پیامبر اکرم (ص):" زکات (پاکی و رشد) علم، نشر و آشکار کردن آن است "در سنت اسلامی، «زکات» به معنی پاک‌سازی مال و افزایش برکت آن با بخشش است. علم فقط برای صاحبش نیست، بلکه وظیفه انتقال و اشتراک‌گذاری دارد. در عصر هوش مصنوعی، این حدیث می‌تواند به این معنا تعبیر شود که اگر علمی با کمک هوش مصنوعی تولید میشود، «نشر آن» (زکات آن) مستلزم شفافیت کامل در نحوه‌ی تولید است. اگر علم را احتکار کنیم یا با ابهام‌آفرینی در تألیف، اعتماد به آن را خدشه‌دار کنیم، در واقع «زکات» آن را ادا نکرده‌ایم و مسئولیت‌پذیری علمی را زیر پا گذاشته‌ایم. بهترین صدقه آن است که دانشی بیاموزید و آن را به دیگران آموزش بدهید.@AASaboury۱۲۸ مفهوم دانش، علوم، علوم پایه و علوم تجربیدانش (Knowledge) شامل هر دانایی و اطلاعات بشر از واقعیت‌ها، حقایق و مهارت‌ها است که از طریق آموزش، مطالعه و تجربه کسب میشود. دانش شامل تمام حوزه‌های علوم (Science)، علوم اجتماعی (Social Science) و همچنین علوم انسانی بعلاوه هنر (Humanities & Arts) میشود. بنابراین، مفهوم دانش بسیار وسیع است و شامل هر چیزی است که می‌دانیم. اما علم (و در جمع علوم) زیرمجموعه‌ای خاصی از دانش بشری است که با یک روش کاملأ سیستماتیک و ساختاریافته برای کسب دانش، به نام روش علمی، حاصل میشود. روش علمی بر پایه شواهد تجربی، مشاهده، آزمایش و تکرارپذیری استوار است. آنچه در علوم بدست می‌آید، قابلیت آزمودن و رد کردن دارد. علم پیشرفت می‌کند و به مرور زمان برخی از نتایج علمی رد شده و یا تکمیل می‌شوند. همه علوم دانش است، اما همه دانش علوم نیست. علوم پایه (Basic Sciences) به مجموعه‌ای از علوم (که خود جزئی از دانش است) گفته میشود که هدف اصلی در آن کشف قوانین بنیادی حاکم بر طبیعت و جهان است، بدون آنکه لزوماً کاربرد عملی فوری یا مستقیمی را شامل شود. انگیزه اصلی در علوم پایه کنجکاوی، درک و توضیح پدیده‌های طبیعی در بنیادی‌ترین سطح ممکن است. روش تحقیق در علوم پایه، مبتنی بر آزمایش‌های کنترل‌شده، مشاهده، مدل‌سازی ریاضی، استدلال نظری و نتیجه‌گیری است. خروجی روش علوم ایده‌ها، تئوری‌ها، قوانین و فرضیه‌های جدید است که درک ما از جهان را گسترش می‌دهد. تأثیرات و کاربردهای آن اغلب بلندمدت و غیرقابل پیش‌بینی است. رشته‌های اصلی علوم پایه معمولاً به پنج شاخه اصلی تقسیم می‌شوند: 1- ریاضیات: علم مطالعه کمیت، ساختار، فضا و تغییرات که اغلب آن را زبان علوم دیگر می‌دانند. ریاضیات شامل دو بخش محض و کاربردی است. مطالعه در ریاضیات محض، کاملاً غیرتجربی است و بر پایه منطق، استدلال قیاسی و اثبات‌های رسمی استوار است، نه بر مشاهده و آزمایش در جهان فیزیکی. یک قضیه ریاضی (مثل قضیه فیثاغورث) را نمی‌توان با انجام آزمایش ثابت کرد، بلکه با استدلال منطقی اثبات میشود. بنابراین، ریاضیات که اغلب محض آن مورد نظر است، یک دانش رسمی یا علم غیرتجربی می‌نامند.2- فیزیک: علم مطالعه ماده، انرژی و برهمکنش‌های بین آنها در بنیادی‌ترین سطح.3- شیمی: علم مطالعه ترکیب، ساختار، خواص و تغییرات ماده.4- زیست‌شناسی: علم مطالعه حیات و موجودات زنده، از سطح مولکولی (زیست‌شناسی مولکولی) تا اکوسیستم.5- زمین‌شناسی: علم مطالعه بر روی فرآیندهای بنیادی زمین .