ایهامتناسبهای فنون دوازدهم پایه دوازدهم | رشته انسانی#آرایه_های_ادبی | امتحان نهایی @adabiat_ahmadi
۲۱۱
تناقضهای علوم و فنون دوازدهم پایه دوازدهم | رشته انسانی#آرایه_های_ادبی | امتحان نهایی @adabiat_ahmadi
۱۳۱ اوزانی که میتوانیم بهگونهی دیگر دستهبندی هجایی کنیم: 1.مستفعل مستفعل مستفعل مستفبرش دوم: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن️2.مستفعل مستفعل مستفعل فعبرش دوم: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل3.مستفعل فاعلات مستفعل فعبرش دوم: مفعول مفاعلن مفاعیل فعل️4.مستفعل فاعلات مستفعل برش دوم: مفعول مفاعلن مفاعیلن5.مستفعل فاعلات مستفبرش دوم: مفعول مفاعلن فعولن️6.مستفعلن مفاعل مستفعلبرش دوم: مفعول فاعلات مفاعیلن7.مستفعلن مفاعل مستفعلن فعلبرش دوم: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن️8.مستفعل مفعولن، مستفعل مفعولنبرش دوم: مفعول مفاعیلن، مفعول مفاعیلن9.مستفعلن فعولن، مستفعلن فعولنبرش دوم: مفعول فاعلاتن، مفعول فاعلاتن️10. مستفعلن فع، مستفعلن فعبرش دوم: فعلن فعولن، فعلن فعولن@adabiat_ahmadi
۱۲۲ کنایههای پرکاربرد و مهم آب از سر گذشتن: کار از حد گذشته آب از سر چشمه گلآلود است: ریشهی کار خراب است آب بر آتش ریختن: آرام کردن فتنه یا خشم آب در هاون کوبیدن: کار بیهوده کردن آبرو ریختن: بیاعتبار کردن آبها از آسیاب افتادن: آرام شدن اوضاع آسمان ریسمان بافتن: حرف بیربط زدن آه در بساط نداشتن: خیلی فقیر بودن به باد دادن: از دست دادن به بار آمدن: نتیجه دادن به جان آوردن: خیلی اذیت کردن پنبه در گوش کردن: خود را به نشنیدن زدن پنجه درافکندن: درگیر شدن، زورآزمایی جگرگوشه / چراغ چشم: فرزند چشم فرو بستن: مردن / صرفنظر کردن خرقه تهی کردن: مردن خط کشیدن: کنار گذاشتن در پرده گفتن: غیرمستقیم گفتن دست و دلباز: بخشنده یکدنده: لجباز سر در هر سوراخی کردن: فضولی کردن سر دماغ آمدن: سرحال شدن سر بالا گرفتن: عزتنفس داشتن سر به زیر گذاشتن (بالین): آسوده بودن سری توی سرها درآوردن: معروف شدن گل سرسبد: بهترین هفتخط: زرنگ و حقهباز باد دست: ولخرج@adabiat_ahmadi
۱۶۱ آرایهی مجاز و واژههای پرکاربردمجاز بهکارگیری واژه در معنایی غیر از معنای حقیقی آن است. در جملهی دارای مجاز، نشانهای (قرینه) وجود دارد که ما را به معنای غیرحقیقی هدایت میکند. رابطهی میان معنای حقیقی و مجازی «علاقه» نام دارد.
پرکاربردترین علاقهها: محلیه، سببیه، جزئیه، کلیه، شباهت، آلیه، لازمیه و...(دانستن آنها الزامی نیست، اما به تشخیص سریعتر مجاز کمک میکند.)نکته: اگر علاقهٔ مجاز «شباهت» باشد، در واقع «استعارهٔ مصرحه» نیز داریم.
