: خفه شو... خفه شو و زودتر برو! احمق، پلیسا اولین جایی که میان اینجاست!رها و زهرا خانم کنار در آشپزخانه ایستاده بودند و به داد و فریادهای پدر و پسر نگاه میکردند. رامین در حال خارج شدن از خانه بود که پدر دوباره فریاد زد:_ماشینت رو نبریها! برو سر خیابون تاکسی بگیر! از کارت بانکیت هم پول نگیر! خودتو یه مدت گم و گور کن خودم میام سراغت!رامین که رفت، سکوتی سخت خانه را دربرگرفت. دقایقی بعد صدای زنگ خانه بلند شد... پدرش هراسان بود. با اضطراب به سمت آیفون رفت و از صفحه نمایش به پشت در نگاه کرد. با کمی مکث گوشی آیفون را برداشت:_بفرمایید! بله الان میام دم در...گوشی را گذاشت و از خانه خارج شد. رها از پنجره به کوچه نگاه کرد. ماشین ماموران نیروی انتظامی را دید، تعجبی نداشت! رامین همیشه دردسرساز بود! صدای مامور که با پدرش سخن میگفت را شنید:_از آقای رامین مرادی خبر دارید؟_نخیر! از صبح که رفته سرکار، برنگشته خونه؛ اتفاقی افتاده؟!مامور: شما چه نسبتی باهاشون دارید؟-من پدرش هستم، شهاب مرادی!مامور: پسر شما به اتهام قتل تحت تعقیب هستن. ما مجوز بازرسی از منزل رو داریم!_این حرفا چیه؟ قتل کی؟!مامور: اول اجازه بدید که همکارانم خونه رو بازرسی کنن!این حرف را که گفت، شهاب را کنار زد و وارد خانه شدند. زهرا خانم که چادر گلدارش را سر کرده بود و کنار رها ایستاده بود آرام زیر گوش رها گفت:_باز چی شده که مامور اومده؟!رها آرام زمزمه کرد: رامین یکی رو کشته!خودش با بهت این جمله را گفت. زهرا خانم به صورتش زد:_خدا مرگم بده! چه بلایی سر ما و خودش آورده؟تمام خانه را که گشتند، مامور، رو به رها و زهرا خانم کرد:_شما مادرش هستید؟_بله! مامور: آخرین بار کی دیدینش؟شهاب بهجای همسرش جواب داد:_منکه گفتم از صبح که رفته سرکار، دیگه ندیدیمش!اینگونه جوابی که باید میگفتند را مشخص کرد.مامور: شما لطفا ساکت باشید، من از همسرتون پرسیدم!رو به زهرا خانم کرد و دوباره پرسید:_شما آخرینبار کی رامین مرادی رو دیدید؟زهرا خانم سرش را پایین انداخت و سکوت کرد. شهاب تهدید وار گفت:_بگو از صبح که رفته خونه نیومده!رها با پوزخند به پدرش نگاه میکرد. شهاب هم خوب این پوزخند را در کاسه اش گذاشت...چهل روز گذشته... رامین همان هفته اول بازداشت شده و در زندان به سر میبرد. شهاب به آب و آتش زده بود که رضایت اولیای دم را بگیرد. رضایت به هر بهایی که باشد؛ حتی به بهای رها... رها گوشهی اتاق کوچک خود و مادرش نشسته بود. صدای پدرش که با خوشحالی سخن میگفت را میشنید:_بالاخره قبول کردن! رها رو بدیم رضایت میدن! بالاخره این دختره به یه دردی خورد؛ برای فردا قرار گذاشتم که بریم محضر عقد کنن! مثل اینکه عموی پسره که پدر زنش هم میشه راضیشون کرده در عوض خونبس، از خون رامین بگذرن! یه ماهه دارم میرم میام که خونبس رو قبول کنن؛ عقد همون عموئه میشه، بالاخره تموم شد!هیجان و شادی در صدایش غوغا میکرد... خدایا! این مرد معنای پدر را میفهمید؟ این مرد بزرگ شده در قبیله با آیین و رسوم کهن چه از پدری میداند؟ خدایا! مگر دختر دردانهی پدر نیست؟ مگر جان پدر نیست؟!رها لباسهای مشکیاش را تن کرد. شال مشکی رنگی را روی سرش بست. اشک در چشمانش نشست. صدای پدر آمد:_بجنب؛ باید زودتر بریم تمومش کنیم تا پشیمون نشدن!رها به چهارچوب در تکیه داد و مظلومانه با چشمان اشکیاش به چشمان غرق شادی پدر نگاه کرد:_بابا... تورو خدا این کارو نکن! پس احسان چی؟ شما بهش قول دادید!شهاب ابرو درهم کشید:_حرف نشنوم؛ اصلا دلم نمیخواد باهات بحث کنم، فقط راه بیفت بریم!رها التماس کرد:_تو روخدا بابا...شهاب فریاد زد:_خفه شو رها!گفتم آماده شو بریم! همه چیز رو تموم کردم. حرف اضافه بزنی من میدونم و تو ومادرت!رها: اما منم حق زندگی دارم!شهاب پوزخندی زد:_اون روز که مادرت شد خونبس و اومد تو خونهی ما، حق زندگی رو از دست داد! تو هم دختر همونی! نحسیِ تو بود که دامن پسر منو گرفت؛ حالا هم باید تاوانشو بدی!