اخترفیزیک، بیوشیمی، بیوفیزیک، بیوانفورماتیک و ... از جمله بین‌رشته‌های حوزه علوم پایه است. علوم تجربی با علوم پایه دو مفهوم متفاوت است. این دو مفهوم اگرچه همپوشانی زیادی دارند، اما دقیقاً یکسان نیستند. این اشتباه اغلب در سیستم آموزشی، بویژه در کشور ما، رخ می‌دهد.علوم تجربی (Experimental Sciences) یک روش تحقیق است، نه یک دسته‌بندی علمی. علوم تجربی به علومی گفته میشود که برای آزمودن فرضیه‌های خود از روش علمی، آزمایش و مشاهده استفاده می‌کنند. بنابراین، همه علوم پایه (به جز برخی شاخه‌های بسیار انتزاعی ریاضی)، علوم تجربی هستند. علوم پایه یک دسته‌بندی بر اساس هدف و انگیزه است. در خصوص تفاوت کلیدی علوم پایه و علوم تجربی باید گفت که همه علوم پایه، علوم تجربی هستند (چون بر مشاهده و آزمایش تکیه دارند)، اما همه علوم تجربی، علوم پایه نیستند. لازم است یک مقایسه برای درک بهتر انجام گیرد:- از نظر ماهیت: علوم پایه یک دسته‌بندی محتوایی است، اما علوم تجربی بر اساس هدف، یک روش تحقیق است.- از نظر هدف: هدف در علوم پایه درک قوانین بنیادی جهان است، اما در علوم تجربی کسب دانش از طریق مشاهده و آزمایش است. - از نظر پرسش کلیدی: در علوم پایه "چرا این پدیده رخ می‌دهد؟"، در علوم تجربی "چگونه می‌توان این فرضیه را آزمود؟"- مثال: در علوم پایه "تحقیق بر روی ماهیت نور (فیزیک)" یا "مطالعه رفتار کوانتومی ذرات (فیزیک)" و در علوم تجربی "آزمایش اثر یک دارو بر روی سلول‌های سرطانی در پزشکی" یا "مشاهده رفتار حیوانات در طبیعت" خلاصه اینکه علوم پایه به محتوایی اشاره دارد که هدفش کشف حقایق بنیادی است. علوم تجربی، به روشی اشاره دارد که برای کشف آن حقایق (چه بنیادی و چه کاربردی) به کار می‌رود. تحقیق بر روی ساختار DNA (یک کشف در علوم پایه – رشته زیست‌شناسی) با روش تجربی انجام شد. تحقیق بر روی چگونگی استفاده از DNA برای تولید یک داروی جدید (یک کشف در علوم کاربردی – در رشته داروسازی) نیز با روش تجربی انجام میشود. هر دو از علوم تجربی استفاده کرده‌اند، اما اولی در دسته علوم پایه و دومی در دسته علوم کاربردی قرار می‌گیرد. با این حال، همه این نتایج باعث افزایش دانایی بشر شده است و لذا در زمره دانش محسوب می شوند. علوم شامل دو شاخه اصلی از نظر محتوایی است:۲۰علوم پایه (بجز ریاضیات محض) و علوم کاربردی (Applied Sciences) هر دو از روش تجربی استفاده می‌کنند، پس علوم تجربی هم هستند. بهتر است علوم پایه را شامل دو بخش علوم طبیعی (Natural Sciences) و ریاضیات کنیم. علوم طبیعی (فیزیک، شیمی و زیست‌شناسی) از جمله علوم تجربی است.@AASaboury
۲۳۱****************
