بازارسال شده از
پیامبر خود را در مواجهه با مخالفتهای مخالفان و اذیت و آزار آنان، موظف میکند به اینکه برای حصول مراتب عالی و برتر یقین به خداوند، در عبادت خداوند استمرار داشته باشد تا به مقام تسبیح و تحمید خداوند هم نائل گردد که در آیه قبلی، بدان اشاره مینماید.
نقش بندگی خداوند در تحمل مصائباز اینجا معلوم میشود که معرفت جوشیده از عبودیت خداوند، تنها منبعی است که انسان را در انجام کارهای خداپسندانه مقاوم نموده و او را، برای غلبه بر مشکلات و سختیهای زندگی مساعدت مینماید؛ چرا که انسان مداوم در پذیرش بندگی خداوند، به این درجه از یقین و قطعیت میرسد که با خود بگوید هر آنچه از دوست رسد خوش آید. خداوندی که از خود او، برای او مهربانتر است و نزدیکتر؛ امکان ندارد او را در سختیها رها نماید، لذا با تکیه بر معرفت و یقینی که انسان معتقد به خداوند به دست میآورد به آسانی و بدون عسر و حرج، در غلبه یافتن بر چالشهای زندگی دنبال راه چاره میافتد و با پیدا نمودن راهکارها، مشکلات را از سر راه خود برمیدارد.بنابراین، وقتی که انسان فهم کرد که مالک حقیقی خداست و همه چیز، به سوی اوست اولاً، مصیبت و مشکلات را جزئی از این مسیر میبیند و در نتیجه، ناامیدی انسان به امید تبدیل میشود. ثانیاً، انسان مصیبتها را وسیلهای برای رشد و پالایش خود مشاهده میکند.
" />به قلم: علی کریمپور قراملکی
#رنج#حیات_قرآنی
@goran1347
نقش بندگی خداوند در تحمل مصائباز اینجا معلوم میشود که معرفت جوشیده از عبودیت خداوند، تنها منبعی است که انسان را در انجام کارهای خداپسندانه مقاوم نموده و او را، برای غلبه بر مشکلات و سختیهای زندگی مساعدت مینماید؛ چرا که انسان مداوم در پذیرش بندگی خداوند، به این درجه از یقین و قطعیت میرسد که با خود بگوید هر آنچه از دوست رسد خوش آید. خداوندی که از خود او، برای او مهربانتر است و نزدیکتر؛ امکان ندارد او را در سختیها رها نماید، لذا با تکیه بر معرفت و یقینی که انسان معتقد به خداوند به دست میآورد به آسانی و بدون عسر و حرج، در غلبه یافتن بر چالشهای زندگی دنبال راه چاره میافتد و با پیدا نمودن راهکارها، مشکلات را از سر راه خود برمیدارد.بنابراین، وقتی که انسان فهم کرد که مالک حقیقی خداست و همه چیز، به سوی اوست اولاً، مصیبت و مشکلات را جزئی از این مسیر میبیند و در نتیجه، ناامیدی انسان به امید تبدیل میشود. ثانیاً، انسان مصیبتها را وسیلهای برای رشد و پالایش خود مشاهده میکند.
