نوجوان با پدیده ای به نام «تماشاگران خیالی» درگیره یعنی تصور میکنه در مرکز توجه دیگران قرار دارهوقتی توی خیابون راه میره یا توی یه مهمونیه فکر میکنه همهی آدما دارن نگاهش میکنن و دربارهی ظاهر و رفتارش قضاوت میکنن ذهنیت تماشاگران خیالی باعث حساسیت بیش از حد نوجوان نسبت به عیبجویی دیگران میشهچون تصور میکنه زیر ذرهبین اطرافیان هست نسبت به اینکه توی جمع سرزنش یا تحقیر بشه فوقالعاده حساسه! نصیحت، سرزنش و حتی صحبت کردن درباره مسائل عادی نوجوان جلوی جمع ممکنه از نظر شما فقط یه صحبت ساده باشه اما از نظر اون یه فاجعه و بر باد دادن آبرو قلمداد میشهاگه دوست داشتین مارو به دوستاتتون هم معرفی کنینhttps://ble.ir/academyeavid
https://eitaa.com/academyeavid
حس خوبی که با هر آنالیز تست استعداد و شخصیت فرزندان عزیزتون دارم🫠
از مادری که تا دیروز پر از نگرانی بود، حالا با خیال راحت و لبخند به توانمندیهای منحصر به فرد بچهش نگاه میکنه...یا دانش آموزی شاید که توی درسهای مدرسه ضعیف بود و حس بدی به خودش داشت...
از مادری که تا دیروز پر از نگرانی بود، حالا با خیال راحت و لبخند به توانمندیهای منحصر به فرد بچهش نگاه میکنه...یا دانش آموزی شاید که توی درسهای مدرسه ضعیف بود و حس بدی به خودش داشت...
امروز خودش رو پیدا میکنه
و من میبینم که با شناخت دنیای درونش و توانمندی های پنهانی که داره، چطور مسیر جدیدی رو میتونه ترسیم کنه
و من میبینم که با شناخت دنیای درونش و توانمندی های پنهانی که داره، چطور مسیر جدیدی رو میتونه ترسیم کنه
اگه تو هم دوست داری بدونی هوش های برتر فرزندت چیه کلمه «هوش» رو برام بفرست@Somayeh_jahantigh
🧩تستهای آنلاین هوش و استعداد و شخصیتشناسی کودک و نوجوانهمراه با ارائه تفسیر تخصصی
سمیه جهانتیغ؛ واحد استعدادیابی آکادمی آوید
@academyeavid
@Somayeh_jahantigh🧩تستهای آنلاین هوش و استعداد و شخصیتشناسی کودک و نوجوان
همراه با ارائه تفسیر تخصصی سمیه جهانتیغ؛ واحد استعدادیابی آکادمی آوید@academyeavid
کودک همیشه ترس، استرس و یا اضطرابش را با جملهی «من، ترسیدم، یا مضطربم» نشان نمیدهد. گاهی سیستم عصبی او، زودتر از زبانش واکنش نشان میدهد. وقتی کودک با تغییرات ناگهانی، فضای متشنج خانه، اضطراب والدین، اخبار نگرانکننده یا احساس ناامنی مواجه میشود، ممکن است واکنش خود را در قالب تغییر رفتار نشان دهد: بدخوابی یا کابوس🤍 وابستگی بیشتر به والد تحریکپذیری و پرخاشگری گریه یا بیقراری بیشتر🧩 کاهش تمرکز یا تغییر در بازی یا حتی کنارهگیری و سکوت این واکنشها لزوماً به این معنا نیستند که کودک «لوس»، «بدرفتار» یا «بیش از حد حساس» شده است. گاهی کودک فقط دارد چیزی را نشان میدهد که هنوز نمیتواند آن را به زبان بیاورد. در چنین شرایطی، یکی از مهمترین عوامل حمایتکننده، همتنظیمی است؛ یعنی کودک در کنار یک بزرگسال آرام و قابل اتکا، بهتدریج میآموزد هیجان شدیدش را مدیریت کند.و
برای همین، در دورههای بحرانی خانواده، این کارهای ساده اهمیت زیادی پیدا میکنند: روتینهای آشنا( یعنی زمان خواب، غذا و بازی و شادی کودک) را تا حد امکان حفظ کنید. کودک را در معرض مداوم اخبار، مشاجرات و یا دعواهای خود قرار ندهید. فرصت بازی و حرکت را حفظ کنید. به احساساتش گوش بدهید، بدون اینکه آنها را کوچک یا مسخره کنید. تماس فیزیکی را فقط زمانی ارائه دهید که کودک با آن احساس راحتی میکند.🫶 خودتان هم برای تنظیم اضطرابتان حمایت بگیرید. و مهمتر از همه: کودک به والدِ همیشه آرام و بینقص نیاز ندارد؛بلکه به بزرگسالی نیاز دارد که بتواند بعد از آشفتگی، دوباره به آرامش برگردد. امنیت برای کودک فقط این نیست که به او بگوییم:«نگران نباش.» امنیت یعنی بارها و بارها تجربه کند: که «وقتی دنیا برای من ترسناک میشود، یک نفر هست که کنارم میماند.» 🤍آکادمی آوید|آگاهی، آرامش و رشد