واژههای پرکاربرد در مجاز:- دست: قدرت، توانایی- نرگس: چشم معشوق- سر: اندیشه، قصد، کل وجود- دل: فکر، حواس، وجود انسان- سینه: دل، انسان صاحبدل- چشم و گوش: حواس- جام، کاسه، پیاله: نوشیدنی درون آنها- حرف: سخن- بیت: شعر- جهان، شهر، دشت: مردم ساکن در آنها- قلم: نوشته یا شعر- گل: بهار، معشوق- خون: کشتن- ایران: مردم ایران- نگین: انگشتر- چرخ: روزگار- چپ و راست: همهجا- کف: دست- روز و شب: همهی زمانها- خاک: زمین، گور، انسان- خط: نوشته، فرمان- دم و نفس: سخن
@adabiat_ahmadi
۸۲️ واژگان چند معنایی رایج: #ایهام | #جناسکام: آرزو / دهانباب: رایج / درآیت: نشانه / آیهشام: شب / سرزمین شامعزیز: دوستداشتنی / مقامی در مصررخ: چهره / مهرهٔ شطرنجراح: شراب / آرامشروان: جاری / جانرود: رودخانه / سازروی: چهره / فلز / سطحسو: جهت / نورسرگرم: مشغول / سرمست و شادشانه: کتف / ابزار موشکر: مادهٔ شیرین / نام معشوقهشمس: خورشید / شمس تبریزیشور: هیجان / مزه / دستگاه موسیقیشهریار: پادشاه / شاعرشیرین: معشوقه / مزهعهد: زمان / پیمانعود: ساز / چوب خوشبوعین: چشم / چشمه / کاملاً شبیهقابل: پذیرنده / شایستهقربان: فدا شدن / تیردانقلب: دل / تقلبی / مرکزقلم: ابزار نوشتن / شکستهکنار: آغوش / ساحل / پهلوگلستان: کتاب سعدی / گلزارگور: قبر / گورخرلاله: گل / چراغلب: عضو صورت / کنارهمالک دینار: نام شخص / دارندهٔ مالماه: قمر / ماهِ زمانمجنون: دیوانه / قیسمخفی: پنهان / تخلصچین: کشور / پیچوتابورق: کاغذ / برگ گلمدام: همیشگی / شرابقانون: مقررات / سازشفا: سلامتی / کتابکیمیای سعادت: خوشبختی / کتابمهر: محبت / خورشیدمردم: انسانها / مردمک چشممردمدار: اجتماعی / دارای مردمدیده: چشم / دیدهشدهمشتری: خریدار / سیارهمنصور: پیروز / حلاجمهر و وفا: محبت و وفاداری / نام نای: نی / نام زنداندو رنگی: دو رویی / دو رنگ بودنتاب: پیچوتاب / گرما / بیقراریآب: آب / آبرونطع: سفره / صفحهٔ شطرنجصبر: بردباری / داروی تلخروزی: رزق / یک روزآهو: غزال / عیبدارا: دارنده / نام پادشاهپریشانی: آشفتگی / عاشقیپرده: حجاب / اصطلاح موسیقیراه: مسیر / نغمهحجاز: مکان / اصطلاح موسیقیعراق: مکان / اصطلاح موسیقیعشاق: عاشقان / اصطلاح موسیقینوا: نغمه / دستگاه موسیقیشکسته: خرد شده / گوشهٔ موسیقیچنگ: دست / سازنواختن: نوازش / ساز زدنزد: ضربه زد / ساز زددستان: دستها / مکر / نام زالزبان: لسان / فتیلهٔ شمعدیدار: دیدن / چهرهنگران: نگاهکننده / مضطربدور: زمان / گردش شراببرآید: طلوع کند / ممکن شوددم: نفس / خوننهاد: سرشت / قرار داد@adabiat_ahmadi
۵بازارسال شده از آکادمی زانکو
استاد احمدی یکی از مهمونهای ویژه سمیناره.
تجربه چندین ساله استاد احمدی در مسیر موفقیت کنکوریهای رشته انسانی، بهتنهایی میتونه نگاهت رو به درس خوندن تغییر بده.
و از اون مهمتر، عشق و علاقهای که به ادبیات داره؛چیزی که باعث میشه ادبیات رو فقط حفظ نکنی، بلکه واقعاً بفهمی و ازش لذت ببری.
استاداحمدی در Level UP هست
تجربه چندین ساله استاد احمدی در مسیر موفقیت کنکوریهای رشته انسانی، بهتنهایی میتونه نگاهت رو به درس خوندن تغییر بده.
و از اون مهمتر، عشق و علاقهای که به ادبیات داره؛چیزی که باعث میشه ادبیات رو فقط حفظ نکنی، بلکه واقعاً بفهمی و ازش لذت ببری.