" />به قلم: علی کریمپور قراملکی#رنج#حیات_قرآنی
@goran1347
راهکارهای افزایش تاب آوری در مواجهه با سختی های زندگی (9)تکیه بر قدرت برتر و استمداد از اوانسان، با توجه بر اینکه قدرت بدنی و نیروی ارادی محدودی دارد در مقابله با مشکلات از توان محدودی هم برخوردار است، لذا اصولاً، با تکیه بر خود نمی تواند بر سختی های ززندگی غلبه کند. از اینرو، در کسب بهبودی یا فائق آمدن بر چالشهای زندگی سعی میکند از دیگران استفاده کند ولی از آنجا که اغیار نیز، مثل او، توان محدودی دارند در پاسخگویی به خواسته وی عاجز میشوند. در نتیجه، انسان با ناامیدی از اسباب مادی، راه چارهای جز مراجعه به اسباب غیبی ندارد. در این میان، در رأس قدرتهای غیبی که قدرت بخش دیگر قدرتها هم هست، باید انسان به او مراجعه نماید. چنانچه، پیامبران گرامی همه در زندگی و حوادث مختلف آن، به خداوند تکیه کرده و به او مراجع مینمودند. به عنوان نمونه:انسانهای متکی بر خداوند در همه مراحل زندگانیمطالعه زندگی انسانهای بزرگی همانند انبیاء الهی و اولیای الهی، نشان دهنده اتکاء آنان به قدرت برتر؛ یعنی خداوند رحمن و رحیم در حیات فردی و اجتماعی خودشان است.حضرت آدم؛ نخستین پیامبر که خداوند برای هدایت بشر مبعوث فرمود حضرت آدم بود. ایشان، در زمانی که با حادثه غمبار در جنت خودش مواجه شد برای مقابله با آن و جبران غفلت از شرارت ابلیس، به خداوند مراجعه نمود و با کلماتی که از او خواست توانست مرتبه قبلی خودش را بازیابی نماید. خداوند فرمود: « فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ؛ سپس آدم از پروردگارش كلماتى دريافت داشت؛ (و با آنها توبه كرد.) و خداوند توبه او را پذيرفت؛ چرا كه خداوند توبهپذير و مهربان است.»(سوره /37) حضرت ابراهیم؛ حلقه مشترک انبیای ادیان توحیدی، در همه رویدادهای حیات خود، به خداوند تکیه میکرده، مانند درخواست فرزند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ، إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ، إِنَّ رَبِّي لَسَمِيعُ الدُّعاءِ، شكر خداى را كه در سر پيرى اسماعيل و اسحاق را به من ارزانى داشت، آرى پروردگار من شنوا و داناى بحاجت است،(ابراهیم/39) در امنیت بخشی به خانه خداوند (بقره/126)، در پذیرش قبول ساخت کعبه (بقره/127)، در مواجهه با نمرود (بقره/258)، در مقام کسب اطمینان قلبی (بقره/260) و غیره.حضرت موسی؛ آن حضرت که الگوی مبارزه با طاغوت به شمار میآید، بر خداوند تکیه داشتند. چنانچه فرمود: «قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ اسْتَعينُوا بِاللَّهِ وَ اصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ؛ موسى به قوم خود گفت: «از خدا يارى جوييد، و استقامت پيشه كنيد، كه زمين از آن خداست، و آن را به هر كس از بندگانش كه بخواهد، واگذار مىكند؛ و سرانجام (نيك) براى پرهيزكاران است!».(اعراف/128) و یا فرمود: «وَ قالَ مُوسى يا قَوْمِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُسْلِمينَ؛ موسى گفت: «اى قوم من! اگر شما به خدا ايمان آوردهايد، بر او توكّل كنيد اگر تسليم فرمان او هستيد!». (یونس/84) و سایر موارد.حضرت عیسی؛ ایشان که همچون حضرت موسی برای هدایت قوم بنی اسرائیل مبعوث شده بود همه معجزات خودش را به اینکه به خودش مستند نماید به اذن و قدرت الهی متکی نموده و چنین بیان میکند: «وَ رَسُولاً إِلى بَني إِسْرائيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْيِ الْمَوْتى بِإِذْنِ اللَّهِ وَ ...؛ و (او را به عنوان) رسول و فرستاده به سوى بنى اسرائيل (قرار داده، كه به آنها مىگويد:) من نشانهاى از طرف پروردگار شما، برايتان آوردهام؛ من از گِل، چيزى به شكل پرنده مىسازم؛ سپس در آن مىدمم و به فرمان خدا، پرندهاى مىگردد. و به اذن خدا، كورِ مادرزاد و مبتلايان به برص [پيسى] را بهبودى مىبخشم؛ و مردگان را به اذن خدا زنده مىكنم؛ و ...»حضرت محمد؛ آخرین و کاملترین پیامبر الهی که همه موفقیتهای خود در غلبه بر دشمنان و انتشار اسلام به خداوند استناد نموده و میفرماید: «قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَميعاً الَّذي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ يُحْيي وَ يُميتُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ كَلِماتِهِ وَ اتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ؛ بگو: «اى مردم! من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم؛ همان خدايى كه حكومت آسمانها و زمين، از آن اوست؛ معبودى جز او نيست؛ زنده مىكند و مىميراند؛ پس ايمان بياوريد به خدا و فرستادهاش، آن پيامبر درس نخواندهاى كه به خدا و كلماتش ايمان دارد؛ و از او پيروى كنيد تا هدايت يابيد!». (اعراف/158)" />به قلم: علی کریمپور قراملکی#رنج#حیات_قرآنی