گاهی شجاعانه رها کن و نگه ندار* رها کردن، انتخابی هوشمندانه است نه نمایش شکست . در بسیاری از موارد هزینه نگهداشت به مراتب فراتر از سود آن است. تمساحی را در نظر بگیرید که به پای شکارچی چنگ زده و او برای رهایی، دست ارزشمند خود را فدا می‌کند تا جانش را نجات دهد. بسیاری از چیزها در ابتدا ارزشمندند، اما با گذر زمان، برای نگهداشتشان آنقدر انرژی، زمان و هزینه می‌دهیم که دیگر ارزش اولیه را ندارند. گاهی «چسبیدن» به یک رابطه فرسوده، یک شغل راکد، یا حتی یک طرز فکر قدیمی، آنقدر فرسایش‌دهنده است که اگر آن انرژی را صرف شروع تازه‌ای کنیم، نتیجه بسیار بهتری می‌گیریم. رها کردن، در اینجا یک مدیریت سرمایه زندگی است. انگشت‌های بسته، چیزی را نمی‌توانند بگیرند و مسیر جدید بلوکه شده است. دستِ بسته و مشت‌کرده، چیزی را که در آن هست نگه می‌دارد و هیچ چیز جدیدی نمی‌تواند وارد آن شود. بسیاری از ما از ترس خلأ، به چیزهای کهنه می‌چسبیم و در نتیجه، فرصت‌های تازه‌ای که در پشت در منتظرند را نمی‌بینیم. رها کردن، مشت را باز می‌کند تا کف دست برای دریافت تقدیر جدید، خالی باشد.برخی چیزها ذاتاً سیال و موقتی‌اند: احساسات دیگران، گذر زمان، جوانی، یا حتی جایگاه اجتماعی. تلاش برای نگهداشت اینها مثل این است که بخواهیم آب را در مشت حبس کنیم؛ هرچه فشار می‌دهیم، سریع‌تر از لای انگشتان فرار می‌کند. رها کردن، اعتراف به این حقیقت است که ما مالک چیزی نیستیم، فقط تجربه‌گر آنیم.گاه نگهداشت یک رابطه، به قیمت از دست دادن احترام به خودمان تمام میشود. وقتی مدام در حال «قانع کردن» کسی برای ماندن، یا «اثبات کردن» ارزش خود به دیگری هستیم، دیگر در جایگاه عاشق یا دوست نیستیم، در جایگاه فروشنده‌ای هستیم که دارد کالای خود را التماس می‌کند. رها کردن در اینجا، ابراز کرامت است؛ یعنی قبول کنیم که بودنمان نیاز به درخواست و گدایی ندارد.در زیست‌شناسی، سلول‌های کهنه باید بمیرند تا سلول‌های جدید ساخته شوند (آپوپتوز). در روان‌شناسی، هویت‌های کهنه باید رها شوند تا هویت تازه متولد شود. اگر به نسخه‌های قبلی خود چسبیده بودید، هرگز به آدم امروز تبدیل نمی‌شدید. رها کردن، آیین عبور از مرحله‌ای به مرحله‌ی دیگر است.رها کردن به معنای شکست یا بی‌ارزش شمردن گذشته نیست. رها کردن یعنی پذیرفتن این که نقش آن چیز در زندگی‌ات به پایان رسیده است، حتی اگر هنوز هم به آن عشق می‌ورزی. همان‌طور که باغبان برای اینکه درخت میوه بدهد، شاخه‌های خشک را هرس می‌کند، تو نیز برای ثمردهی دوباره‌ات، باید گاهی هرس کنی. تلخ‌ترین گرفتاریِ آدمیزاد، نه در رها کردن است، نه در نگهداشتن، بلکه در نفهمیدنِ زمانِ درستِ هرکدام از این دو است.@AASaboury
گاهی شجاعانه رها کن و نگه ندار* رها کردن، انتخابی هوشمندانه است نه نمایش شکست . در بسیاری از موارد هزینه نگهداشت به مراتب فراتر از سود آن است. تمساحی را در نظر بگیرید که به پای شکارچی چنگ زده و او برای رهایی، دست ارزشمند خود را فدا می‌کند تا جانش را نجات دهد. بسیاری از چیزها در ابتدا ارزشمندند، اما با گذر زمان، برای نگهداشتشان آنقدر انرژی، زمان و هزینه می‌دهیم که دیگر ارزش اولیه را ندارند. گاهی «چسبیدن» به یک رابطه فرسوده، یک شغل راکد، یا حتی یک طرز فکر قدیمی، آنقدر