لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
عکس پروفایل پلتفرم روانشناسی کودک آکامپ
۹۵ عضو

پلتفرم روانشناسی کودک آکام

مشاهده در اپلیکیشن بلهمشاهده در وب بله
۴ اسفند ۱۴۰۴
راه‌های تقویت مهارت‌های اجتماعی در کودک undefinedundefined
مهارت‌های اجتماعی از مهم‌ترین پایه‌های موفقیت کودک در مدرسه و زندگی آینده است. خبر خوب این است که این مهارت‌ها کاملاً قابل آموزش و تقویت هستند.
undefined بازی‌های گروهی: بازی با همسالان، نوبت گرفتن، همکاری و حل اختلاف را به کودک یاد می‌دهد.undefined الگوی رفتاری باشید: کودکان بیشتر از حرف، از رفتار ما یاد می‌گیرند. نحوه سلام کردن، عذرخواهی و همدلی شما مهم است.undefined تمرین گفت‌وگو در خانه: درباره احساساتش سؤال بپرسید و یادش بدهید احساسش را با کلمات بیان کند.undefined آموزش حل مسئله: به جای دخالت فوری در دعواها، کمکش کنید خودش راه‌حل پیدا کند.undefined تقویت اعتمادبه‌نفس: کودکِ مطمئن راحت‌تر ارتباط می‌گیرد.
یادتان باشد مهارت اجتماعی یک فرایند زمان‌بر است؛ با صبر، تمرین و حمایت، کودک شما کم‌کم در ارتباط گرفتن قوی‌تر می‌شود.🧩
undefined۲

۱۸

۱۹:۲۸

thumbnail
چطور با کودک درباره جنگ یا اخبار ناگوار صحبت کنیم؟

در شرایط بحران، مغز کودک مثل مغز بزرگسالان عمل نمی‌کند. سیستم عصبی او هنوز در حال رشد است و بخش هیجانی مغز (آمیگدالا) سریع‌تر از بخش منطقی تصمیم می‌گیرد. یعنی قبل از اینکه کودک «فکر» کند، «می‌ترسد».هدف ما در گفت‌وگو، فعال نگه داشتن قشر پیش‌پیشانی (بخش منطقی) و آرام کردن سیستم هشدار مغز است.
وقتی کودک می‌پرسد «ما می‌میریم؟»
undefined کودک: «مامان ما هم می‌میریم؟»undefined پاسخ تنظیم‌گر:«الان ما در جای امنی هستیم. بزرگ‌ترها دارن تلاش می‌کنن مراقب باشن. اگر اتفاقی بیفته من کنارتم و مراقبتم.»
چرا این پاسخ درست است؟امنیت فعلی را تأکید می‌کند و آمیگدالا را آرام می‌کند.وعده غیرواقعی نمی‌دهد.حضور والد را به عنوان پایگاه امن عصبی تثبیت می‌کند.
پاسخ اشتباه: «نه! اصلاً همچین چیزی ممکن نیست.»اگر بعداً کودک خلافش را ببیند، اعتماد هیجانی آسیب می‌بیند.
وقتی می‌پرسد «چرا جنگ شده؟»
undefined کودک: «چرا جنگ شده؟»undefined پاسخ متناسب با سن پایین:«گاهی بزرگ‌ترها با هم اختلاف پیدا می‌کنن و بلد نیستن درست حلش کنن. ولی خیلی آدم‌ها هم هستن که تلاش می‌کنن اوضاع بهتر بشه.»
تحلیل نورو:کودکان تفکر انتزاعی کامل ندارند. توضیح پیچیده سیاسی، مغز را بیش‌تحریک می‌کند و اضطراب را بالا می‌برد.سادگی باعث احساس کنترل بیشتر می‌شود.
وقتی می‌ترسد خانه خراب شود
undefined «اگه خونه‌مون خراب بشه چی؟»undefined «الان چنین چیزی اتفاق نیفتاده. ما برنامه داریم اگر لازم شد چیکار کنیم. مهم اینه که با هم هستیم.»
چرا «برنامه داریم» مهم است؟احساس کنترل یکی از کلیدهای آرامش سیستم عصبی است. حتی دانستن اینکه برنامه‌ای وجود دارد، سطح استرس را پایین می‌آورد.
وقتی کودک می‌گوید «خیلی می‌ترسم»
undefined «من خیلی می‌ترسم…»undefined «طبیعیه بترسی. منم بعضی وقت‌ها نگران می‌شم. بیا با هم چند نفس عمیق بکشیم.»
تنظیم مشترک یعنی مغز کودک از طریق آرامش والد تنظیم می‌شود.صدای آرام، تماس چشمی و نفس عمیق پیام «امن هستی» را به مغز می‌فرستد.
تمرین ساده تنفسی۴ ثانیه دم۴ ثانیه نگه داشتن۶ ثانیه بازدمبازدم طولانی‌تر سیستم آرام‌سازی بدن را فعال می‌کند.
درباره اخبار چه کنیم؟
undefined «چرا تلویزیون همش خبرای بد نشون میده؟»undefined «خبرها درباره اتفاق‌های مهم حرف می‌زنن، ولی زندگی فقط همین‌ها نیست. ما می‌تونیم کمتر ببینیم.»
تماشای مکرر تصاویر بحران، مغز کودک را در وضعیت خطر دائمی نگه می‌دارد. کاهش مواجهه یعنی کاهش تحریک سیستم هشدار.
اصول طلایی بر اساس عصب‌شناسی رشد
کوتاه و ساده حرف بزنیداول احساس را تنظیم کنید بعد اطلاعات بدهیدامنیت فعلی را یادآوری کنیدحضور فیزیکی و تماس ملایم داشته باشیدروتین روزانه را حفظ کنید چون پیش‌بینی‌پذیری باعث آرامش می‌شوداز قول‌های غیرواقعی بپرهیزید
نشانه‌های استرس عصبی در کودک
بدخوابیچسبندگی شدیدپرخاشگری ناگهانیدرد شکم یا سردرد بدون علت پزشکیسکوت و کناره‌گیری
این‌ها بدرفتاری نیست؛ پیام‌های سیستم عصبی هستند.
فراموش نکنید…
هدف ما این نیست که جهان را بی‌خطر نشان دهیم.هدف این است که کودک بداند خطر ممکن است وجود داشته باشد، اما تنها نیست و یک بزرگسال امن کنار او حضور دارد.
در بحران، مهم‌ترین داروی روان کودک، سیستم عصبی تنظیم‌شده والد است. undefined

