بازارسال شده از
شیخ عالیجناب.pdf
۲.۸۴ مگابایت
پی دی اف کامل رمان شیخ عالیجناب 
#شیخ_عالیجناب_پی_دی_اف#شیخ_عالیجناب_pdf
#شیخ_عالیجناب_پی_دی_اف#شیخ_عالیجناب_pdf۷:۳۰
۱:۳۰
#محاسبه_حشر
️حاجب بروجردی قصیدهی زیبایی در مدح امیرالمومنین علی علیهالسلام سرود که شاه بیت آن این بود
"حاجب اگر محاسبه حشر با علیست من ضامنم که هر چه بخواهی گناه کن"
️همان شب در عالم رویا امیرالمومنین علی علیهالسلام به خواب ایشان آمد و فرمودند: اگر چه محاسبه در دست ماست اما اگر اجازه بدهی من بیت آخر شعرت را اصلاح کنم
️حاجب عرض می کند: مولا جان شعر برای شما و در مدح شماست.
️حضرت علی علیه السلام میفرماید پس بیت آخرت را اینگونه بنویس
"حاجب اگر محاسبه حشر با علیستشرم از رخ علی کن و کمتر گناه کن"
️حاجب بروجردی قصیدهی زیبایی در مدح امیرالمومنین علی علیهالسلام سرود که شاه بیت آن این بود"حاجب اگر محاسبه حشر با علیست من ضامنم که هر چه بخواهی گناه کن"
️همان شب در عالم رویا امیرالمومنین علی علیهالسلام به خواب ایشان آمد و فرمودند: اگر چه محاسبه در دست ماست اما اگر اجازه بدهی من بیت آخر شعرت را اصلاح کنم️حاجب عرض می کند: مولا جان شعر برای شما و در مدح شماست. ️حضرت علی علیه السلام میفرماید پس بیت آخرت را اینگونه بنویس"حاجب اگر محاسبه حشر با علیستشرم از رخ علی کن و کمتر گناه کن"
۷:۱۴
#امام_آمدسالروز آمدن مردی رسید که آمدنش برکت بود برای سرزمینم.مردی که آمد و انقلابی را پایه گذاری کرد که انقلاب نور بود.سالها این جمله حضرت امام برایم سخنی هک شده بر پرده های مدرسه بودو امروز نوری که خیمنی کبیر گفت را دیدم...انگار تا امروز کور بوده امو ناگهان نوری آمد و چشم هایم را روشن کردانقلاب ما، انفجار نور بودنوری که جهان را در می نَوَردد...انقلاب ایران تنها نوری برای مردم سرزمینش نبود. نوری بود به وسعت جهان برای تمام مردمی که آزاده اند و آزادگی میخواهند. برای هر کس که از ظلم و استبداد و استکبار خسته شده!واقعا امروز این جمله را می بینم: انقلاب ماانفجارِ نور بود...کاش تو را دیده بودم و شناخته بودم. اما ندیده عاشقت هستم امام عزیزم، خمینی بت شکن!#خمینی_امام_من_است#خامنه_ای_امام_من_است
۱۲:۱۷
۱۴:۴۸
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت اول#از_روزی_که_رفتی_یک
نویسنده: سنیه منصوری
تقدیم به ازجان گذشتگانی که امنیتآور این سرزمین شدند. آنان که دنیا را جا گذاشته و خدا را در گریههای کودکان و زنان بیدفاع میدیدند.تقدیم به مردانِ سبز پوش سرزمینممقدمه
امروز که دنیا درگیر و دارِ نبردِ بیسرانجامِ قدرت است، امروز که غرب دست در دست اشرار داده و امنیت قارّهی کهن را در خطر انداخته است، امروز که برای خواب آسودهی کودکانمان، هشت سال زیر گلولهباران همان قدرتها سپری کردیم و امنیت را در جای جای این خاک نقش زدیم و برای حفظ همین امنیت، همین آرامش، همین خندهها، مردانی را فدا میکنیم که کودکانشان هنوز عطر تن پدر را به جان نکشیدهاند..آیه قصهی زنان به جا مانده از مردانی است که جان دادند و تن به خفّت ندادند؛ آیه قصهی کودکانی است که پدر ندیدهاند، که پدر میخواهند؛ آیه قصهی زنان و کودکان سرزمینی است که در طی هشت سال، یتیمهای بسیاری برایش ماند. قصه ی مردانی که هویت گم کردهاند. قصهی زنانی که بالِ پرواز ِمردانشان میشوند و... بهشت همین نزدیکیهاست...