فرسایش‌دهنده است که اگر آن انرژی را صرف شروع تازه‌ای کنیم، نتیجه بسیار بهتری می‌گیریم. رها کردن، در اینجا یک مدیریت سرمایه زندگی است. انگشت‌های بسته، چیزی را نمی‌توانند بگیرند و مسیر جدید بلوکه شده است. دستِ بسته و مشت‌کرده، چیزی را که در آن هست نگه می‌دارد و هیچ چیز جدیدی نمی‌تواند وارد آن شود. بسیاری از ما از ترس خلأ، به چیزهای کهنه می‌چسبیم و در نتیجه، فرصت‌های تازه‌ای که در پشت در منتظرند را نمی‌بینیم. رها کردن، مشت را باز می‌کند تا کف دست برای دریافت تقدیر جدید، خالی باشد.برخی چیزها ذاتاً سیال و موقتی‌اند: احساسات دیگران، گذر زمان، جوانی، یا حتی جایگاه اجتماعی. تلاش برای نگهداشت اینها مثل این است که بخواهیم آب را در مشت حبس کنیم؛ هرچه فشار می‌دهیم، سریع‌تر از لای انگشتان فرار می‌کند. رها کردن، اعتراف به این حقیقت است که ما مالک چیزی نیستیم، فقط تجربه‌گر آنیم.گاه نگهداشت یک رابطه، به قیمت از دست دادن احترام به خودمان تمام میشود. وقتی مدام در حال «قانع کردن» کسی برای ماندن، یا «اثبات کردن» ارزش خود به دیگری هستیم، دیگر در جایگاه عاشق یا دوست نیستیم، در جایگاه فروشنده‌ای هستیم که دارد کالای خود را التماس می‌کند. رها کردن در اینجا، ابراز کرامت است؛ یعنی قبول کنیم که بودنمان نیاز به درخواست و گدایی ندارد.در زیست‌شناسی، سلول‌های کهنه باید بمیرند تا سلول‌های جدید ساخته شوند (آپوپتوز). در روان‌شناسی، هویت‌های کهنه باید رها شوند تا هویت تازه متولد شود. اگر به نسخه‌های قبلی خود چسبیده بودید، هرگز به آدم امروز تبدیل نمی‌شدید. رها کردن، آیین عبور از مرحله‌ای به مرحله‌ی دیگر است.رها کردن به معنای شکست یا بی‌ارزش شمردن گذشته نیست. رها کردن یعنی پذیرفتن این که نقش آن چیز در زندگی‌ات به پایان رسیده است، حتی اگر هنوز هم به آن عشق می‌ورزی. همان‌طور که باغبان برای اینکه درخت میوه بدهد، شاخه‌های خشک را هرس می‌کند، تو نیز برای ثمردهی دوباره‌ات، باید گاهی هرس کنی. تلخ‌ترین گرفتاریِ آدمیزاد، نه در رها کردن است، نه در نگهداشتن، بلکه در نفهمیدنِ زمانِ درستِ هرکدام از این دو است.@AASaboury۲۷۴۳
دوپامین: عامل لذت، انگیزه و حرکتدوپامین یک پیام‌رسان عصبی است که مغز از اسید آمینه تیروزین می‌سازد و برخلاف تصور رایج فقط مولکول لذت نیست، بلکه در انگیزه، تمایل، حرکت به سمت هدف، یادگیری، توجه و پاداش نقش اصلی دارد. این ماده در حرکت (و بیماری پارکینسون)، تمرکز و عملکرد اجرایی، خلق‌وخو و سلامت روان (افسردگی، مانیا، اسکیزوفرنی)، اعتیاد، خوردن، رابطه جنسی، بقا و تنظیم پرولاکتین دخالت دارد. کمبود دوپامین می‌تواند به بی‌انگیزگی، خستگی، افسردگی، کندی حرکت و مشکل تمرکز بینجامد و فزونی یا بی‌نظمی آن با مانیا (یا شیدایی، عکس افسردگی است: شادی افراطی همراه با پرحرفی و بی‌قراری است)، اضطراب، تیک، اسکیزوفرنی (علائم اصلی آن شامل توهم، غالبا توهم شنیداری، هذیان و اختلال تفکر است) و اعتیاد مرتبط است. بنابراین، تعادل آن مهم است، نه افزایش بی‌رویه آن. برای کمک به سلامت این سیستم، خواب کافی، ورزش منظم، تغذیه متعادل، نور خورشید، اهداف کوچک، پاداش‌های سالم، ارتباط اجتماعی، مدیتیشن و کاهش مواد و رفتارهای اعتیادآور توصیه میشود. در مجموع، دوپامین از بلند شدن از خواب تا دنبال کردن هدف، لذت، یادگیری و سلامت روان در زندگی انسان نقشی حیاتی دارد.