دنیا منتظر ما نمیماند! واکنشها به خبر توافق صلح آذربایجان و ارمنستان با میانجیگری آمریکا متفاوت بود، برخی خوشحال شدند و برخی ناراحت؛ بعضی احساس خطر کردند و بعضی احساس پیروزی؛ در این بین اما یک اظهار نظر بسیار تعجب بر انگیز بود: «اگر گسترش روابط و همکاری با همسایگان و کشورهای منطقه را از منظری جامع ببینیم، نیازی نیست نگران برخی مسائل جزئیتر، ازجمله در موضوع گذرگاههای مرزی شمال غرب کشور باشیم». این جمله را رئیس جمهور کشوری در همسایگی این کریدور گفت که رؤیای چهارراه بودن دنیا را در سر میپروراند و تازه چند هفتهای است که از جنگش با رژیم منحوس صهیونیستی و آمریکا میگذرد. سؤال اول این است که آیا واقعاً این مسئله همانطور که رئیس جمهور محترم فرمودند، جزئی است؟ با بررسی تبعات آن برای ایران، درخواهیم یافت که مسئله بیش از آنچه فکر کنیم مهم و حیاتی است؛ تبعاتی چون حذف از کریدورهای جهانی، ایجاد شکاف توسعه میان جمهوری آذربایجان و استانهای آذری زبان ایران و در نتیجه دامن زدن به تحرکهای جداییطلبانه، افزایش هزینههای امنیتی در مرزهای شمال غربی، تهدید ژئوپلیتیکی از دست دادن مرز با ارمنستان و از دست رفتن اهرم فشار تهران بر باکو. اکنون سؤال دوم این است که در برابر این طرح پیچیده، ایران چه کار میتواند بکند؟ و آیا اصلاً راهی وجود دارد؟ پاسخ آن است که با کمال تأسف، در عمل ابزارهای ایران برای جلوگیری از این کریدور بسیار محدود است و اگر دیر به خود بجنبد دیگر هیچ کاری از دستش ساخته نیست. الآن زمان انتخاب و زمان تصمیم است، اصلیترین راهی که پیش روی ایران قرار دارد آن است که از ظرفیت ژئواکونومیکی خود استفاده و در عمل کریدور شرق به غرب و شمال به جنوب را در خود احیا کند. راهی جز این نیست، بر فرض که بتوانیم از کریدور زنگزور چشمپوشی کنیم یا به هر نحوی جلوی آن را بگیریم، آیا میتوانیم همین کار را در قبال عراق و ترکمنستان هم بکنیم؟ در برابر پاکستان و افغانستان چطور؟ درباره عمان و ترکیه چه؟ دیگر دارد دیر میشود، هیچکس منتظر ما نمیماند! باید خود دست به کار شویم. جهت تحقق این امر که با توجه به مشکلات ساختار حکمرانی کشور (لختی، عدم هماهنگی بین دستگاهی، انفعال، ترس از تصمیمگیری و تعارض منافع فراوان) دور از دسترس به نظر میرسد، پیشنهاد میشود نهادی پرقدرت تحت عنوان «*اتاق جنگ اقتصادی*» ذیل شورای عالی امنیت ملی شکل بگیرد و شخص رئیس جمهور خود این پروژهها را دنبال کرده و وظیفه پیگیری آن را به دبیر شعام بسپرد. دبیر شعام نیز موظف باشد با تشکیل اتاق جنگ اقتصادی در بالاترین سطح ممکن پیگیر این امور باشد." /> به قلم علی باقری | پژوهشگر حلقه حکمرانی نظام پولی مرکز رشد مطالعه متن کامل یادداشت منتشرشده در روزنامه فرهیختگان#اتاق_جنگ_اقتصادی#حلقه_حکمرانی_نظام_پولی
#مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) Rushd.ir @rushdisu۷۲۲۱