بسم الله الرحمن الرحیم
برف آنقدر بارید تا تمام جاده را سپید پوش کرد و راهها را بست. جاده ی چالوس در میان انبوهی از برف فرو رفت و خودروهای زیادی در میان آن زمینگیر شدند. در راه ماندگان، به هر نحوی سعی در گرم کردن خود و خانوادههایشان داشتند.جوان بلند قامتی به موتور سیکلت عظیمالجثهاش تکیه داده و کاپشن موتور سواریاش را بیشتر به خود میفشرد تا گرم شود، کسی به او توجهی نداشت؛ انگار سرما در دلشان نشسته بود که نسبت به همنوعی که از سرما در حال یخ زدن بود بیتفاوت بودند. یا شاید آنقدر درگیر خود و گرفتاری هایشان بودند که اصلا متوجه او نمی شدند. با خود اندیشید: "کاش به حرف مسیح گوش داده بودم و با موتور پا در این جاده نمیگذاشتم!"مرد شصت سالهای از خودروی خود پیاده شد. بارش برف، با باد شدیدی که میوزید سرها را در گریبان فرو برده بود. صندوق عقب را باز کرد و مشغول انتقال وسایلی به درون خودرو شد. سایهای توجهش را جلب کرد و باعث شد سرش را کمی بالا بگیرد و به جوان در خود فرو رفته نگاه بیندازد؛ لختی تامل کرد و بعد به سمت جوان رفت.-سلام؛ با موتور اومدی تو جاده؟! اون هم این وقت سال و با این برف؟-سلام؛ نمیدونستم هوا اینجوری میشه. یکهویی شد برگشتنم.-هوا سرده، بیا تو ماشین من، تا راه باز بشه!جوان چشمان متعجبش را به مرد روبهرویش دوخت و تکرار کرد:_بیام تو ماشین شما؟!-خب آره!و دست پسر را گرفت و با خود به سمت خودرو برد:_زود بیا که یخ کردیم؛ بشین جلو!خودش هم در سمت راننده را باز کرد و نشست.وقتی در را بست، گرمای لذت بخشی به صورتش خورد. گذر از سرمایی که استخوان سوز بود تا رسیدن به این گرما عین بهشت می ماند. صدای نفس هایی از پشت سرش هواسش را جمع کرد و به حرکتی سریع گردنش را چرخاند که با توجه به سرما و گرفتگی عضلاتش، سبب درد وحشتناکی در عضلات گردن و شانه اش شد. با همان درد نگاهش متوجه زن جوانی شد که روی صندلی عقب نشسته. آرام سلام کرد و گفت:_ببخشید مزاحم شدم.جوابی از دختر نشنید. آنقدر سردش بود که توجهی نکرد. پیر مرد پتویی به دستش داد و گفت:_اسمم علیه..حاج علی صدام میکنن؛ اسم تو چیه پسرم؟طعم شیرینی داشت این پسرم گفتن حاج علی؛ طعم دهانش که شیرین شد، قلبش را گرم کرد.-ارمیا هستم..ارمیا پارسا حاج علی گفت: فضولی نباشه کجا میرفتی؟ارمیا لبخندی به این فوضولی پنهان شده در جمله فوضولی نباشه زد و جواب داد: راستش داشتم برمیگشتم تهران.حاج علی: از کجا میای؟ارمیا: رفته بودم جواهرده.حاج علی: توی این برف و سرما؟! ما هم عازم تهرانیم.ارمیا: اینجور وقتا هست که خلوته و من عاشق جاهای بکر و خلوت هستم. یکجور هایی فرار از شلوغی و سر و صدا.صدای زمزمه مانند دختر را شنید:_جواهرده رو دوست داره، روزایی که خلوته رو خیلی دوست داره.حاج علی با چشمان غمگینش به زن نگاه کرد:_هنوز که چیزی معلوم نیست آیه جان، بذار معلوم بشه چی شده بعد با خودت اینجوری کن!آیه در خاطراتش غرق شده بود و صدایی نمیشنید. صدای صحبتهای ارمیا و حاج علی محو و محوتر میشد و صدای مَردی در گوشش زنگ میزد:_وای آیه..انگار اینجا خود بهشته!آیه با لبخند به مردش نگاه کرد و با شیطنت گفت:_شما که تا دیروز میگفتی هر جا که من باشم برات بهشته، نظرت عوض شد؟