ساخت و تعادل دوپامین تحت تأثیر عوامل متعددی مختل میشود. کم‌خوابی و بی‌خوابی مزمن، حساسیت گیرنده‌های دوپامین را کاهش می‌دهد و به مرور باعث اختلال در تنظیم این سیستم میشود. وب‌گردی شبانه و استفاده از صفحه‌نمایش، با تحریک مکرر مسیر پاداش، ترشح دوپامین را افزایش می‌دهد و در بلندمدت مغز را به این سطح بالای تحریک عادت می‌دهد؛ در نتیجه حساسیت به پاداش‌های طبیعی کاهش می‌یابد. نور آبی صفحه‌نمایش نیز با سرکوب ملاتونین، چرخه خواب و بیداری را به هم می‌ریزد و ریتم شبانه‌روزی دوپامین را مختل می‌کند. این چرخه معیوب (بی‌خوابی، افزایش تحریک، کاهش حساسیت گیرنده‌ها و دوباره بی‌خوابی) به مرور زمان تعادل دوپامین را جدی تهدید می‌کند. @AASaboury۲۳
سروتونین: عامل شادی و احساس خوب و خوشبختیسروتونین یک پیام‌رسان عصبی است که بدن از اسید آمینه تریپتوفان می‌سازد. بیشتر سروتونین بدن در دستگاه گوارش و پلاکت‌ها ساخته میشود و فقط بخشی از آن در مغز تولید میشود. در مغز، سروتونین در تنظیم خلق‌وخو، احساس آرامش، خواب، اشتها، درد، حافظه و رفتار اجتماعی نقش دارد. در روده، به حرکت و ترشح کمک می‌کند و در خون به انعقاد مربوط است. سروتونین در شب به ملاتونین تبدیل میشود و به تنظیم چرخه خواب و بیداری کمک می‌کند. کاهش یا بی‌نظمی سروتونین با افسردگی، اضطراب، وسواس، میگرن، بی‌خوابی و اختلالات خوردن مرتبط دانسته شده است، هرچند رابطه علت‌ومعلولی ساده نیست. سطح سروتونین به خواب کافی، ورزش، نور خورشید، تغذیه دارای تریپتوفان و مدیریت استرس وابسته است. در مجموع، سروتونین به تعادل خلق، خواب، اشتها و سلامت جسمی و روانی کمک می‌کند؛ بنابراین تعادل آن برای سلامت روان و بدن اهمیت زیادی دارد.کمبود تریپتوفان، التهاب، استرس مزمن و اختلال ریتم شبانه‌روزی ساخت و تعادل سروتونین را مختل می‌کنند. وب‌گردی شبانه و بی‌خوابی با سرکوب ملاتونین، به‌هم‌ریختن چرخه خواب و کاهش حساسیت گیرنده‌ها، سطح و تعادل سروتونین را تضعیف می‌کنند. تریپتوفان یک اسید آمینه ضروری است که باید از غذا دریافت شود. برای رفع کمبود تریپتوفان، گوشت، مرغ، بوقلمون، ماهی، تخم‌مرغ و لبنیات بخورید. منابع گیاهی مثل دانه کدو تنبل، سویا، حبوبات، جو دوسر و مغزها مفیدند. مصرف همراه کربوهیدرات پیچیده جذب و ورود آن به مغز را بهتر می‌کند. تخمه کدو تنبل یکی از غنی‌ترین منابع گیاهی تریپتوفان است و منیزیم و روی هم دارد که در مسیر ساخت سروتونین نقش کمکی دارند. @AASaboury۲۰