@goran1347
۱
تحلیل شخصیتِ قرآنیِ امام حسین ع (2)2. آيه« تطهير»خداوند مي فرمايد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكمُ تَطْهِيرًا؛ به راستي خداوند مي خواهد كه هرگونه پليدي را از شما اهل بيت ببرد و شما را پاكيزه بگرداند». (احزاب/33)تشریح مفاد آیه شریفهاز نظر مفسرآن، واژه« اِنّما» اشاره به حصر خداوند از دو جهت دارد: يكي انحصار اراده پروردگار در بردن رجس و ديگري، انحصارِ رجس از اهل بيت تنهاست. منظور از«يُرِيدُ» هم، به نحو اراده تكويني و تخلف ناپذير است؛ چرا كه اگر به نحو اراده تشريعي بود، نيازي به ذكر اهل بيت در آيه نبود. اراده طهارت به نحو تشريعي، شامل براي همه انسانهاست و تخصيص به اهل بيت معنايي ندارد. مقصود از«لِيُذهِبَ»، دور ساختن هر پليدي پيش از آلودگي شخص به آن است. همينطور، مراد از«عَنكُم» حضرت فاطمه و علي (ع) و حسنين (ع) هستند؛ چرا كه اگر همسران نيز مقصود خداوند ميبود بايستی به جای «عنکم»، از ضمیر«عنكنّ» با شکل جمع مونث ميفرمود، و تمام احاديث دلالت کننده بر شأن نزول هم، ادعاي انحصار در اهل بيت را تاييد ميكنند.منظور از«رجس»نیز، نفي هر گونه پيروي از هواي نفس است، خواه گناه باشد يا غير گناه (مباحات) به دليل آنكه كلمه رجس مفعولِ فعل «لِیُذهِبَ» قرار گرفته و اذهاب در معناي سلبِ مطلق بوده و سلب مطلق هم، با انتفاء هر فردي از رجس مصداق پيدا ميكند.چنانچه، به دليل حديث منقول از رسول گرامي اسلام كه فرمود:« انا و اهل بيتي مطهرون من الذنوب؛ من و اهل بيتم از تمام گناهان پاك شده ايم». همينطور، عبارت«يطهّركم تطهيراً» که عطف به جمله« ليذهب عنكم» است معناي پاكيزه ساختن به صورت تاكيد را افاده مینماید. بدیهی است، پاكيزه ساختن معناي مطلق دارد و شامل پيراستن از هرگونه عقايد باطل و اعمال ناصواب است. به دلایل گفته شده، به روشني ميتوان ادعا نمود كه طبق معناي صريح آيه، نميتوان اساسا هيچ گونه خطايي و اشتباهي را چه در نحوه زندگيِ شخصيِ اهل بیت و چه در شكل بيان دين و احكام الهي به آنان نسبت داد. ازاينرو، طبق بيان مفسران معناي آيه فوق اين مي شود كه اهل بيت (ع)، هرگز گناه و خلاف در حيات خود نخواهند داشت. علامه طباطبايي (ره) در ذيل تفسير آيه مي فرمايد: «خدا ميخواهد تمام انواع پليديها و حالتهاي خبيثه و رذيله را از نفس شما ببرد و چنين كاري با عصمت منطبق ميشود و عصمت عبارت از يك نوع علم و آگاهي مخصوص در نفس كه انسان را از هر باطلي چه عقايد باطل و چه اعمال زشت حفظ ميكند». (تفسیر المیزان، ج16، ص312)
بیان ارتباط آیه شریفه با قیام اباعبدالله عاستدلال با آيه شريفه بر مشروعيت قيام امام حسين (ع)، مثل آيه قبلي به شكل قياس منطقي از نوع قياس مركب ميباشد: الف- طبق آيه شريفه، اهل بيت (ع) از طرف خداوند پاكيزه معرفي شدهاند. ب- تطهیر، معناي مطلق دارد و شامل پيراستن از هرگونه عقايد باطل و اعمال ناصواب در حيات شخصي و اجتماعي است. پس، نتيجه ميگيريم كه اهل بيت در حيات خودشان نبايد گناه و اشتباهي را مرتكب بشوند. از سوي ديگر، الف- امام حسين (ع) بر اساس روايات وارده، از مصاديق اهل بيت محسوب ميشوند. ب- طبق آيه شريفه، اهل بيت در حيات خودشان نبايد گناه و اشتباهي را مرتكب بشوند. پس، امام حسين (ع) نبايد در حيات فردي و جمعي خود مرتكب گناه و اشتباهي گردند. البته، اگر كسي ايراد بكند به اين كه خواست طهارت، دليل بر عصمت از خطا در خارج نمي تواند باشد؟ در پاسخ مي گوييم: اگر حصول طهارت به نحو تشريعي بود امكان جدايي مراد از اراده قابل فرض بود؛ يعني خداوند طهارت اهل بيت را بخواهد ولي معلوم نيست به طور يقين از طرف اهل بيت اين خواست جامه عمل بپوشد و لكن چنان كه بيان شد، اراده طهارت از نوع تكويني است. هم چنان كه علامه طباطبايي(ره) به آن معتقدند. معلوم است كه در اين نوع از اراده، انفكاك مراد از اراده امكانپذير نیست، لذا خواست طهارت، عين عصمت اهل بيت در خارج را نتيجه بخش خواهد بود.