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت اول#از_روزی_که_رفتی_یکنویسنده: سنیه منصوری
تقدیم به ازجان گذشتگانی که امنیتآور این سرزمین شدند. آنان که دنیا را جا گذاشته و خدا را در گریههای کودکان و زنان بیدفاع میدیدند.تقدیم به مردانِ سبز پوش سرزمینم
مقدمهامروز که دنیا درگیر و دارِ نبردِ بیسرانجامِ قدرت است، امروز که غرب دست در دست اشرار داده و امنیت قارّهی کهن را در خطر انداخته است، امروز که برای خواب آسودهی کودکانمان، هشت سال زیر گلولهباران همان قدرتها سپری کردیم و امنیت را در جای جای این خاک نقش زدیم و برای حفظ همین امنیت، همین آرامش، همین خندهها، مردانی را فدا میکنیم که کودکانشان هنوز عطر تن پدر را به جان نکشیدهاند..
آیه قصهی زنان به جا مانده از مردانی است که جان دادند و تن به خفّت ندادند؛ آیه قصهی کودکانی است که پدر ندیدهاند، که پدر میخواهند؛ آیه قصهی زنان و کودکان سرزمینی است که در طی هشت سال، یتیمهای بسیاری برایش ماند. قصه ی مردانی که هویت گم کردهاند. قصهی زنانی که بالِ پرواز ِمردانشان میشوند و... بهشت همین نزدیکیهاست...بسم الله الرحمن الرحیمبرف آنقدر بارید تا تمام جاده را سپید پوش کرد و راهها را بست. جاده ی چالوس در میان انبوهی از برف فرو رفت و خودروهای زیادی در میان آن زمینگیر شدند. در راه ماندگان، به هر نحوی سعی در گرم کردن خود و خانوادههایشان داشتند.جوان بلند قامتی به موتور سیکلت عظیمالجثهاش تکیه داده و کاپشن موتور سواریاش را بیشتر به خود میفشرد تا گرم شود، کسی به او توجهی نداشت؛ انگار سرما در دلشان نشسته بود که نسبت به همنوعی که از سرما در حال یخ زدن بود بیتفاوت بودند. یا شاید آنقدر درگیر خود و گرفتاری هایشان بودند که اصلا متوجه او نمی شدند. با خود اندیشید: "کاش به حرف مسیح گوش داده بودم و با موتور پا در این جاده نمیگذاشتم!"مرد شصت سالهای از خودروی خود پیاده شد. بارش برف، با باد شدیدی که میوزید سرها را در گریبان فرو برده بود. صندوق عقب را باز کرد و مشغول انتقال وسایلی به درون خودرو شد. سایهای توجهش را جلب کرد و باعث شد سرش را کمی بالا بگیرد و به جوان در خود فرو رفته نگاه بیندازد؛ لختی تامل کرد و بعد به سمت جوان رفت.-سلام؛ با موتور اومدی تو جاده؟! اون هم این وقت سال و با این برف؟-سلام؛ نمیدونستم هوا اینجوری میشه. یکهویی شد برگشتنم.-هوا سرده، بیا تو ماشین من، تا راه باز بشه!جوان چشمان متعجبش را به مرد روبهرویش دوخت و تکرار کرد:_بیام تو ماشین شما؟!-خب آره!و دست پسر را گرفت و با خود به سمت خودرو برد:_زود بیا که یخ کردیم؛ بشین جلو!خودش هم در سمت راننده را باز کرد و نشست.