اکسیتوسین: عامل عشق و محبتاکسیتوسین یک هورمون پپتیدی عصبی متشکل از 9 اسید آمینه است که در هیپوتالاموس ساخته و از هیپوفیز پسین در جریان خون آزاد میشود. به آن «هورمون عشق و محبت» یا «هورمون آغوش و پیوند» نیز می‌گویند زیرا این هورمون نقش حیاتی در ایجاد پیوندهای اجتماعی، احساس اعتماد، آرامش و به‌طور کلی، سلامت روان و جسم ما ایفا می‌کند و نقش کلیدی در زایمان، شیردهی و رابطه مادر-کودک دارد. یکی از ساده‌ترین و موثرترین راهها برای افزایش سطح این هورمون در بدن، در آغوش گرفتن است. اکسیتوسین در مغز به عنوان پیام رسان عصبی عمل می‌کند و بر رفتار اجتماعی، کاهش اضطراب، احساس آرامش و حتی ترمیم زخم اثر می‌گذارد. ترشح آن با تماس پوستی، آغوش، زایمان و شیردهی تحریک میشود. کمبود یا اختلال آن با مشکلات اجتماعی، اوتیسم، اضطراب و افسردگی پس از زایمان مرتبط دانسته شده، هرچند رابطه علت‌ومعلولی پیچیده است. به طور خلاصه، اکسیتوسین در پیوند عاطفی، زایمان، شیردهی و تنظیم رفتار اجتماعی نقش محوری دارد.پوست ما گیرنده‌های حسی به نام کورپوسکل‌های پاچینیان دارد که به فشار و لمس حساسند. در آغوش گرفتن، آنها را فعال می‌کند و پیام‌ها از طریق اعصاب به مغز، سپس هیپوتالاموس و هیپوفیز می‌رسند و آزادشدن اکسیتوسین در خون را باعث می‌شوند. این فرآیند بیوشیمیایی توضیح می‌دهد چرا تماس فیزیکی محبت‌آمیز مانند آغوش، نوازش یا دست‌گرفتن، آرامش و ارتباط ایجاد می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند آغوش بیست‌ثانیه‌ای سطح اکسیتوسین را به‌طور محسوسی بالا می‌برد و با استرس مقابله می‌کند. این اثر فقط به روابط عاشقانه محدود نیست و در آغوش دوستان و خانواده نیز مؤثر است. تعادل اکسیتوسین با استرس مزمن، تغذیه بد، تنهایی، افسردگی، آسیب مغزی و بی‌خوابی مزمن به هم می‌ریزد. وب‌گردی شبانه و نور آبی نمایشگر، خواب و ریتم شبانه‌روزی را مختل می‌کند و چون اکسیتوسین بیشتر در آرامش ترشح میشود، سطح آن پایین می‌آید. بی‌خوابی هم سطح کورتیزول بدن را بالا می‌برد و حساسیت مغز به اکسیتوسین را کم می‌کند و در نتیجه چرخه‌ای معیوب از کم‌خوابی، استرس بیشتر و اکسیتوسین کمتر را باعث میشود. کورتیزول یا هورمون استرس، ریتم شبانه‌روزی دارد: صبح‌ها بالا می‌رود تا بیدار شویم و شبها پایین می‌آید تا بخوابیم. استرس حاد، ورزش، عفونت و بی‌خوابی سطح آن را بالا می‌برند.@AASaboury
۲۰۲
کورتیزول: مدیر انرژی و هوشیاریکورتیزول هورمونی است که از بخش قشریِ غده فوق کلیوی که بر روی کلیه های چپ و راست قرار دارند ترشح میشود و به هورمون استرس معروف است، اما در واقع مدیر انرژی، هوشیاری و استرس بدن است. ترشح آن تابع ریتم شبانه‌روزی است؛ بالاترین سطحش صبح‌ها حدود ۶ تا ۸ بیدارمان می‌کند و انرژی روز را تأمین می‌کند و شبها به کمترین حد می‌رسد تا خواب و آرامش ممکن شود. در استرس حاد، قند خون را بالا می‌برد، فشار خون را تنظیم می‌کند و بدن را برای مقابله آماده می‌سازد. اما کورتیزول مزمن بالا با اضطراب، بی‌خوابی، خواب سطحی و بیداری‌های شبانه مرتبط است، چون بدن در حالت هشدار می‌ماند و ملاتونین را سرکوب می‌کند. کورتیزول خیلی کم هم باعث خستگی و بی‌حالی میشود. اختلال در این چرخه، مانند کار در شیفت شب یا بی‌خوابی مزمن، می‌تواند مشکلات متابولیک و روانی ایجاد کند. پس کورتیزول دشمن خواب نیست؛ تعادل و ریتم شبانه‌روزی آن برای انرژی روز، آرامش و خواب سالم حیاتی است. خواب منظم، نور روز، تاریکی شب، ورزش و مدیریت استرس به تنظیم آن کمک می‌کنند. @AASaboury