۲۲

۱۹:۴۷

۵ اسفند ۱۴۰۴
thumbnail

۱۸

۲۱:۲۹

undefined چرا کودک من بیشتر روی چیزهای بد گیر می‌کند؟
تا حالا دقت کردید؟
یک روز کامل خوب گذشته،اما کودک شما فقط روی همان یک اتفاق ناراحت‌کننده تمرکز می‌کند.
یا یک جمله کوچک از معلم،ساعت‌ها ذهنش را درگیر می‌کند.
این طبیعی است.
مغز کودک (و البته مغز همه ما)برای «بقا» طراحی شده — نه برای خوشحال بودن دائمی.
مغز مثل یک رادار قوی،مدام دنبال خطر می‌گردد.
و برای مغزِ در حال رشدِ کودک،یک اشتباه کوچک،یک دعوای کوتاه،یا حتی اخم یک دوستمی‌تواند «تهدید» به نظر برسد.
در این لحظه سیستم هشدار فعال می‌شود:
ضربان قلب بالا می‌رودفکرها تندتر می‌شوندو ذهن وارد چرخه‌ی «اگه دوباره این اتفاق بیفته چی؟» می‌شود.
به همین دلیل است که:
undefined اتفاق‌های خوب سریع رد می‌شونداما اتفاق‌های ناراحت‌کننده بارها و بارها مرور می‌شوند.
این نشانه ضعیف بودن کودک نیست.
نشانه این است که مغزش دارد تلاش می‌کند او را ایمن نگه دارد.
کاری که ما به عنوان والد می‌توانیم بکنیم چیست؟
undefined کمک کنیم نام احساسش را بگذاردundefined تجربه‌اش را کوچک نکنیمundefined به جای گفتن «بی‌خیال»، بگوییم «می‌فهمم اذیت شدی»undefined با آرامش خودمان، سیستم عصبی او را تنظیم کنیم
کودکی که احساس امنیت کند،کم‌کم یاد می‌گیرد که همه اشتباه‌ها خطر نیستند.
و این‌جا است که تاب‌آوری ساخته می‌شود. undefined