وقتی در را بست، گرمای لذت بخشی به صورتش خورد. گذر از سرمایی که استخوان سوز بود تا رسیدن به این گرما عین بهشت می ماند. صدای نفس هایی از پشت سرش هواسش را جمع کرد و به حرکتی سریع گردنش را چرخاند که با توجه به سرما و گرفتگی عضلاتش، سبب درد وحشتناکی در عضلات گردن و شانه اش شد. با همان درد نگاهش متوجه زن جوانی شد که روی صندلی عقب نشسته. آرام سلام کرد و گفت:_ببخشید مزاحم شدم.جوابی از دختر نشنید. آنقدر سردش بود که توجهی نکرد. پیر مرد پتویی به دستش داد و گفت:_اسمم علیه..حاج علی صدام میکنن؛ اسم تو چیه پسرم؟طعم شیرینی داشت این پسرم گفتن حاج علی؛ طعم دهانش که شیرین شد، قلبش را گرم کرد.-ارمیا هستم..ارمیا پارسا حاج علی گفت: فضولی نباشه کجا میرفتی؟ارمیا لبخندی به این فوضولی پنهان شده در جمله فوضولی نباشه زد و جواب داد: راستش داشتم برمیگشتم تهران.حاج علی: از کجا میای؟ارمیا: رفته بودم جواهرده.حاج علی: توی این برف و سرما؟! ما هم عازم تهرانیم.ارمیا: اینجور وقتا هست که خلوته و من عاشق جاهای بکر و خلوت هستم. یکجور هایی فرار از شلوغی و سر و صدا.صدای زمزمه مانند دختر را شنید:_جواهرده رو دوست داره، روزایی که خلوته رو خیلی دوست داره.حاج علی با چشمان غمگینش به زن نگاه کرد:_هنوز که چیزی معلوم نیست آیه جان، بذار معلوم بشه چی شده بعد با خودت اینجوری کن!آیه در خاطراتش غرق شده بود و صدایی نمیشنید. صدای صحبتهای ارمیا و حاج علی محو و محوتر میشد و صدای مَردی در گوشش زنگ میزد:_وای آیه..انگار اینجا خود بهشته!آیه با لبخند به مردش نگاه کرد و با شیطنت گفت:_شما که تا دیروز میگفتی هر جا که من باشم برات بهشته، نظرت عوض شد؟
۱۴:۴۸
-نه بانو؛ اینجا با حضور تو بهشته، نباشی بهشت خدا هم خود جهنمه!آیه مستانه خندید به این اخم و جدیّت صدای مَردش..صدای حاج علی او را از خاطرات به بیرون پرتاب کرد:_آیه جان..بابا! بیا این آبجوش رو بخور گرمت کنه!به لیوان میان دستان پدر نگاه کرد. لیوان را گرفت و بخارش را نفس کشید؛ این عادت همیشگی او و مَردش بود، به یاد آورد...مَردش استکان را از روی میز برداشت و بخارش را نفس کشید و گفت:_لذت خوردن یه چایی خوب، به اینه که اول عطرشو نفس بکشی.. مخصوصاً وقتی چای بهارنارنج باشه!استکان رابه بینیاش نزدیک کرد و نفس عمیقی کشید و با لذت چشمانش را بست.حاج علی لیوان چای رابه سمت ارمیا گرفت: _بفرمایید، چای دارچینه، بخور گرم شی!لیوان را گرفت و تشکر کوتاهی کرد. بعد با اشاره به قرصی که در قدطی حلبی اش می سوخت پرسید: اینها ابزار کمپ و کوهستانه! اهل کوه نوردی هستید؟ حاج علی نگاهش به بارش برف خیره ماند و گفت: نه! دامادم برام خریده بود، برای روزهای ضروری! اما انگار برای امروز بود چون تا حالا تمام این ۹ سال هیچ وقت به کار نیومده بود!ارمیا هم نگاهی به اطراف انداخت. بارش برف قطع شده بود؛ اما آنقدر شدید باریده بود که هنوز هم امکان حرکت وجود نداشت؛ باید منتظر راهداری و امدادگران هلالاحمر بمانند. دستی جلوی چشمش قرار گرفت،حاج علی بستهای بیسکوئیت رامقابلش گرفته بود:_بخور، بهتر از هیچیه!