۱۸۲ آیه 47 سوره فرقان:﴿وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِبَاسًا وَالنَّوْمَ سُبَاتًا وَجَعَلَ النَّهَارَ نُشُورًا﴾اوست که شب را برایتان پوششی قرار داد تا کارتان را تعطیل کنید و بخوابید تا موجب استراحت و آرامش شما قرارگیرد و روز را زمان کار و فعالیت شما قرار داد. آیات 11-9 سوره نبأ:﴿وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا﴾ ﴿وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا﴾ ﴿وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا﴾و خوابتان را مایه استراحت و آسایش قرار دادیم. و شب را برایتان پوششی قرار دادیم. و روز را زمان کسب معاشتان قرار دادیم. بر اساس آیه 47سوره فرقان و آیات 11-9 سوره نبأ، خداوند شب را برای استراحت و آرامش و روز را برای فعالیت و کسب روزی قرار داده است. این تقسیم با ریتم شبانه‌روزی همورمون‌های بدن هماهنگ است. در تاریکی شب، ملاتونین (خواب) از غده صنوبری به عنوان بهترین آنتی‌اسیدانت ترشح میشود و خواب و آرامش را فراهم می‌کند. بدون اینکه متوجه باشیم، به هنگام خواب عمیق، ملاتونین همانند یک جارو برقی تمام سموم موجود در اندامها را جمع نموده و عامل دفع آنها میشود تا برای فعالیت در روز بعد تمیز باشند. بعلاوه، این هورمون با کاهش دمای بدن در شب، سرعت فعل و انفعالات شیمیایی را کاهش می‌دهد تا پیرشدن اندامهای بدن را به تأخیر بیاندازد. همچنین با کاهش سوخت و ساز بدن، از گردش خون و قلب محافظت می‌کند. هنگام صبح، کورتیزول (بیداری) افزایش می‌یابد و بدن را برای برخاستن و تلاش روزانه آماده می‌سازد. دوپامین (حرکت و انگیزه) در طول روز انگیزه، حرکت و جستجوی روزی را تقویت می‌کند و سروتونین (شادی و نشاط) خلق و خو را متعادل نگه می‌دارد و در شب به ساخت ملاتونین کمک می‌کند. اکسیتوسین (آرامش و پیوند) نیز با ایجاد پیوند اجتماعی و آرامش، به تعادل روانی یاری می‌رساند. تلاوت قرآن نیز می‌تواند سطح کورتیزول را کاهش دهد و با تقویت آرامش، این هماهنگی هورمونی و سلامت جسم و روان را بهتر کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند رعایت این چرخه فطری، خواب کافی، بیداری منظم و معنویت، تعادل این هورمون‌ها را تقویت می‌کند.@AASaboury۲۵
سرو ابرکوه در ایران عمری بیش از چهار هزار سال دارد. این سرو پیش از آنکه امپراتوریهای باستانی مانند هخامنشیان در ایران شکل بگیرد روئیده بوده است. این در حالی است که عمر ایالات متحده آمریکا به عنوان یک کشور مستقل از تاریخ تصویب اعلامیه استقلال آن در سال 1776 میلادی محاسبه میشود و لذا عمر این کشور 250 سال است. عمر درخت کهنسال سرو ابرکوه حداقل شانزده برابر کشور آمریکاست. جانم فدای ایران دوست داشتنی .@AASaboury
جانم فدای ایران دوست داشتنی .@AASaboury۲۸