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت سوم#از_روزی_که_رفتی_سهنویسنده: سنیه منصوری
صدای فریاد پدرش بلند شد:_پسرهی احمق! میدونی چیکار کردی؟ باید زودتر فرار کنی! همین حالا برو خودتو گم و گور کن تا ببینم چه خاکی تو سرمون بریزم! رامین: اما بابا...فریادش بلند تر شد. آنقدر که گمان کنی گلویش پاره می شود: خفه شو... خفه شو و زودتر برو! احمق، پلیسا اولین جایی که میان اینجاست!رها و زهرا خانم کنار در آشپزخانه ایستاده بودند و به داد و فریادهای پدر و پسر نگاه میکردند. رامین در حال خارج شدن از خانه بود که پدر دوباره فریاد زد:_ماشینت رو نبریها! برو سر خیابون تاکسی بگیر! از کارت بانکیت هم پول نگیر! خودتو یه مدت گم و گور کن خودم میام سراغت!رامین که رفت، سکوتی سخت خانه را دربرگرفت. دقایقی بعد صدای زنگ خانه بلند شد... پدرش هراسان بود. با اضطراب به سمت آیفون رفت و از صفحه نمایش به پشت در نگاه کرد. با کمی مکث گوشی آیفون را برداشت:_بفرمایید! بله الان میام دم در...گوشی را گذاشت و از خانه خارج شد. رها از پنجره به کوچه نگاه کرد. ماشین ماموران نیروی انتظامی را دید، تعجبی نداشت! رامین همیشه دردسرساز بود! صدای مامور که با پدرش سخن میگفت را شنید:_از آقای رامین مرادی خبر دارید؟_نخیر! از صبح که رفته سرکار، برنگشته خونه؛ اتفاقی افتاده؟!مامور: شما چه نسبتی باهاشون دارید؟-من پدرش هستم، شهاب مرادی!مامور: پسر شما به اتهام قتل تحت تعقیب هستن. ما مجوز بازرسی از منزل رو داریم!_این حرفا چیه؟ قتل کی؟!مامور: اول اجازه بدید که همکارانم خونه رو بازرسی کنن!این حرف را که گفت، شهاب را کنار زد و وارد خانه شدند. زهرا خانم که چادر گلدارش را سر کرده بود و کنار رها ایستاده بود آرام زیر گوش رها گفت:_باز چی شده که مامور اومده؟!رها آرام زمزمه کرد: رامین یکی رو کشته!خودش با بهت این جمله را گفت. زهرا خانم به صورتش زد:_خدا مرگم بده! چه بلایی سر ما و خودش آورده؟تمام خانه را که گشتند، مامور، رو به رها و زهرا خانم کرد:_شما مادرش هستید؟_بله! مامور: آخرین بار کی دیدینش؟شهاب بهجای همسرش جواب داد:_منکه گفتم از صبح که رفته سرکار، دیگه ندیدیمش!اینگونه جوابی که باید میگفتند را مشخص کرد.مامور: شما لطفا ساکت باشید، من از همسرتون پرسیدم!رو به زهرا خانم کرد و دوباره پرسید:_شما آخرینبار کی رامین مرادی رو دیدید؟زهرا خانم سرش را پایین انداخت و سکوت کرد. شهاب تهدید وار گفت:_بگو از صبح که رفته خونه نیومده!رها با پوزخند به پدرش نگاه میکرد. شهاب هم خوب این پوزخند را در کاسه اش گذاشت...چهل روز گذشته... رامین همان هفته اول بازداشت شده و در زندان به سر میبرد. شهاب به آب و آتش زده بود که رضایت اولیای دم را بگیرد. رضایت به هر بهایی که باشد؛ حتی به بهای رها... رها گوشهی اتاق کوچک خود و مادرش نشسته بود. صدای پدرش که با خوشحالی سخن میگفت را میشنید:_بالاخره قبول کردن! رها رو بدیم رضایت میدن! بالاخره این دختره به یه دردی خورد؛ برای فردا قرار گذاشتم که بریم محضر عقد کنن! مثل اینکه عموی پسره که پدر زنش هم میشه راضیشون کرده در عوض خونبس، از خون رامین بگذرن! یه ماهه دارم میرم میام که خونبس رو قبول کنن؛ عقد همون عموئه میشه، بالاخره تموم شد!هیجان و شادی در صدایش غوغا میکرد... خدایا! این مرد معنای پدر را میفهمید؟ این مرد بزرگ شده در قبیله با آیین و رسوم کهن چه از پدری میداند؟ خدایا! مگر دختر دردانهی پدر نیست؟ مگر جان پدر نیست؟!رها لباسهای مشکیاش را تن کرد. شال مشکی رنگی را روی سرش بست. اشک در چشمانش نشست. صدای پدر آمد:_بجنب؛ باید زودتر بریم تمومش کنیم تا پشیمون نشدن!رها به چهارچوب در تکیه داد و مظلومانه با چشمان اشکیاش به چشمان غرق شادی پدر نگاه کرد:_بابا... تورو خدا این کارو نکن! پس احسان چی؟ شما بهش قول دادید!شهاب ابرو درهم کشید:_حرف نشنوم؛ اصلا دلم نمیخواد باهات بحث کنم، فقط راه بیفت بریم!رها التماس کرد:_تو روخدا بابا...شهاب فریاد زد:_خفه شو رها!گفتم آماده شو بریم! همه چیز رو تموم کردم. حرف اضافه بزنی من میدونم و تو ومادرت!رها: اما منم حق زندگی دارم!شهاب پوزخندی زد:_اون روز که مادرت شد خونبس و اومد تو خونهی ما، حق زندگی رو از دست داد! تو هم دختر همونی! نحسیِ تو بود که دامن پسر منو گرفت؛ حالا هم باید تاوانشو بدی!