استاداحمدی در Level UP هستبچه های تهران جمعه همدیگه رو ببینیم ؟
۸متناقضنما (پارادوکس)
تعریف:«گرد آمدنِ دو امرِ متضاد در یک زمان واحد و در یک پدیدهٔ واحد.»
راههای تشخیص:
۱. ترکیبِ دو واژهٔ متضاد با «اضافه»مانند: «صدایِ سکوت»، «دولتِ فقر»
۲. همراه شدنِ واژهها با پیشوندهای نفی (بی، نا، لا) که تضاد ایجاد کندمانند: «برگِ بیبرگی»، «مردِ نامرد»، «مذهبِ لامذهب»
۳. تکرارِ یک واژه بهگونهای که معنای دوم، اولی را نقض کندمانند: «بر بساطی که بساطی نیست»
۴. نسبت دادنِ دو امرِ متضاد به یک پدیدهٔ واحدمانند: «سرچشمهٔ نور، شب است»
۵. وقوعِ همزمانِ دو عملِ متضاد از یک فاعلمانند: «میان خنده میگریم» شرط: همزمانی و صدور از یک شخص
۶. انتظارِ عملی برخلافِ ذاتِ یک پدیدهمانند: انتظارِ سردی از آتشنمونه: «زلفِ پریشان» در برابر «جمعیت» (آرامش)
در گروههای اسمی:
ترکیبهای وصفی/مرکب: «خرابآباد»، «تاریکروشن» با متمم: «پر از خالی»، «از تهی سرشار» ترکیبهای وصفی و اضافی: «فریادِ بیصدا»، «فریادِ سکوت»
در جمله:
نسبت دادنِ همزمانِ صفات متضاد به یک چیز:«قطره تویی، بحر تویی / لطف تویی، قهر تویی»
توصیفهای اغراقآمیزِ متناقض:«سنگ خارا موم است»
گزارههای خلافِ عقل و عادت:«خرم آن کس که بدین غم شادمانی میکند»«ادب از که آموختی؟ از بیادبان»
نکته: در پارادوکس، «دو ضد» باید همزمان و در یک پدیده جمع شوند؛ همین ویژگی آن را از تضاد ساده متمایز میکند.
@adabiat_ahmadi
تعریف:«گرد آمدنِ دو امرِ متضاد در یک زمان واحد و در یک پدیدهٔ واحد.» راههای تشخیص: ۱. ترکیبِ دو واژهٔ متضاد با «اضافه»مانند: «صدایِ سکوت»، «دولتِ فقر» ۲. همراه شدنِ واژهها با پیشوندهای نفی (بی، نا، لا) که تضاد ایجاد کندمانند: «برگِ بیبرگی»، «مردِ نامرد»، «مذهبِ لامذهب» ۳. تکرارِ یک واژه بهگونهای که معنای دوم، اولی را نقض کندمانند: «بر بساطی که بساطی نیست» ۴. نسبت دادنِ دو امرِ متضاد به یک پدیدهٔ واحدمانند: «سرچشمهٔ نور، شب است» ۵. وقوعِ همزمانِ دو عملِ متضاد از یک فاعلمانند: «میان خنده میگریم» شرط: همزمانی و صدور از یک شخص ۶. انتظارِ عملی برخلافِ ذاتِ یک پدیدهمانند: انتظارِ سردی از آتشنمونه: «زلفِ پریشان» در برابر «جمعیت» (آرامش) در گروههای اسمی: ترکیبهای وصفی/مرکب: «خرابآباد»، «تاریکروشن» با متمم: «پر از خالی»، «از تهی سرشار» ترکیبهای وصفی و اضافی: «فریادِ بیصدا»، «فریادِ سکوت» در جمله: نسبت دادنِ همزمانِ صفات متضاد به یک چیز:«قطره تویی، بحر تویی / لطف تویی، قهر تویی» توصیفهای اغراقآمیزِ متناقض:«سنگ خارا موم است» گزارههای خلافِ عقل و عادت:«خرم آن کس که بدین غم شادمانی میکند»«ادب از که آموختی؟ از بیادبان» نکته: در پارادوکس، «دو ضد» باید همزمان و در یک پدیده جمع شوند؛ همین ویژگی آن را از تضاد ساده متمایز میکند.@adabiat_ahmadi
۱۱۲
اطلاعیه زمان برگزاری کنکور ۱۴۰۵۴۲