چند بیت شعر زیبا در باره شهدا و جایگاه امروز خودمون:چقدر از منش این شهدا دور شدیمآنقدر خیره به دنیا شده و کور شدیم
معذرت از همه خوبان و همه همرزمانما برای شهدا وصله ی ناجور شدیم
شهدا در همه جا فاتح اصلی بودنعجب اینجاست که مااین همه مغرورشدیم
شکر ، با سابقه ی دوستیِ با شهداما عزیز دل مردم شده مشهور شدیم
و از آن برکت خون شهدامان حالاما مدیر کل و مسئول شده مسرور شدیم
و اگر حرفی خلاف شهدامان گفتیمیحتمل مصلحتی بوده مجبور شدیم
پرکشیدن چه مستانه و رفتند و مادرمیان قفس نفس چه محصورشدیم
خدایا ما را شرمنده شهدا نکن.آمین
@kalamabeheshti•••••••••••••••••••••••••••••••
اگر به جاے گفتن :دیوار موش دارد و موش گوش داردبگوییمفرشته ها در حال نوشتن هستندنسلی از ما متولد خواهد شد ڪه به جاےمراقبت مردم ”مراقبت خدا“را در نظر دارد!قصه از جایی تلخ شد ڪه در گوشیڪدیگر با عصبانیت خواندیمبچه را ول ڪردے به امان خدا !ماشین را ول ڪردے به امان خدا !خانه را ول ڪردے به امان خدا !واینطور شدڪه "امان خدا" شد؛ مظهر ناامنی!اے ڪاش میدانستیم امن ترین جاے عالم، امان خداست....«نُزل مهمان»
شهر آذین است و هر جا هلهله
چشم ها در انتظار قافله
قافله می آید آری قافله است
تا فراسوی نفَس ها فاصله است
و صدای بی شکیب مرد و زن
درهم آمیزد به موج این فتن
سجده ی شکرِ کسی آن سوترَک
از چنین بازی که دارد این فلک
بارالها دشمنت مغلوب شد
او ذلیل است و خدایا خوب شد
بر سر نی نینوا آورده اند
رافضی را از کجا آورده اند
زیر لب هم در میان قافله
در میان اشک و خون بی هر گله
شکر می گوید خدا را مرد نور
ای بلای عشق تو اوج حضور
من به کام عشق تو در سلسله
شکر و شادی ها فرای هلهله
این چه زیبایی است در اوج جنون
این چه مهمانی است در دریای خون
نی برآمد در کف هر هروله
بر سر دستان شادی هرمله
خنده ی تحقیر شمر و ابن سعد
بانگ مستانه به هر سو همچو رعد
آسمان پر خاش شان را می شنید
صبر گو می کرد و لب را می گزید
ای خدا این چیست این غوغای دون
بر سر نی این چنین رأس جنون؟
تو خدای صبر و احساس دلی
ای تو ثار الله … علی
بی تو من این صبر را پی می کنم
با تو تقدیر زمین طی می کنم
شهر، شهر شام ننگین یزید
نه، جهنم، در صدا ؛ «هل مِن مزید»
شهر آمد تا پذیرایی کند
بهر استقبال همپایی کند
کیست مهمان جمعی از آل رسول
پیش رو یک ماه در حال حلول
لیک رسم شام رسمی دیگر است
پیش مهمان نُزل هایی بهتر است
آمدند و گُل ز آتش ریختند
آتشی در قافله انگیختند
آن چه بر این کودکان آمد فرود
سنگ و چوب وآه و اخگر بود و دود
شهر آذین است و هر جا هلهله
چشم ها در انتظار قافله
قافله می آید آری قافله است
تا فراسوی نفَس ها فاصله است
و صدای بی شکیب مرد و زن
درهم آمیزد به موج این فتن
سجده ی شکرِ کسی آن سوترَک
از چنین بازی که دارد این فلک
بارالها دشمنت مغلوب شد
او ذلیل است و خدایا خوب شد
بر سر نی نینوا آورده اند
رافضی را از کجا آورده اند
زیر لب هم در میان قافله
در میان اشک و خون بی هر گله
شکر می گوید خدا را مرد نور
ای بلای عشق تو اوج حضور
من به کام عشق تو در سلسله
شکر و شادی ها فرای هلهله
این چه زیبایی است در اوج جنون
این چه مهمانی است در دریای خون
نی برآمد در کف هر هروله
بر سر دستان شادی هرمله
خنده ی تحقیر شمر و ابن سعد
بانگ مستانه به هر سو همچو رعد
آسمان پر خاش شان را می شنید
صبر گو می کرد و لب را می گزید
ای خدا این چیست این غوغای دون
بر سر نی این چنین رأس جنون؟
تو خدای صبر و احساس دلی
ای تو ثار الله … علی
بی تو من این صبر را پی می کنم
با تو تقدیر زمین طی می کنم
شهر، شهر شام ننگین یزید
نه، جهنم، در صدا ؛ «هل مِن مزید»
شهر آمد تا پذیرایی کند
بهر استقبال همپایی کند
کیست مهمان جمعی از آل رسول
پیش رو یک ماه در حال حلول
لیک رسم شام رسمی دیگر است
پیش مهمان نُزل هایی بهتر است
آمدند و گُل ز آتش ریختند
آتشی در قافله انگیختند
آن چه بر این کودکان آمد فرود
سنگ و چوب وآه و اخگر بود و دود
۱