خلاصه، ادعا این است كه چون بر اساس آيه فوق، وجود اهل بيت پيامبر گرامي اسلام با ويژگي دوري از هر گونه خطاي اخلاقي و اعتقادي با عنوان« عصمت» متصف است و امام حسين (ع) هم، از جمله اين افراد اهل بيت هستند، لذا ایشان، با اين قوه شهودي تام امكان ندارد حركتي برخلاف رضايت خداوند و رسولش گامي بردارند. از اینرو، نتيجه ميگيريم كه قيام و حركت آن حضرت در مقابل يزيد، همان راه مورد رضايت خداوند بوده و اين يزيد است كه گناهكار شناخته خواهد شد؛ چرا كه در مقابل فرد معصوم ايستاد و او را به قتل رساند.
" />به قلم: علی کریمپور قراملکی
#محرم#حیات_قرآنی
@goran1347
بیان ارتباط آیه شریفه با قیام اباعبدالله عاستدلال با آيه شريفه بر مشروعيت قيام امام حسين (ع)، مثل آيه قبلي به شكل قياس منطقي از نوع قياس مركب ميباشد: الف- طبق آيه شريفه، اهل بيت (ع) از طرف خداوند پاكيزه معرفي شدهاند. ب- تطهیر، معناي مطلق دارد و شامل پيراستن از هرگونه عقايد باطل و اعمال ناصواب در حيات شخصي و اجتماعي است. پس، نتيجه ميگيريم كه اهل بيت در حيات خودشان نبايد گناه و اشتباهي را مرتكب بشوند. از سوي ديگر، الف- امام حسين (ع) بر اساس روايات وارده، از مصاديق اهل بيت محسوب ميشوند. ب- طبق آيه شريفه، اهل بيت در حيات خودشان نبايد گناه و اشتباهي را مرتكب بشوند. پس، امام حسين (ع) نبايد در حيات فردي و جمعي خود مرتكب گناه و اشتباهي گردند. البته، اگر كسي ايراد بكند به اين كه خواست طهارت، دليل بر عصمت از خطا در خارج نمي تواند باشد؟ در پاسخ مي گوييم: اگر حصول طهارت به نحو تشريعي بود امكان جدايي مراد از اراده قابل فرض بود؛ يعني خداوند طهارت اهل بيت را بخواهد ولي معلوم نيست به طور يقين از طرف اهل بيت اين خواست جامه عمل بپوشد و لكن چنان كه بيان شد، اراده طهارت از نوع تكويني است. هم چنان كه علامه طباطبايي(ره) به آن معتقدند. معلوم است كه در اين نوع از اراده، انفكاك مراد از اراده امكانپذير نیست، لذا خواست طهارت، عين عصمت اهل بيت در خارج را نتيجه بخش خواهد بود.خلاصه، ادعا این است كه چون بر اساس آيه فوق، وجود اهل بيت پيامبر گرامي اسلام با ويژگي دوري از هر گونه خطاي اخلاقي و اعتقادي با عنوان« عصمت» متصف است و امام حسين (ع) هم، از جمله اين افراد اهل بيت هستند، لذا ایشان، با اين قوه شهودي تام امكان ندارد حركتي برخلاف رضايت خداوند و رسولش گامي بردارند. از اینرو، نتيجه ميگيريم كه قيام و حركت آن حضرت در مقابل يزيد، همان راه مورد رضايت خداوند بوده و اين يزيد است كه گناهكار شناخته خواهد شد؛ چرا كه در مقابل فرد معصوم ايستاد و او را به قتل رساند." />به قلم: علی کریمپور قراملکی#محرم#حیات_قرآنی
@goran1347