#آیه_ارمیا#از_روزی_که_رفتی
یادداشت نویسنده ۱
قصه ی آیه، قصه زندگی و تنهایی های کسی هست که از عشق زمینی برای رسیدن به عشق حقیقی گذشت.جان فدایک واژه نیست...یک دنیاست. دنیای زنی در گوشه خانه! دنیای دخترکی در میان عروسک ها! دنیای پسری با تفنگ پلاستیکی! دنیای مردی که از یک شب به بعد دیگر نیامد...و چشم هایی که منتظر ماند و منتظر ماند و منتظر ماند....و تاریخ خواهد نوشت:ارتش فدای ملت/ ملت پناه ارتشsplus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
#آیه_ارمیا#از_روزی_که_رفتی
یادداشت نویسنده ۱
قصه ی آیه، قصه زندگی و تنهایی های کسی هست که از عشق زمینی برای رسیدن به عشق حقیقی گذشت.جان فدایک واژه نیست...یک دنیاست. دنیای زنی در گوشه خانه! دنیای دخترکی در میان عروسک ها! دنیای پسری با تفنگ پلاستیکی! دنیای مردی که از یک شب به بعد دیگر نیامد...و چشم هایی که منتظر ماند و منتظر ماند و منتظر ماند....و تاریخ خواهد نوشت:ارتش فدای ملت/ ملت پناه ارتش
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri۱۴:۴۸
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دو
نویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دونویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
۰:۴۰
لبخند به لب آیه آمد؛ کاش پسری باشد شبیه تو! من تو را میخواهم مَرد من!تلفن همراهش زنگ خورد. آن را در کیفش پیدا کرد. نام "رها" نقش بسته بود... "رها" دوست بود، خواهر بود، همکار بود. رها لبخند بود... لبخندی به وسعت تمام دردهایش!رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!
یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
۰:۴۰
از روزی که رفتی قصه آغاز شدهمراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دو
نویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
همراه آیه های سید مهدی می شویم در این رمضان(ویرایش جدید)قسمت دوم#از_روزی_که_رفتی_دونویسنده: سنیه منصوری
وقت نشد وسایل سفر رو حاضر کنم؛ برگشتمون عجلهای شد. حال دخترمم خوب نیست، زنها بهتر این کارا رو بلدن! ما مرد ها تهِ تهِ سفرمون همینه! اون هم بیشتر برای خاطر دخترم!ارمیا مودبانه جواب داد تا سپاس و قدردانی اس را نشان دهد: این حرفا چیه حاج علی، من مهمون ناخوانده شدم!حاج علی لبخندی زد و نگاهش مات جاده شد:_انگار این راه حالاحالاها باز نمیشه. چند ساعت پیش بود که بهمون خبر دادن دامادم شهید شده، سریع حرکت کردیم بریم ببینیم چه خبره؛ هنوز نمی دونیم چیشده؛ اصلا خبر شهادتش قطعی هست یا نه؟نگاه کنجکاو ارمیا به حاج علی بود؛ ولی نگاه حاج علی هنوز به تاریکی مقابلش بود:_یک سال پیش بود که اومد بهم گفت میخوام برم سوریه! میگفت دخترم راضی شده، اومده بود ازم اجازه بگیره؛ میدونست این راهی که میره احتمال برنگشتنش بیشتر از برگشتنشه!ارمیا پوزخندی زد به مردی که رفت و مُرد و زن جوانش را بیوه کرد... پوزخند زد به زنی که شوهرش را به کام مرگ فرستاده... زنی که حکم مرگ همسرش را داده بود دستش! با این حال آرام زمزمه کرد: خدا رحمتشون کنه.از سر ادب گفت. از سر احترام به مردی که او را از احتمال ایستاده یخ زدن نجات داده بود. به رحمت خدا امیدی نداشت. سالها بود که درهای امید را به روی خودش بسته بود.آیه اما، آرام آبجوشاش را مینوشید. کودک در بطنش تکانی خورد. کمرش درد گرفته بود از این همه نشستن! کودکش هم خسته بود و این خستگیاش از تکانهای مداومش مشخص بود. دستش را روی شکم برجستهاش گذاشت:"آرام باش جان مادر! آرام باش نفس پدر! آرام باش که خبر آوردهاند پدرت بینفس شده! تو آرام باش آرام جانم! کمی با دل بی دل شده ام راه بیا! تو آرام باش جان دلم، تو که تنها انیس مادر شده ای! بیا برای دل مادرت کاری کن!"چشمانش را بست و وقتی گشود که صدای اذان از تلفن همراهش بلند شد... صدای دلنشین اذان که پیچید، آیه چشمانش را از هم باز کرد. حاج علی از داشبورد بستهای درآورد و در آن را گشود. تیمم کرد و بعد خاک را به دست آیه داد. داخل ماشین نماز خواندند و ارمیا نگاه کرد به زنی که شوهرش را ساعاتی قبل از دست داده و نماز میخواند! به مردی که پناهش داده و آرام نماز میخواند! فشاری در قلبش حس کرد، فشاری که هر بار صدای اذان را میشنید احساس میکرد... فشاری که این نمازهای بیریا به قلبش میآورد. هنوز مردمی هستند که سخت به خدا امید دارند. بودنش را باور دارند. حضورش را حس می کنند. دلشان به بودنش قرص و محکم است. که دعا میکنند و می دانند احتمال اجابت نشدندش برابر است با احتمال برآورده شدنش اما هنوز سخت به دعاهای پنجاه درصدی امید دارند.چشم هایش کمی گرم شد و وقتی خورشید، در حال خودنمایی بود، راهداری و هلالاحمر و راهنمایی و رانندگی به کمک هم راه را باز کرده و به خودروها کمک کردند که به راه خود ادامه دهند. ارمیا از صمیم قلب تشکر کرد:_واقعا ازتون ممنونم که چند ساعتی بهم پناه دادید! اگه نبودین من تو این سرما میمُردم. حاج علی دست بر شانه اش گذاشت: این چه حرفیه پسرم؟! خدا هواتو داره. تا تهران هممسیریم، پشت سر ما باش که اگه اتفاقی افتاد دوباره تنها نباشی!_بیشتر از این شرمندهام نکنید حاج آقا!حاج علی: این حرفا رو نزن؛ پشت ماشین من بیا که خیالم راحت باشه!ارمیا لبخندی بر لب نشاند:_چشم! شما حرکت کنید منم پشت سرتونم!پژوی 405 سفید رنگ حاج علی میرفت و ارمیا با موتور سیاهرنگش در پی آنها میراند. حاج علی از آینه به جوان سیاهپوش پشت سرش نگاه میکرد. این پسر عجیب به دلش نشسته بود. کاش می شد دوباره او را ببیند.ساعات به کندی سپری میشد و راه به درازا کشیده بود. این برف سبب کندی حرکت بود. برای صبحانه و ناهار و نماز توقفهای کوتاهی داشتند و دوباره به راه افتادند. به ابتدای شهر که رسیدند، حاج علی توقف کرد؛ از ماشین پیاده شد و به سمت ارمیا رفت...خداحافظی کوتاهی کردند.حاج علی: خب دیگه راهمون از هم جداست. خیلی خوشحال شدم از دیدنت.ارمیا: ممنون از کمک شما. سعادتی بود برای من آشنایی با شما.حاج علی لبخندش عمق گرفت و گفت: خدا هواتو داره پسرم.ارمیا دنبال خدا در این قصه گشت. به نظر خودش همه اش شانس بود ولی چیزی به حاج علی نگفت. لازم نبود دل پیرمرد را بشکند. حاج علی رفت و ارمیا نگاهش خیره بود به راهِ رفتهی حاج علی!