۱۴:۴۹
شاید آیه باشد که باز هم به موقع به دادش رسیده است!نام آیه، دلش را آرام کرد! دستِ دراز شده هنوز مقابلش بود. قرآن را گرفت...بازش نکرد، با خدا قهر نبود آخر آیه یادش داده بود قهر با خدا معنا ندارد؛ فقط آدمها برای توجیه گناهان خود است که قهر با خدا را بهانه میکنند!قرآن را باز نکرد چون حسی نداشت..تمام ذهنش خالی شده بود. درمیان تمامی این سیاهیها حکمتت چیست که قرآن رابه دست من رساندی خدا؟حکمتت چیست که من اینجا نشستهام؟معنایش را نمیدانم! من سوادم به این چیزها قدنمیدهد. من سوادم به دانستن این تقدیر و حکمت و قسمت نمی رسد!کاش آیه بود و برایش از امید حرف میزد! مثل روزهایی که گذشت! مثل تمام روزهایی که آیه بود! راستی آیه کجاست؟ یاد آن روز افتاد:آیه وارد اتاق شد:_از دکتر صدر مرخصی گرفتم؛ البته بعد از برگشت دکتر از سمینار! بعد اون تعطیلات، من تا چند وقت بعدش نمیام، دارم میرم قم پیش بابام! آقامونم که باز داره میره سوریه! دل و دماغ اینجا و کار رو ندارم. مراجعام رو هم گفتم بدن به تو، کارتو قبول دارم رها بانو! رها ابرویی بالا انداخت و گفت:_حالا کی گفته من جور تو رو میکشم؟آیه تابی به گردنش داد:_باید جور بکشی! خل شد پسرم از دست و تو و اون سایه.سایه اعتراض کرد:_مگه چیکارش کردیم؟ تو بذار اون بچه بشه، اون هنوز جنینه! جنین! همچین دهنشو پر می کنه میگه پسرم که انگار چی هست!آیه چشم غرهای به سایه رفت:_با نینی من درست حرف بزنا! بچهم شخصیت داره!رها دلش ضعف رفت برای این مادرانههای آیه!صدایی رها را از آیهاش جدا کرد. دقیقا وسط تمام بدبختیهایش فرود آمد. -خانم رها مرادی، فرزند شهاب...گوشهایش را بست! بست تا نشنود صدای نحسی که درد داشت کلامش! دیگر هیچ نشنید.شنیدنش فراتر از توان آدمی بود.-رها!این صدا را در هر حالی میشنید! مگر میشود صدای توبیخگر پدر را نشنود؟ مگر میشود نشنود ناقوسی را که قبل از تمام کتک خوردنهایش میشنید؟ این لحن را خوب میشناخت! باید بله میگفت؟ بله میگفت وتمام میشد؟ بله میگفت و به پایان می رسید؟ بله میگفت و هیچ میشد؟!-بلهاجازه نگرفت از پدری که رها را بهای رهایی پسرش کرد.صدای کِل نیامد...کسی نقل نپاشید...تبریک نگفتند...عسل نبود...حلقه نبود... هیچ نبود! فقط گریه بود و گریه...صدای مادرش را میشنید؛ سر بلند نکرد. سر به زیر بلند شد از جایش. قصد خروج از در را داشت که کسی گفت:_هنوز امضا نکردی که! کجا میری؟صدا را نمیشناخت؛حتما یکی از خانوادهی مقتول بودند، یکی از خانوادهی شوهرش!به سمت میز رفت وخودکار را برداشت و تمام جاهایی را که مرد نشان میداد امضا کرد. خودکار را که زمین گذاشت، دست مردانه ای جلو آمد و آن را برداشت؛ حتما دست شوهرش بود. افکارش را پس زد.صدای پدر را شنید که دربارهی آزادی دردانهاش حرف میزد. پوزخندی زد و باز قصد بیرون رفتن از آن هوای خفه را داشت که صدایی مانع شد:_کجا خانم؟ کجا سرتو انداختی پایین و داری میری؟ دیگه خونهی بابا نیستی که خودسر باشی مثل اون داداش عوضیت! دنبال من بیا!و مرد جلوتر رفت! صدایش جوان بود. عموی مقتول بود؟ این صدا صدای همسرش بود؟ چشمش به کفشهای سیاه مرد بود و می رفت. مردی بالباسهای سیاه که از نویی برق میزد. لباسهای خودش را در ذهنش مرور کرد...عجب زن و شوهری بودند! لباسهای مستعمل شده ی خودش کجا و لباسهای این مرد کجا!مَرد مقابل ماشینی ایستاد و خطاب به رها گفت:_سوار شو!و رها رسوار شد. رام بودن را بلد بود! از کودکی به او آموخته بودند اینگونه باشد؛ فقط آیه بود که به او شخصیت میداد؛ فقط آیه بود که دردها را درمان بود.تمام مسیر به بدبختیهایش فکر میکرد. سرد و خالی بود. برای همسری نمیرفت، برای کلفتی میرفت. میرفت که تمام عمر را کنار خانوادهای سر کند که لعن و نفرینش میکردند. کنار مردی که نه نامش را میدانست نه قیافهاش را دیده بود. دوست نداشت چیزی از او بداند... بیچاره دلش! بیچاره احسان! نام احسان را در ذهنش پس راند؛ نامی که ممنوعه بود برایش! گناه بود برایش! آیه یادش داده بود...splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
۱۴:۴۹
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت چهارم#از_روزی_که_رفتی_چهار
نویسنده: سنیه منصوری