۲۴

۲۱:۲۹

۷ اسفند ۱۴۰۴
thumbnail
مغز کودک شما چطور کار می‌کند؟
خیلی وقت‌ها می‌پرسیم:چرا اینقدر زود عصبانی می‌شود؟چرا می‌داند کار اشتباه است اما تکرار می‌کند؟چرا تمرکزش کم است؟
پاسخ خیلی وقت‌ها در ساختار مغز کودک است. مغز او هنوز در حال رشد است.
سه بخش مهم که رفتار کودک را شکل می‌دهند:
Prefrontal Cortex (قشر پیش‌پیشانی)این بخش جلوی مغز قرار دارد و مسئول تصمیم‌گیری، کنترل تکانه، برنامه‌ریزی و تنظیم رفتار است.این قسمت تا نوجوانی کامل نمی‌شود، بنابراین طبیعی است که کودک در کنترل خشم یا صبر کردن مشکل داشته باشد.
Amygdala (آمیگدالا)مرکز پردازش هیجان‌ها، به‌ویژه ترس و خشم است.در کودکان فعال‌تر عمل می‌کند، به همین دلیل واکنش‌های احساسی شدیدتر دیده می‌شود. وقتی کودک ناگهان گریه می‌کند یا می‌ترسد، آمیگدالا فعال شده است.
Hippocampus (هیپوکامپ)نقش اصلی در یادگیری و حافظه دارد.اگر کودک تحت استرس زیاد باشد، عملکرد این بخش کاهش پیدا می‌کند و یادگیری سخت‌تر می‌شود.
پس وقتی با رفتارهای هیجانی، بی‌صبری یا حواس‌پرتی روبه‌رو می‌شوید، به یاد داشته باشید که این‌ها بخشی از فرآیند رشد مغز هستند.
کودک شما «بدرفتار» نیست.مغز او هنوز در حال تکامل است و با آرامش و ارتباط امن، بهتر رشد می‌کند.

۲۵

۱۲:۴۲

۲۰ اسفند ۱۴۰۴
در شرایط جنگ و بحران، اولین چیزی که آسیب می‌بیند «حس امنیت روانی» است. مغز انسان طوری طراحی شده که در خطر سریع وارد حالت هشدار می‌شود. به همین دلیل ممکن است این علائم را تجربه کنید:بی‌خوابی، نگرانی مداوم، چک کردن مکرر اخبار، تپش قلب یا زود عصبانی شدن.
چند کار ساده می‌تواند به مغز کمک کند آرام‌تر شود:محدود کردن زمان دیدن اخبار (مثلاً روزی دو بار)نفس عمیق و آهسته برای چند دقیقهصحبت با یک دوست یا عضو خانوادهحفظ یک برنامه ساده روزانه مثل خواب و غذا در ساعت مشخص
یادتان باشد: احساس اضطراب در بحران «طبیعی» است. بدن شما فقط تلاش می‌کند از شما محافظت کند.

