بازارسال شده از کانال حیات قرآنی
پیامبر خود را در مواجهه با مخالفتهای مخالفان و اذیت و آزار آنان، موظف میکند به اینکه برای حصول مراتب عالی و برتر یقین به خداوند، در عبادت خداوند استمرار داشته باشد تا به مقام تسبیح و تحمید خداوند هم نائل گردد که در آیه قبلی، بدان اشاره مینماید.
نقش بندگی خداوند در تحمل مصائباز اینجا معلوم میشود که معرفت جوشیده از عبودیت خداوند، تنها منبعی است که انسان را در انجام کارهای خداپسندانه مقاوم نموده و او را، برای غلبه بر مشکلات و سختیهای زندگی مساعدت مینماید؛ چرا که انسان مداوم در پذیرش بندگی خداوند، به این درجه از یقین و قطعیت میرسد که با خود بگوید هر آنچه از دوست رسد خوش آید. خداوندی که از خود او، برای او مهربانتر است و نزدیکتر؛ امکان ندارد او را در سختیها رها نماید، لذا با تکیه بر معرفت و یقینی که انسان معتقد به خداوند به دست میآورد به آسانی و بدون عسر و حرج، در غلبه یافتن بر چالشهای زندگی دنبال راه چاره میافتد و با پیدا نمودن راهکارها، مشکلات را از سر راه خود برمیدارد.بنابراین، وقتی که انسان فهم کرد که مالک حقیقی خداست و همه چیز، به سوی اوست اولاً، مصیبت و مشکلات را جزئی از این مسیر میبیند و در نتیجه، ناامیدی انسان به امید تبدیل میشود. ثانیاً، انسان مصیبتها را وسیلهای برای رشد و پالایش خود مشاهده میکند.
" />
به قلم: علی کریمپور قراملکی
#رنج#حیات_قرآنی
@goran1347
نقش بندگی خداوند در تحمل مصائباز اینجا معلوم میشود که معرفت جوشیده از عبودیت خداوند، تنها منبعی است که انسان را در انجام کارهای خداپسندانه مقاوم نموده و او را، برای غلبه بر مشکلات و سختیهای زندگی مساعدت مینماید؛ چرا که انسان مداوم در پذیرش بندگی خداوند، به این درجه از یقین و قطعیت میرسد که با خود بگوید هر آنچه از دوست رسد خوش آید. خداوندی که از خود او، برای او مهربانتر است و نزدیکتر؛ امکان ندارد او را در سختیها رها نماید، لذا با تکیه بر معرفت و یقینی که انسان معتقد به خداوند به دست میآورد به آسانی و بدون عسر و حرج، در غلبه یافتن بر چالشهای زندگی دنبال راه چاره میافتد و با پیدا نمودن راهکارها، مشکلات را از سر راه خود برمیدارد.بنابراین، وقتی که انسان فهم کرد که مالک حقیقی خداست و همه چیز، به سوی اوست اولاً، مصیبت و مشکلات را جزئی از این مسیر میبیند و در نتیجه، ناامیدی انسان به امید تبدیل میشود. ثانیاً، انسان مصیبتها را وسیلهای برای رشد و پالایش خود مشاهده میکند.