۰:۴۰
لبخند به لب آیه آمد؛ کاش پسری باشد شبیه تو! من تو را میخواهم مَرد من!تلفن همراهش زنگ خورد. آن را در کیفش پیدا کرد. نام "رها" نقش بسته بود... "رها" دوست بود، خواهر بود، همکار بود. رها لبخند بود... لبخندی به وسعت تمام دردهایش!رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!
یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
رها پالتویش را بیشتر به خود فشرد. از زیرِ چادری که سوغات آیه از مشهد بود هم، سرما میلرزاندش! باید چند دست لباس گرم می خرید؛ شاید میتوانست اندکی از حقوقش را برای خود نگاه دارد. خسته شده بود از این زندگی؛ باید با احسان صحبت میکرد تا زودتر ازدواج کنند. اینطوری خودش خلاص میشد اما مادرش چه؟ او را تنها میگذاشت؟به خانه رسید؛ خانهی نسبتا بزرگ و خوبی بود، اما هیچ چیز این خانه برای او و مادرش نبود. زنگ را فشرد... کسی در را باز نکرد. میدانست مادرش اجازهی باز کردن در را هم ندارد؛ هیچوقت این حق را نداشت. این مادر و دختر هیچ حقی نداشتند، داستان تلخی بود قصّه زندگی رها و مادرش...امروز کلیدش را جا گذاشته بود و باید پشت در میماند تا پدر دلش بسوزد و در را باز کند. ساعتی گذشت و سرما به جانش نشسته بود. ماشین برادرش رامین را دید که با سرعت نزدیک میشود. ترمز سخت مقابل در زد و با عجله پیاده شد؛ حتی رها را هم ندید! در را باز کرد و وارد خانه شد. آنقدر عجله داشت که در را باز گذاشت و رفت. رها وارد شد، رامین همیشه عجیب رفتار میکرد؛ اما امروز این همه دستپاچگی، عجیب بود!وارد خانه که شد، به سمت آشپزخانه رفت، جایی که همیشه میتوانست مادرش را پیدا کند. رها: سلام مامان زهرای خودم، خسته نباشی!_سلام عزیزم؛ ببخش که پشت در موندی! بابات خونهست، نشد در رو برات باز کنم! چرا کلید نبرده بودی؟ آخه دختر تو چرا اینقدر بیحواسی؟رها مادر را در آغوش گرفت:_فدای سرت عزیزم؛ حرص نخور! من عادت دارم!یاداشت نویسنده ۲رها از قید و بند دنیا نبود اما دربند دنیای این زمینی ها هم نمیشد. راهش را پیدا کرده بود. راهی که انسانیت را میساخت، معنا می کرد و مفهوم می بخشید. رها دنیایی از قید و بند ها بود به وسعت دین...دین من، مفهوم انسانیت را ساخته است
splus.ir/romansaniehmansourieitaa.com/saniehmansourihttps://rubika.ir/romansaniehmansourihttps://ble.ir/romansaniehmansouri
۰:۴۱