-وقتی اسم مردی بیاد روی اسمت، مهم نیست بهش علاقه داری یا نه، مهم اینه که بهش متعهد شدی.و رها متعهد شده بود به مردی که نمیدانست کیست؛ به کسی که برادرش برادرزادهاش را کشته بود. رها خیانتکار نبود، حتی در افکارش!ماشین که ایستاد مرد پیاده شد و در را بست؛ منتظر ایستاد. رها در را باز کرد و آهسته بست... بسته نشد، دوباره باز کرد و بست... باز هم بسته نشد.-محکمتر بزن دیگه!صدای کلافه مرد، نشان می داد بی حوصله تر و درمانده تر از زمان محضر است. رها در را باز کرد و محکمتر زد. در که بسته شد، صدای دزدگیر را شنید. مرد که راه افتاد، رها به دنبالش وارد خانه شد. خانه دو طبقه و شمالی ساخت بود، حیاط کوچکی داشت. وارد خانه که شدند، مَرد مقابلش ایستاد. سرش پایین بود و به مردی که مقابلش بود نگاه نکرد. ایستاد تا بشنود تمام حرفهایی را که میدانست.-از امروز بخور و بخواب خونهی بابات تموم شد. و رها فکر کرد مگر در طول عمرش بخور و بخواب داشته است؟ اصلا مفهومش را نمیدانست. تمام زندگیاش کار و درس و کار بوده...-کارای خونه رو انجام میدی، در واقع خدمتکار این خونهای! این چادرم دیگه سر نمیکنی، خوشم نمیاد؛ خانوادهی ما این تیپی نیست، ما اعتقادات خودمونو داریم! رها لب باز کرد، آخر آیه گفته بود "همیشه آدم باید به حرف همسرش گوش کنه تا جایی که حکم خدا رو نقض نکنه"_کارا هر چی باشه انجام میدم؛ اما لطفا با چادرم کاری نداشته باشید!مرد ساکت بود؛ انگار فکر میکرد:_باشه، به هر حال قرار نیست زیاد از خونه بری بیرون، اونم با من!_من سرکار میرفتم؛البته تا چند روز پیش، میتونم برم؟-محل کارت کجا بود؟_کلینیک صدر.-چه روزایی؟ رها: همه روزا جز سهشنبه و جمعه-باشه اما تمام حقوقتو میدی به من، باید پولشو بدیم به معصومه، به هر حال شما شوهرشو ازش گرفتید! خوب بود که قبول کرده بود که سر کار برود وگرنه چگونه این زندگی را تحمل میکرد؟-چه ساعتی میری؟رها: از هشت صبح تا دو بعدازظهر میرم.-پس قبل از رفتن کاراتو انجام بده و ناهار آماده کن.رها: چشم!-خب چیزایی که لازمه بدونی: اول اینکه من و مادرم اینجا زندگی میکنیم، برادرم و همسرش طبقهی بالا زندگی میکردن که بعد از کاری که برادرت کرد الان زن برادرم خونهی پدرشه، حاملهست؛ باید یه بچه رو بیپدر بزرگ کنه...مَرد ساکت ماند._متاسفم آقا!-تاسف تو برای من و خانوادهام فایده نداره؛ فراموش نکن که به عقد من دراومدی نه برای اینکه زن منی، فقط برای اینکه راهی برای فرار از این خونه نداشته باشی.گاهی صداقت قلبهای ساده و مهربان را ساده میشکند و رها حس شکستن کرد. غروری که تازه جوانه زده بود شکست؛ حرفهای دکتر صدر شکست؛ خواهرانههای آیه شکست و شکست و شکست و شکست! رها شکست!_بله آقا میدونم.-خوبه، امیدوارم به مشکل برنخوریم!رها: سعی میکنم کاری نکنم که مشکلی ایجاد بشه.-اینجا رو تمیز کن، دیروز چهلم سینا بود. بعد هم برو بالا رو تمیز کن! به چیزی دست نزن فقط تمیز کن و غذا رو آماده کن! از اتاق کنار آشپزخونه استفاده کن، می تونی همونجا بخوابی._چشم آقا.مرد رفت تا رها به کارهای همیشگیاش برسد، کاری که هر روز در خانهی پدر هم انجام میداد. اتاقش انباری کوچکی بود. کمی وسایل را جابهجا کرد تا بتواند جای خوابی برای خود درست کند. لباسهایش را عوض کرد و لباس کار پوشید. همه لباسهایش لباس کار بودند؛ هرگز مهمانی نرفته بود.. همیشه در مهمانیها خدمتکاری بیش نبود، خدمتکاری با نام فامیل مرادی!تا شب مشغول کار بود...نهار و شام پخت، خانه را تمیز کرد، ظرفها را شست و جابهجا کرد. آخر شب که برای خواب آماده میشد در اتاقش باز شد...فورا روی رختخوابش نشست و روسریاش را مرتب کرد. خدا رحم کرد که هنوز روسریاش رادر نیاورده بود.-خوب از پس کارا براومدی!مرد آهی کشید وادامه داد:_میدونی من نامزد دارم؟رها لب بست..نمیدانست این مَرد کیست؛ این حرفها چه ربطی به او دارد! در ذهنش نامزد پررنگ شد"مثل من"-رویا روخیلی دوست دارم.در ذهنش نقش زد باز هم "مثل من"-آرزوهای زیادی داشتیم،حتی اسم بچه هم انتخاب کرده بودیم.اینبار ذهنش بازی کرد"وقت این کار رو بهم ندادن!"-میترسم رویا رو از دست بدم! نمیدونم چرا صبح اون کارو کردم؛ رویا تازه فهمیده من عقدت کردم، قرار بود عموم عقدت کنه اما نتونستم..نتونستم اجازه بدم اینکارو بکنه. هرچند برادرت برادرمو ازم گرفته، اما تو تقصیری نداری؛ عموم کینهایه، تموم زندگیتو نابود میکرد... نمیدونم چرا دلم برات سوخت! حالا زندگی خودم رفته رو هوا..
