۲۰:۲۶
️دعای امام حسین (ع) در هنگام گرفتاری و سختینقل شده که صبح عاشورا هنگامی که سواران دشمن به سوی امام حسین (ع) هجوم آوردند، ایشان دستهایشان را به سوی آسمان بلند کرده، فرمودند:
اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي فِي كُلِ كَرْبٍ وَ رَجَائِي فِي كُلِّ شِدَّةٍ، وَأَنْتَ لِي فِي كُلِّ أَمْرٍ نَزَلَ بِي ثِقَةٌ وَعُدَّةٌ، كَمْ مِنْ هَمٍّ يَضْعُفُ فِيهِ الْفُؤَادُ، وَتَقِلُّ فِيهِ الْحِيلَةُ وَيَخْذُلُ فِيهِ الصَّدِيقُ وَيَشْمَتُ فِيهِ الْعَدُوُّ، أَنْزَلْتُهُ بِكَ وَشَكَوْتُهُ إِلَيْكَ، رَغْبَةً مِنِّي إِلَيْكَ عَمَّنْ سِوَاكَ، فَفَرَّجْتَهُ وَكَشَفْتَهُ، وَأَنْتَ وَلِيُّ كُلِّ نِعْمَةٍ وَصَاحِبُ كُلِّ حَسَنَةٍ وَمُنْتَهَى كُلِّ رَغْبَةٍ.
خدایا! تو تکیهگاه من در هر اندوهی، و امیدم در هر سختی هستی! تو در هر کاری که بر من وارد شود، اعتماد و پشتوانهام هستی! چه بسیار اندوهی که در آن دل ناتوان میشود، چاره کم میآید، دوست یاری نمیکند، و دشمن شادمان میشود! آن را نزد تو فرود آوردم، و به تو شکایت کردم؛ به امید تو، نه غیر تو! پس تو آن را گشودی و برطرف کردی! پس تویی وَلیِّ هر نعمتی، صاحب هر نیکی، و نهایتِ هر آرزو!
تاریخ الطبري، 5/ 423 و تاریخ دمشق، 14/ 217، از ابوخالد کاهلی [کابلی؟] از امام حسین (ع)؛ الإرشاد للمفید، 2/ 96 و المصابیح للحسني، 372، از امام سجاد (ع) از امام حسین (ع)؛ الطبقات الکبیر، 6/ 437، به صورت مختصر از امام حسین (ع)مشابه این دعا از امام صادق (ع) نیز روایت شده (الکافي، 2/578 و تهذیب الأحکام، 3/ 94، از بکر بن محمد ازدی) و گفته شده که هنگامی که امام صادق (ع) دچار امر دشواری میشدند، وضو میگرفتند و دو رکعت نماز میخواندند و پس از آن مشابه این دعا را میخواندند (الدعاء للطبراني، 316، از محمد بن جعفر بن محمد). همچنانکه از ریان بن صلت روایت شده که مشابه همین دعا را از امام رضا (ع) شنید و پس از آن در هر سختی آن را خواند و گشایش برایش حاصل شد (أمالي المفید، 273). این دعا ضمن روایات دیگری هم آمده است (الکافي، 2/ 593؛ تهذیب الأحکام، 3/ 83-84).https://t.me/Al_Meerath
۱۹:۵۲
۹:۱۷
۷:۲۲
۷:۲۹
۱۲:۰۱
۱۲:۴۰
۸:۴۷
۱۲:۲۱
۵:۱۳
حکایتی در تواضع رسول خدا (ص) از زبان امام صادق (ع) روایتی از امام صادق علیهالسلام از پدرش امام باقر و او از امام علیبنالحسین علیهماالسلام در کتاب الزهد عبداللهبنمبارک، متوفای ۱۸۱، ص ۳۴۹ آمده است که از چند جهت شایسته توجه است. این روایت که مسند است و در چند منبع دیگر هم آمده، چنین است:
أخْبَرَكُمْ أَبُو عُمَرَ بْنُ حَيَوَيْهِ قَالَ: حَدَّثَنَا يَحْيَى قَالَ: حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ قَالَ: أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ قَالَ: أَخْبَرَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ قَالَ: قِيلَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: لَوِ اتَّخَذْنَا لَكَ شَيْئًا تَرْتَفِعُ عَلَيْهِ، تُكَلِّمُ مِنْهُ النَّاسَ، فَقَالَ : «لَا أَزَالُ بَيْنَكُمْ تَطَئُونَ عَقِبِي حَتَّى يَكُونَ اللَّهُ يَرْفَعُنِي»، ثُمَّ قَالَ: «لَا تَرْفَعُونِي فَوْقَ حَقِّي، فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى اتَّخَذَنِي عَبْدًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَنِي رَسُولًا»
ابوعمربنحیویه به ما خبر داد، از یحیی، از حسین، از عبدالوهاب ثقفی که به ما خبر داد و گفت: جعفربنمحمد از پدرش از علیبنحسین روایت کرد که فرمود:به رسول خدا ـ صلیاللهعلیهوآله ـ گفته شد: ای کاش چیزی برای شما قرار دهیم تا روی آن بایستید و از آنجا با مردم سخن بگویید.پیامبر فرمود: «من همواره در میان شما هستم و شما بر جای پای من قدم میگذارید تا آنگاه که خداوند خودش مرا بالا ببرد».سپس فرمود: «مرا بیش از حقم بالا مبرید، زیرا خداوند متعال مرا بندهای برگزید، پیش از آنکه مرا رسول خود گردانید».
آنچه در این روایت جالب است، اینکه نخست، بحث از آن است که چیزی زیر پای حضرت بگذارند تا روی آن بایستد و سخن بگوید در حالی که بالاتر از مردم قرار گرفته است. حضرت این را مدخل یک نکتۀ مهمتری قرار میدهد و میفرماید تا من هستم، همان جایی هستم که شما در کنار من، بر جای من قدم میگذارید و این ادامه دارد تا وقتی که خداوند من را بالا ببرد. به نظر میرسد اشارهاش به زمان قبض روح باشد؛ یعنی تا هستم، همین رویه را خواهم داشت.
آنگاه قاعدهای را در سخن اخیر میگوید و آن اینکه مرا بیش از حقم بالا مبرید، خداوند مرا بندۀ خود قرار داد پیش از آنکه رسولش قرار دهد. بدین ترتیب حضرت بر عبودیت و بندگی و همطرازی خود با همۀ بندگان خداوند تأکید میکند.
نکتۀ بلاغی این روایت آن است که رفعت مادی، سوژهای برای رفعت غیرمادی میشود و تازه آن هم از دو جهت، یکی رفتن نزد خداوند ـ در وقت مرگ ـ و دیگری برتری و رفعت از چهارچوب بندگی.
معنایش این است که تا وقتی زنده هستم، و نزد خداوند نرفتهام، در همین سطحِ بندگی خداوند خواهم بود.
اهمیت این نقل در این نیز هست که رسول (ص) اجازه نمیدهد دربارۀ او غلوّ شود و از پیروانش میخواهد او را در حد همان بندۀ خداوند که البته رسول او هم هست، بپذیرند.
در تتمهای که از سفیان الثوری برای این روایت نقل شده، تأکید شده است که حضرت میفرمود: شما رفتار نصارا را با من نداشته باشید که با عیسی چنان کردند.
منبع: کانال تلگرامی استاد رسول جعفریان
۱۳:۲۳
۱۶:۰۶
۱۸:۴۹
۱۹:۲۴
۱۵:۲۵
۵:۳۲
۱۹:۳۶
۱۹:۲۵
۷:۱۹
۸:۴۹