#رنج#حیات_قرآنی
۱
۱۸:۰۲
۳۰
۱۵:۲۲
۲۶
۱۵:۲۲
#رنج#حیات_قرآنی
۳۳
۱۵:۲۳
۹۶
۱۸:۳۹
تحلیل شخصیتِ قرآنیِ امام حسین ع (1)1. آيه « امر به معروف و نهي از منكر»خداوند ميفرمايد: «وَ لْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلىَ الخْيرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَ أُوْلَئكَ هُمُ الْمُفْلِحُون؛ بايد كه از ميان شما گروهى باشند كه به خير دعوت كنند و امر به معروف و نهى از منكر كنند. اينان رستگارانند».(آل عمران/104)تشریح مفاد آیه شریفهاز نظر اسلام، رسيدن به كمال و خوشبختي حق همگاني است و اين حق همگاني، در صورتي امكانپذير است كه همگان بدان پايبند باشند. به اين سبب، در دین اسلام جهت آسيب نديدن فرد غيرِ متخلّف از عوارض نامطلوب رفتارهاي فرد ناهنجار، اين حق به صورت طبيعي به فرد سالم داده ميشود كه افزون بر اينكه، خود را از آثار ناهنجاريهاي اجتماعي محافظت بكند، نسبت به فرد متخلف هم حق اعتراض داشته باشد؛ چرا كه فرد متخلّف، با كارش نسبت به اخلاق و عقيده شخص سالم ضربه وارد نموده و اين فرد را، در معرض انواع بيماري روحي و جسماني قرار ميدهد. بنابراين، اصل امر به معروف و نهي از منكر حقي است كه به همراه زندگي گروهي انسان با انسانهاي ديگر به وجود ميآيد و در نتیجه، نه كسي ميتواند آن را از خود ساقط بكند و نه كسي قادر است آن را از ديگري سلب بكند.به عبارت ديگر، نابسامانیهايي كه لازمه زندگي مادي و طبيعي است، احتياج به زدودن آنها از متن جامعه است و جامعه، نيازمند اصلاح مداوم است. اسلام براي رسيدن به اين هدف، ساز و كاري را با عنوان «امر به معروف و نهي از منكر» معین نموده است. البته،اين قانون شرايطي دارد كه در عمل به آن بايد شرايط آن نيز ملاحظه گردد كه در منابع فقهي مورد اشاره قرار گرفتهاند. بیان ارتباط آیه شریفه با قیام اباعبدالله عاستدلال به این آيه شريفه، در ضرورت قيام امام حسين (ع) از نوع قياس منطقي به شكل اولي است:1. صغري قياس؛ بنابر نقل مورخان اسلامي انواع منكرات در زمان آن حضرت شيوع پيدا كرده بود، خواه منكرات عقيدتي، مثل: انديشه هاي جبرگرايي و نشر مختار نبودن انسان در زندگي، سوء استفاده از اعتقادات مذهبي و دستاويز قرار دادن برخی از آیات قرآن در توجيه اعمال نارواي حكومت و تفسيرهاي ناروا و خواه منكرات عملي، مانند: ايجاد تفرقه و اختلاف بين مسلمانان به بهانه هاي گوناگون، سوء استفاده از بيت المال و بذل و بخشش به افراد چاپلوس و متملق و بي لياقتي و دنياطلب، تبعيض هاي قومي، اقتصادي و نژادي و برقراري حكومت سلطنتي و اشرافي و ساير موارد.2. كبري قياس؛ طبق آيات وارده در باره امر به معروف و نهي از منكر، مانند آيه104 و 114 سوره آل عمران و آيه157 سوره اعراف و ساير آيات، هر منكري در جامعه بايستي اصلاح و زدوده شود. 3. نتيجه؛ پس در جامعه آن روزگار، بايستي اصلاح صورت ميپذيرفت؛ چرا كه فلسفه نزول آيات الهي، اجراي اوامر و نواهی الهی توسط بشر در زندگي شخصي و اجتماعي براي وصول به كمال و سعادت دنيا و آخرت مي باشد. از سوي ديگر، مجري اين اصلاح هم، كسي جز امام حسين (ع) نميتوانست باشد. چون كه ايشان با دارا بودن به تربيت محمدي (ص) و طهارت ذاتي و آشنايي به معارف قرآني و سنت نبوي، شايستگي لازم براي قيام عليه منكرات موجود در جامعه را داشتند. به قلم: علی کریمپور قراملکی
۸۹
۱۸:۴۰
در تاریخ بشریت شهیدی همانند امام حسین (ع) پیدا نخواهید کرد که تن و بدن دلدادگان از شوق و حرارت محبتِ او به لرزه درآید و قلبها در عشق او بسوزد.(سید قطب، فی ظلال القران، ج5، ص 3086- تفسیر آیه 50 از سوره مؤمن)سید قطب به دستور جمال عبدالناصر در۱۹۶۶، به اتهام «توطئه برای براندازی رژیم» اعدام شد.