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت چهارم#از_روزی_که_رفتی_چهارنویسنده: سنیه منصوری
-وقتی اسم مردی بیاد روی اسمت، مهم نیست بهش علاقه داری یا نه، مهم اینه که بهش متعهد شدی.و رها متعهد شده بود به مردی که نمیدانست کیست؛ به کسی که برادرش برادرزادهاش را کشته بود. رها خیانتکار نبود، حتی در افکارش!ماشین که ایستاد مرد پیاده شد و در را بست؛ منتظر ایستاد. رها در را باز کرد و آهسته بست... بسته نشد، دوباره باز کرد و بست... باز هم بسته نشد.-محکمتر بزن دیگه!صدای کلافه مرد، نشان می داد بی حوصله تر و درمانده تر از زمان محضر است. رها در را باز کرد و محکمتر زد. در که بسته شد، صدای دزدگیر را شنید. مرد که راه افتاد، رها به دنبالش وارد خانه شد. خانه دو طبقه و شمالی ساخت بود، حیاط کوچکی داشت. وارد خانه که شدند، مَرد مقابلش ایستاد. سرش پایین بود و به مردی که مقابلش بود نگاه نکرد. ایستاد تا بشنود تمام حرفهایی را که میدانست.-از امروز بخور و بخواب خونهی بابات تموم شد. و رها فکر کرد مگر در طول عمرش بخور و بخواب داشته است؟ اصلا مفهومش را نمیدانست. تمام زندگیاش کار و درس و کار بوده...-کارای خونه رو انجام میدی، در واقع خدمتکار این خونهای! این چادرم دیگه سر نمیکنی، خوشم نمیاد؛ خانوادهی ما این تیپی نیست، ما اعتقادات خودمونو داریم! رها لب باز کرد، آخر آیه گفته بود "همیشه آدم باید به حرف همسرش گوش کنه تا جایی که حکم خدا رو نقض نکنه"_کارا هر چی باشه انجام میدم؛ اما لطفا با چادرم کاری نداشته باشید!مرد ساکت بود؛ انگار فکر میکرد:_باشه، به هر حال قرار نیست زیاد از خونه بری بیرون، اونم با من!_من سرکار میرفتم؛البته تا چند روز پیش، میتونم برم؟-محل کارت کجا بود؟_کلینیک صدر.-چه روزایی؟ رها: همه روزا جز سهشنبه و جمعه-باشه اما تمام حقوقتو میدی به من، باید پولشو بدیم به معصومه، به هر حال شما شوهرشو ازش گرفتید! خوب بود که قبول کرده بود که سر کار برود وگرنه چگونه این زندگی را تحمل میکرد؟-چه ساعتی میری؟رها: از هشت صبح تا دو بعدازظهر میرم.-پس قبل از رفتن کاراتو انجام بده و ناهار آماده کن.رها: چشم!-خب چیزایی که لازمه بدونی: اول اینکه من و مادرم اینجا زندگی میکنیم، برادرم و همسرش طبقهی بالا زندگی میکردن که بعد از کاری که برادرت کرد الان زن برادرم خونهی پدرشه، حاملهست؛ باید یه بچه رو بیپدر بزرگ کنه...مَرد ساکت ماند._متاسفم آقا!-تاسف تو برای من و خانوادهام فایده نداره؛ فراموش نکن که به عقد من دراومدی نه برای اینکه زن منی، فقط برای اینکه راهی برای فرار از این خونه نداشته باشی.گاهی صداقت قلبهای ساده و مهربان را ساده میشکند و رها حس شکستن کرد. غروری که تازه جوانه زده بود شکست؛ حرفهای دکتر صدر شکست؛ خواهرانههای آیه شکست و شکست و شکست و شکست! رها شکست!_بله آقا میدونم.-خوبه، امیدوارم به مشکل برنخوریم!رها: سعی میکنم کاری نکنم که مشکلی ایجاد بشه.-اینجا رو تمیز کن، دیروز چهلم سینا بود. بعد هم برو بالا رو تمیز کن! به چیزی دست نزن فقط تمیز کن و غذا رو آماده کن! از اتاق کنار آشپزخونه استفاده کن، می تونی همونجا بخوابی._چشم آقا.مرد رفت تا رها به کارهای همیشگیاش برسد، کاری که هر روز در خانهی پدر هم انجام میداد. اتاقش انباری کوچکی بود. کمی وسایل را جابهجا کرد تا بتواند جای خوابی برای خود درست کند. لباسهایش را عوض کرد و لباس کار پوشید. همه لباسهایش لباس کار بودند؛ هرگز مهمانی نرفته بود.. همیشه در مهمانیها خدمتکاری بیش نبود، خدمتکاری با نام فامیل مرادی!