ر
سلام بر هر کسی که خدا مقدر کرده است نوشته مرا بخواند
« مذاکره نکنیم چه کنیم؟ »
تکلیف هر جنگی با مذاکره مشخص میشود. ما هر چقدر هم بجنگیم بالاخره باید در مذاکره برای تثبیت نتایج جنگ حاضر شویم. این گزاره بعنوان اصل قطعی، تقریبا در همه نحله های فکری کشور مورد پذیرش قرار گرفته است. مذاکره پایان جنگ در یکی از زمینه های زیر صورت میگیرد:
یکی از طرفین احساس میکند در مرز نابودی یا صدمه جدی غیرقابل تحمل قرار گرفته است و باید امتیاز قابلی بدهد تا مرگ خود را عقب بیاندازد برای همین پیش قدم مذاکره میشود مثل کسی که در مواجهه با زورگیر از ترس صدمه جدی، حاضر میشود گوشی و لپتاپ خود را بدهد. سرنوشت قطعی چنین مظلومی ذلت و باج دادن های پشت سر هم است و لاغیر! طرفین درگیری فهمیدهاند زورشان به هم نمیرسد باید به نوعی غائله را ختم کنند. در این صورت امتیاز دادن و گرفتن معنا ندارد. در نهایت هر کدام شان به مرزهای قبل از درگیری برمیگردند تا برای موقعیت مناسب بعدی آماده شوند. شاید از برخی منافع چشم بپوشند اما امتیاز اساسی نمیدهند هر دو طرف هم باید فعلاً با صدماتی که خوردند کنار بیایند. در این صورت هر کدام از طرفین باید خودشان را برای درگیری پُر قدرت تر و پُر صدمه تر بعدی آماده کنند. در انتها هم خدا حسرت موقعیت های #مقاومت قبلی را به دل مظلوم مینشاند. یکی از طرفین که طرف پیروز و قوی است میداند که در جنگ هم پیروز میشود اما تحلیلش این است که اگر مذاکره کند هم امتیاز میگیرد هم هزینه جنگ را نمیپردازد. در این صورت با ضربات مؤثر و اساسی، اول توان خود برای شکست طرف مقابل را به رخ میکشد، آنگاه باب مذاکره را باز میکند. آنگاه با دست برتر با اعتماد به نفس بالا و شروط حداکثری و با حوصله مذاکره میکند، در صورت شکست گ مذاکرات هم راه سخت تر را می رود همین!
اما #قاعده_غیبی موجود در این معادله چیز دیگری است! اگر عدهای از مظلومین با دور ریختن همه معادلات و محاسبات این چنینی فقط حاضر باشند تا پای جان بایستند هم پیروز خواهند شد هم امتیاز نمیدهند. به این روایت توجه کنید: دَعَا رَجُلٌ بَعْضَ بَنِي هَاشِمٍ إِلَی اَلْبِرَازِ فَأَبَی أَنْ يُبَارِزَهُ فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُبَارِزَهُ قَالَ كَانَ فَارِسَ اَلْعَرَبِ وَ خَشِيتُ أَنْ يَغْلِبَنِي فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ فَإِنَّهُ بَغَی عَلَيْكَ وَ لَوْ بَارَزْتَهُ لَغَلَبْتَهُ وَ لَوْ بَغَی جَبَلٌ عَلَی جَبَلٍ لَهُدَّ اَلْبَاغِي. کافی ج۵ ص۳۴ظالمی، فردی از بنیهاشم را به مبارزه دعوت کرد اما آن فرد از مبارزه کنار کشید و ابا کرد، مولی علی پرسیدند چرا با او مبارزه نکردی؟ گفت: پهلوان و ابرقدرت عرب بود، ترسیدم شکست بخورم! مولی علی فرمود: او به ناحق و به ظلم تو را به مبارزه دعوت کرده بود، اگر مقابلش میایستادی و کنار نمیکشیدی حتماً به او غلبه میکردی! اگر کوهی به کوه دیگر ظلم کند کوه ستمگر متلاشی میشود.
#مذاکره نکنیم چه کنیم؟مرد باش، بجنگ!
۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵شیخ اسماعیل رمضانی
@rozneveshtt
« مذاکره نکنیم چه کنیم؟ »
تکلیف هر جنگی با مذاکره مشخص میشود. ما هر چقدر هم بجنگیم بالاخره باید در مذاکره برای تثبیت نتایج جنگ حاضر شویم. این گزاره بعنوان اصل قطعی، تقریبا در همه نحله های فکری کشور مورد پذیرش قرار گرفته است. مذاکره پایان جنگ در یکی از زمینه های زیر صورت میگیرد:
یکی از طرفین احساس میکند در مرز نابودی یا صدمه جدی غیرقابل تحمل قرار گرفته است و باید امتیاز قابلی بدهد تا مرگ خود را عقب بیاندازد برای همین پیش قدم مذاکره میشود مثل کسی که در مواجهه با زورگیر از ترس صدمه جدی، حاضر میشود گوشی و لپتاپ خود را بدهد. سرنوشت قطعی چنین مظلومی ذلت و باج دادن های پشت سر هم است و لاغیر! طرفین درگیری فهمیدهاند زورشان به هم نمیرسد باید به نوعی غائله را ختم کنند. در این صورت امتیاز دادن و گرفتن معنا ندارد. در نهایت هر کدام شان به مرزهای قبل از درگیری برمیگردند تا برای موقعیت مناسب بعدی آماده شوند. شاید از برخی منافع چشم بپوشند اما امتیاز اساسی نمیدهند هر دو طرف هم باید فعلاً با صدماتی که خوردند کنار بیایند. در این صورت هر کدام از طرفین باید خودشان را برای درگیری پُر قدرت تر و پُر صدمه تر بعدی آماده کنند. در انتها هم خدا حسرت موقعیت های #مقاومت قبلی را به دل مظلوم مینشاند. یکی از طرفین که طرف پیروز و قوی است میداند که در جنگ هم پیروز میشود اما تحلیلش این است که اگر مذاکره کند هم امتیاز میگیرد هم هزینه جنگ را نمیپردازد. در این صورت با ضربات مؤثر و اساسی، اول توان خود برای شکست طرف مقابل را به رخ میکشد، آنگاه باب مذاکره را باز میکند. آنگاه با دست برتر با اعتماد به نفس بالا و شروط حداکثری و با حوصله مذاکره میکند، در صورت شکست گ مذاکرات هم راه سخت تر را می رود همین!اما #قاعده_غیبی موجود در این معادله چیز دیگری است! اگر عدهای از مظلومین با دور ریختن همه معادلات و محاسبات این چنینی فقط حاضر باشند تا پای جان بایستند هم پیروز خواهند شد هم امتیاز نمیدهند. به این روایت توجه کنید: دَعَا رَجُلٌ بَعْضَ بَنِي هَاشِمٍ إِلَی اَلْبِرَازِ فَأَبَی أَنْ يُبَارِزَهُ فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُبَارِزَهُ قَالَ كَانَ فَارِسَ اَلْعَرَبِ وَ خَشِيتُ أَنْ يَغْلِبَنِي فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ فَإِنَّهُ بَغَی عَلَيْكَ وَ لَوْ بَارَزْتَهُ لَغَلَبْتَهُ وَ لَوْ بَغَی جَبَلٌ عَلَی جَبَلٍ لَهُدَّ اَلْبَاغِي. کافی ج۵ ص۳۴ظالمی، فردی از بنیهاشم را به مبارزه دعوت کرد اما آن فرد از مبارزه کنار کشید و ابا کرد، مولی علی پرسیدند چرا با او مبارزه نکردی؟ گفت: پهلوان و ابرقدرت عرب بود، ترسیدم شکست بخورم! مولی علی فرمود: او به ناحق و به ظلم تو را به مبارزه دعوت کرده بود، اگر مقابلش میایستادی و کنار نمیکشیدی حتماً به او غلبه میکردی! اگر کوهی به کوه دیگر ظلم کند کوه ستمگر متلاشی میشود.#مذاکره نکنیم چه کنیم؟مرد باش، بجنگ!
۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵شیخ اسماعیل رمضانی
@rozneveshtt
۳:۱۴