۹۴
۱۹:۱۸
۴۲
۵:۰۴
۴۱
۵:۰۴
چنانچه، به دليل حديث منقول از رسول گرامي اسلام كه فرمود:« انا و اهل بيتي مطهرون من الذنوب؛ من و اهل بيتم از تمام گناهان پاك شده ايم». همينطور، عبارت«يطهّركم تطهيراً» که عطف به جمله« ليذهب عنكم» است معناي پاكيزه ساختن به صورت تاكيد را افاده مینماید. بدیهی است، پاكيزه ساختن معناي مطلق دارد و شامل پيراستن از هرگونه عقايد باطل و اعمال ناصواب است. به دلایل گفته شده، به روشني ميتوان ادعا نمود كه طبق معناي صريح آيه، نميتوان اساسا هيچ گونه خطايي و اشتباهي را چه در نحوه زندگيِ شخصيِ اهل بیت و چه در شكل بيان دين و احكام الهي به آنان نسبت داد. ازاينرو، طبق بيان مفسران معناي آيه فوق اين مي شود كه اهل بيت (ع)، هرگز گناه و خلاف در حيات خود نخواهند داشت. علامه طباطبايي (ره) در ذيل تفسير آيه مي فرمايد: «خدا ميخواهد تمام انواع پليديها و حالتهاي خبيثه و رذيله را از نفس شما ببرد و چنين كاري با عصمت منطبق ميشود و عصمت عبارت از يك نوع علم و آگاهي مخصوص در نفس كه انسان را از هر باطلي چه عقايد باطل و چه اعمال زشت حفظ ميكند». (تفسیر المیزان، ج16، ص312)
بیان ارتباط آیه شریفه با قیام اباعبدالله عاستدلال با آيه شريفه بر مشروعيت قيام امام حسين (ع)، مثل آيه قبلي به شكل قياس منطقي از نوع قياس مركب ميباشد: الف- طبق آيه شريفه، اهل بيت (ع) از طرف خداوند پاكيزه معرفي شدهاند. ب- تطهیر، معناي مطلق دارد و شامل پيراستن از هرگونه عقايد باطل و اعمال ناصواب در حيات شخصي و اجتماعي است. پس، نتيجه ميگيريم كه اهل بيت در حيات خودشان نبايد گناه و اشتباهي را مرتكب بشوند. از سوي ديگر، الف- امام حسين (ع) بر اساس روايات وارده، از مصاديق اهل بيت محسوب ميشوند. ب- طبق آيه شريفه، اهل بيت در حيات خودشان نبايد گناه و اشتباهي را مرتكب بشوند. پس، امام حسين (ع) نبايد در حيات فردي و جمعي خود مرتكب گناه و اشتباهي گردند. البته، اگر كسي ايراد بكند به اين كه خواست طهارت، دليل بر عصمت از خطا در خارج نمي تواند باشد؟ در پاسخ مي گوييم: اگر حصول طهارت به نحو تشريعي بود امكان جدايي مراد از اراده قابل فرض بود؛ يعني خداوند طهارت اهل بيت را بخواهد ولي معلوم نيست به طور يقين از طرف اهل بيت اين خواست جامه عمل بپوشد و لكن چنان كه بيان شد، اراده طهارت از نوع تكويني است. هم چنان كه علامه طباطبايي(ره) به آن معتقدند. معلوم است كه در اين نوع از اراده، انفكاك مراد از اراده امكانپذير نیست، لذا خواست طهارت، عين عصمت اهل بيت در خارج را نتيجه بخش خواهد بود.
خلاصه، ادعا این است كه چون بر اساس آيه فوق، وجود اهل بيت پيامبر گرامي اسلام با ويژگي دوري از هر گونه خطاي اخلاقي و اعتقادي با عنوان« عصمت» متصف است و امام حسين (ع) هم، از جمله اين افراد اهل بيت هستند، لذا ایشان، با اين قوه شهودي تام امكان ندارد حركتي برخلاف رضايت خداوند و رسولش گامي بردارند. از اینرو، نتيجه ميگيريم كه قيام و حركت آن حضرت در مقابل يزيد، همان راه مورد رضايت خداوند بوده و اين يزيد است كه گناهكار شناخته خواهد شد؛ چرا كه در مقابل فرد معصوم ايستاد و او را به قتل رساند.
" />
به قلم: علی کریمپور قراملکی
#محرم#حیات_قرآنی
@goran1347
#محرم#حیات_قرآنی
۴۸
۵:۰۵