تا شب مشغول کار بود...نهار و شام پخت، خانه را تمیز کرد، ظرفها را شست و جابهجا کرد. آخر شب که برای خواب آماده میشد در اتاقش باز شد...فورا روی رختخوابش نشست و روسریاش را مرتب کرد. خدا رحم کرد که هنوز روسریاش رادر نیاورده بود.-خوب از پس کارا براومدی!مرد آهی کشید وادامه داد:_میدونی من نامزد دارم؟رها لب بست..نمیدانست این مَرد کیست؛ این حرفها چه ربطی به او دارد! در ذهنش نامزد پررنگ شد"مثل من"-رویا روخیلی دوست دارم.در ذهنش نقش زد باز هم "مثل من"-آرزوهای زیادی داشتیم،حتی اسم بچه هم انتخاب کرده بودیم.اینبار ذهنش بازی کرد"وقت این کار رو بهم ندادن!"-میترسم رویا رو از دست بدم! نمیدونم چرا صبح اون کارو کردم؛ رویا تازه فهمیده من عقدت کردم، قرار بود عموم عقدت کنه اما نتونستم..نتونستم اجازه بدم اینکارو بکنه. هرچند برادرت برادرمو ازم گرفته، اما تو تقصیری نداری؛ عموم کینهایه، تموم زندگیتو نابود میکرد... نمیدونم چرا دلم برات سوخت! حالا زندگی خودم رفته رو هوا..
۵:۰۴
_این حرفا چیه؟ هیچی عوض نشده! الان قرار شده که بعد سالگرد سینا مراسم بگیریم و بریم سر خونه زندگیمون، رها هم پیش مامان میمونه!_من طبقهی بالا زندگی کنم، اینم طبقه پایین؟ که همهش جلوی چشمت باشه؟_رویا..الان خرابش نکن، بعدا صحبت کنیم!با رویا از آشپزخانه خارج شدند و رفتند. بدون توجه به دختری که قبلش درد می کرد، بدون توجه به قرصی که در دستان لرزانش داشت، بدون توجه به اشکهایی که روی صورتش غلتان بود. شب سختی بود برای معصومه، برای رویا، برای صدرا و برای رها..شبی که سخت بود، اما گذشت.صدرا: چرا بیداری؟splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
۵:۰۴
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت پنجم#از_روزی_که_رفتی_پنج
نویسنده: سنیه منصوری
هنوز کارام تموم نشده.
_باقیشو بذار صبح انجام بده.
_تموم میکنم بعد میخوابم.
_بهخاطر امشب ممنونم! این مهمونی کار یه نفر نبود.
رها هیچ نگفت. رها نگفت سختتر از کار این خانه دردِ نبودِ احسان است. دردِ سربار شدن روی زندگی مَردی است که عاشق است. رها هیچ نگفت از دردهایش.. از اینکه میدانستید کار یک نفر نبود و رهایم کردید! نگفتید خسته است، درمانده است، تازه وارد است! نگفتید شاید او هم آدم است! وقتی نه روی پدرت بتوانی حساب باز کنی، نه برادر و نه شوهرت؛ دنیا چه بی حساب و کتاب می شود برای لگد زدن های غریبه ها! من از بیگانگان هرگز ننالم که با من هر چه کرد آن آشنا کرد...
_چند سالته رها؟
_بیست و نه!
_چرا تا حالا ازدواج نکردی؟
_نامزد داشتم.
_چرا نامزدیت بههم خورد؟
_بهم نخورد!
_پس چی شد؟ چرا با من ازدواج کردی؟
_چون گفتن زن شما بشم!
صدرا مات شد:
_تو نامزد داشتی و حاضر شدی زن من بشی؟
رها آه کشید:
_بله.
_پس چرا قبول کردی؟ اگه تو قبول نمیکردی نه وضع تو این بود نه وضع من!
_من قبول نکردم.
صدرا بیشتر تعجب کرد. روی مبل نشست و به رهای مشغول کار نگاه کرد:
_یعنی چی؟!
رها همانطور که کارش را انجام میداد توضیح داد:
_اجبار!
_آخه چه اجباری؟ چی باعث میشه از نامزدت بگذری؟ من هرگز از رویا نمی گذرم!
_منم از نامزدم نمیگذشتم؛ اگه مرد بودم! اگه پدرم کمی دوستم داشت و پشتم بود! اما گاهی زندگی تو رو تو مسیری پرتاب میکنه که اصلا فکرشم نمیکردی!
_اصلا نمیفهمم چی میگی!
_مهم نیست! گذشت...
_گذشت اما تموم نشده! از کی میری سرکار؟
دو روز دیگه..مرخصی گرفتی؟
_نه، تعطیله.
_باشه. شب خوش!
صدرا رفت و رها در افکارش غوطهور شد.
روزها میگذشت. رهابه سرکار بازگشته بود؛ هنوز فرصت صحبت با دکتر صدر برایش پیش نیامده بود. روزهای اول کار بسیار پر مشغله بود؛ حتی سایه هم وقتی ندارد. آخرین مراجع که از اتاقش بیرون رفت، نگاهی به ساعت انداخت. وقت رفتن به خانه بود، وسایلش را جمع کرد. برای خداحافظی به سمت اتاق دکتر صدر رفت.
_دکتر با اجازه، من دیگه برم.
دکتر خودکارش را زمین گذاشت و به رها نگاه کرد، عینکش را از روی بینی استخوانی برداشت ودستی به چشمانش کشید:
_به این زودی ساعت 2 شد؟!
رها لبخندی به چهره دکتر محبوبش زد:
_بله استاد، الاناست که آرزو جون از دستتون شاکی بشه، ناهار با خانواده..
دکتر صدر خندید..بلند و مردانه:
_ناهار با خانواده!
-خانم مرادی؟!
صدای دکتر مشفق بود. یکی از همکاران و البته استاد روانپزشکیاش!
_بله؟
_من سه شنبه نمیتونم بیام، شما میتونید بهجای من بیاید؟
_فکر نمیکنم، میدونید که شرایطش رو ندارم!
صدای منشی مرکز بلند شد:
_دکتر مرادی یه آقایی اومدن با شما کار دارن.
مریم را دید که به مردی اشاره میکند:
_اونجا هستن!
بعد رو به رها ادامه داد:
_بهشون گفتم ساعت کاریتون تموم شده، میگن کارشون شخصیه!
رها نگاهی به مرد انداخت. چهرهاش آشنا نبود: بفرمایید آقا!
-اومدم دنبالت که بریم خونه؛ البته قبلش دوست دارم محل کارتو ببینم!
رنگ رها پرید. صدا را میشناخت... این صدای آشنا و این تصویر غریبه کسی نبود جز همسرش!
تمام رهایی که بود، شکست؛ دیگر دکتر مرادی نبود، خدمتکار خانهی زند بود... خون بس بود. جان از پاهایش رفت، زبان در دهانش سنگین شد..سرش به دوران افتاد، آبرویش رفت. دست به دیوار گرفت تا مانع افتادنش به زمین شود.
صدرا عمیق به چشم هایش نگاه میکرد و با چشمهایی که برایش خط و نشان میکشید پرسید: رها معرفی نمیکنی؟
دکتر صدر از رفتار رها تعجب کرد و گفت:
_صدر هستم، مسئول کلینیک،ایشون هم دکتر مشفق از همکاران.
_صدرا زند هستم، همسر رها؛ رها گفته بود تا ساعت 2 سرکاره، منم کارم تموم شد گفتم بیام دنبالش که هم با هم بریم خونه و هم محل کارشو ببینم.
دکتر صدر نگاه موشکافانهای به رها انداخت:
_تبریک میگم، چه بیخبر!
یهکم عجلهای شد؛ بهخاطر فوت برادرم مراسم نداشتیم._تسلیت و تبریک میگم جناب زند؛ خانم مرادی، نمیخواید کلینیک روبه همسرتون نشون بدید؟رها لکنت گرفت، با چشم های سرگردان به دکتر صدر نگاه کرد:_ب.. ب..له_فردا اول وقت هم بیا اتاقم؛ من برم به کارهام برسم.رها فقط سر تکان داد. دکتر صدر هم احسان را میشناخت و جواب میخواست..همه از او جواب میخواهند!
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت پنجم#از_روزی_که_رفتی_پنجنویسنده: سنیه منصوری
هنوز کارام تموم نشده.
_باقیشو بذار صبح انجام بده.
_تموم میکنم بعد میخوابم.
_بهخاطر امشب ممنونم! این مهمونی کار یه نفر نبود.
رها هیچ نگفت. رها نگفت سختتر از کار این خانه دردِ نبودِ احسان است. دردِ سربار شدن روی زندگی مَردی است که عاشق است. رها هیچ نگفت از دردهایش.. از اینکه میدانستید کار یک نفر نبود و رهایم کردید! نگفتید خسته است، درمانده است، تازه وارد است! نگفتید شاید او هم آدم است! وقتی نه روی پدرت بتوانی حساب باز کنی، نه برادر و نه شوهرت؛ دنیا چه بی حساب و کتاب می شود برای لگد زدن های غریبه ها! من از بیگانگان هرگز ننالم که با من هر چه کرد آن آشنا کرد...
_چند سالته رها؟
_بیست و نه!
_چرا تا حالا ازدواج نکردی؟
_نامزد داشتم.
_چرا نامزدیت بههم خورد؟
_بهم نخورد!
_پس چی شد؟ چرا با من ازدواج کردی؟
_چون گفتن زن شما بشم!
صدرا مات شد:
_تو نامزد داشتی و حاضر شدی زن من بشی؟
رها آه کشید:
_بله.
_پس چرا قبول کردی؟ اگه تو قبول نمیکردی نه وضع تو این بود نه وضع من!
_من قبول نکردم.
صدرا بیشتر تعجب کرد. روی مبل نشست و به رهای مشغول کار نگاه کرد:
_یعنی چی؟!
رها همانطور که کارش را انجام میداد توضیح داد:
_اجبار!
_آخه چه اجباری؟ چی باعث میشه از نامزدت بگذری؟ من هرگز از رویا نمی گذرم!
_منم از نامزدم نمیگذشتم؛ اگه مرد بودم! اگه پدرم کمی دوستم داشت و پشتم بود! اما گاهی زندگی تو رو تو مسیری پرتاب میکنه که اصلا فکرشم نمیکردی!
_اصلا نمیفهمم چی میگی!
_مهم نیست! گذشت...
_گذشت اما تموم نشده! از کی میری سرکار؟
دو روز دیگه..مرخصی گرفتی؟
_نه، تعطیله.
_باشه. شب خوش!
صدرا رفت و رها در افکارش غوطهور شد.
روزها میگذشت. رهابه سرکار بازگشته بود؛ هنوز فرصت صحبت با دکتر صدر برایش پیش نیامده بود. روزهای اول کار بسیار پر مشغله بود؛ حتی سایه هم وقتی ندارد. آخرین مراجع که از اتاقش بیرون رفت، نگاهی به ساعت انداخت. وقت رفتن به خانه بود، وسایلش را جمع کرد. برای خداحافظی به سمت اتاق دکتر صدر رفت.
_دکتر با اجازه، من دیگه برم.
دکتر خودکارش را زمین گذاشت و به رها نگاه کرد، عینکش را از روی بینی استخوانی برداشت ودستی به چشمانش کشید:
_به این زودی ساعت 2 شد؟!
رها لبخندی به چهره دکتر محبوبش زد:
_بله استاد، الاناست که آرزو جون از دستتون شاکی بشه، ناهار با خانواده..
دکتر صدر خندید..بلند و مردانه:
_ناهار با خانواده!
-خانم مرادی؟!
صدای دکتر مشفق بود. یکی از همکاران و البته استاد روانپزشکیاش!
_بله؟
_من سه شنبه نمیتونم بیام، شما میتونید بهجای من بیاید؟
_فکر نمیکنم، میدونید که شرایطش رو ندارم!
صدای منشی مرکز بلند شد:
_دکتر مرادی یه آقایی اومدن با شما کار دارن.
مریم را دید که به مردی اشاره میکند:
_اونجا هستن!
بعد رو به رها ادامه داد:
_بهشون گفتم ساعت کاریتون تموم شده، میگن کارشون شخصیه!
رها نگاهی به مرد انداخت. چهرهاش آشنا نبود: بفرمایید آقا!
-اومدم دنبالت که بریم خونه؛ البته قبلش دوست دارم محل کارتو ببینم!
رنگ رها پرید. صدا را میشناخت... این صدای آشنا و این تصویر غریبه کسی نبود جز همسرش!
تمام رهایی که بود، شکست؛ دیگر دکتر مرادی نبود، خدمتکار خانهی زند بود... خون بس بود. جان از پاهایش رفت، زبان در دهانش سنگین شد..سرش به دوران افتاد، آبرویش رفت. دست به دیوار گرفت تا مانع افتادنش به زمین شود.
صدرا عمیق به چشم هایش نگاه میکرد و با چشمهایی که برایش خط و نشان میکشید پرسید: رها معرفی نمیکنی؟
دکتر صدر از رفتار رها تعجب کرد و گفت:
_صدر هستم، مسئول کلینیک،ایشون هم دکتر مشفق از همکاران.
_صدرا زند هستم، همسر رها؛ رها گفته بود تا ساعت 2 سرکاره، منم کارم تموم شد گفتم بیام دنبالش که هم با هم بریم خونه و هم محل کارشو ببینم.
دکتر صدر نگاه موشکافانهای به رها انداخت:
_تبریک میگم، چه بیخبر!
یهکم عجلهای شد؛ بهخاطر فوت برادرم مراسم نداشتیم._تسلیت و تبریک میگم جناب زند؛ خانم مرادی، نمیخواید کلینیک روبه همسرتون نشون بدید؟رها لکنت گرفت، با چشم های سرگردان به دکتر صدر نگاه کرد:_ب.. ب..له_فردا اول وقت هم بیا اتاقم؛ من برم به کارهام برسم.رها فقط سر تکان داد. دکتر صدر هم احسان را میشناخت و جواب میخواست..همه از او جواب میخواهند!
۵:۰۹
_حالت خوبه؟_بله آقا خوبم._تو کیک روبیار، همونجا بشین به احسان برس._اما آقا..مادرتون هستن، ناراحت میشن._گفتم بیا! درضمن سرتو بالا بگیر حرف بزن؛ ما اونقدرا هم ترسناک نیستیم. احسان میان حرفشان پرید :_نخیرم! رهایی سرت پایین باشه که منو ببینی! اینها همشون ترسناکن!رها لبخند زد به پسرک بازیگوش و شیرین زبان و او رادر آغوش کشید و همراه کیک به سمت پذیرایی رفت._چرا احسان روبغل کردی، برات سنگینه!به سختی راه میرفت؛ اما به این تکیهگاه نیاز داشت. بودن احسان باعث میشد محکم باشد.سلام آرامی گفت و از همه پذیرایی کرد. سپس در گوشهای از نشیمن با احسان سرگرم شد. او از مهدکودکش میگفت و رها به کودکان مرکز توانبخشی کودکان فکر میکرد. ندیدن آنها درد داشت.. میتوانست ازسایه بخواهد کارش را در آنجا ادامه دهد؛ اما بیشتر از نیاز آنها به خود، خودش به بودن آنها نیاز داشت.splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
۵:۰۹