۳۷

۱۴:۴۹

۲۱ اسفند ۱۴۰۴
۳۰ روش برای خودتنظیمی والد و کودک در بحران‌هایی مثل جنگ
در شرایط بحران، مهم‌ترین نیاز کودک «حس امنیت» است. کودک قبل از هر چیز به آرامش والد نگاه می‌کند. اگر والد بتواند هیجانات خود را تنظیم کند، کودک هم راحت‌تر آرام می‌شود. این چند راهکار می‌تواند کمک‌کننده باشد:
بخش اول: خودتنظیمی والدین
۱. چند نفس عمیق بکشید (۴ ثانیه دم، ۶ ثانیه بازدم). ۲. قبل از هر واکنش چند ثانیه مکث کنید. ۳. میزان دنبال کردن اخبار را محدود کنید. ۴. با یک دوست یا عضو خانواده درباره احساساتتان صحبت کنید. ۵. احساسات خود را نام ببرید: «الان مضطربم». ۶. به خود یادآوری کنید حضور آرام شما برای کودک حیاتی است. ۷. از تکنیک زمین‌گیری استفاده کنید (۵ چیز ببینید، ۴ چیز لمس کنید...). ۸. بدن خود را شل کنید؛ مخصوصاً شانه‌ها و فک. ۹. یک برنامه ساده روزانه برای خانواده داشته باشید. ۱۰. خواب و غذا را تا حد امکان منظم نگه دارید. ۱۱. کمی فعالیت بدنی انجام دهید (راه رفتن، کشش). ۱۲. از جملات آرام‌کننده با خود استفاده کنید: «الان در این لحظه امن هستیم». ۱۳. چند دقیقه سکوت، دعا یا مدیتیشن داشته باشید. ۱۴. احساس ترس یا ناراحتی خود را سرزنش نکنید. ۱۵. اگر خیلی مضطرب هستید، قبل از صحبت با کودک کمی زمان بگیرید.
بخش دوم: کمک به تنظیم هیجان کودک
۱۶. با صدای آرام و تماس چشمی با کودک صحبت کنید. ۱۷. کودک را در آغوش بگیرید یا تماس بدنی آرام‌بخش داشته باشید. ۱۸. احساس او را تأیید کنید: «می‌فهمم ترسیدی». ۱۹. توضیح کوتاه و متناسب با سن کودک بدهید. ۲۰. به او بگویید چه کارهایی برای حفظ امنیت انجام می‌شود. ۲۱. تا حد امکان روال‌های روزمره (غذا، خواب، بازی) را حفظ کنید. ۲۲. نقاشی و بازی را برای تخلیه احساسات تشویق کنید. ۲۳. تمرین تنفس ساده با کودک انجام دهید (مثل فوت کردن شمع خیالی). ۲۴. با هم قصه یا داستان آرام‌بخش بخوانید. ۲۵. امکان تماس با افراد امن خانواده را فراهم کنید. ۲۶. کودک را از دیدن اخبار و تصاویر ترسناک دور نگه دارید. ۲۷. یک «جعبه آرامش» درست کنید (اسباب‌بازی مورد علاقه، کتاب، نقاشی). ۲۸. به کودک مسئولیت‌های کوچک بدهید تا احساس توانمندی کند. ۲۹. قبل از خواب فعالیت‌های آرام انجام دهید (قصه، موسیقی ملایم). ۳۰. مرتب به کودک یادآوری کنید: «من کنارت هستم و مراقبت می‌کنم».
کودکان در بحران بیشتر از هر چیز به «حضور امن و آرام والد» نیاز دارند.

۱۴۳

۸:۲۵

در زمان بحران، مغز انسان تمایل دارد بدترین سناریوها را تصور کند. این یک مکانیسم قدیمی بقاست.
اما وقتی مدام به فاجعه‌های احتمالی فکر می‌کنیم، بدن وارد استرس طولانی‌مدت می‌شود.
چند راه برای کنترل این چرخه فکری:اطلاعات را فقط از منابع معتبر بگیریدزمان مشخصی برای فکر کردن به اخبار تعیین کنیدفعالیت‌های ساده انجام دهید (مرتب کردن خانه، پیاده‌روی کوتاه، بازی با کودک)ذهن را به «کارهای قابل انجام امروز» برگردانید
تمرکز روی چیزهایی که تحت کنترل ما هستند، احساس قدرت و آرامش بیشتری ایجاد می‌کند.

۲۳

۲۰:۳۵

۲۷ اسفند ۱۴۰۴
*میان این‌همه هیاهو، به روانِ خود و فرزندانتان پناهگاهی امن هدیه دهید... undefined

استرس اخبار و تنش‌های محیطی، آرامش بزرگسالان و کودکان را نشانه گرفته است. نیاز نیست این بار روانی را به تنهایی به دوش بکشید.

خدمات غیرحضوری
پلتفرم روانشناسی آکام:

undefined دپارتمان تخصصی
کودک و نوجوان
undefined دپارتمان تخصصی
بزرگسال
undefined جلسات کاملاً
تلفنی و انلاین* (بدون نیاز به رفت‌وآمد)



ارتباط مستقیم در روبیکا و بله: @akampsy14شماره تماس : 0912074989109212862315

۱۸

۹:۳۰

۲۴ خرداد
گاهی شوخی‌هایی که بزرگ‌ترها با خنده می‌گویند، برای یک کودک اصلاً خنده‌دار نیست.
مثلاً وقتی مهمان‌ها می‌آیند و به کودک می‌گویند: «اگر شیطونی کنی، می‌گم پلیس بیاد ببرت!»
یا با خنده می‌گویند: «بیا بدمت به این آقا، ببره خونه‌ش!»
شاید برای بزرگ‌ترها فقط یک شوخی باشد، اما برای یک کودک، این جمله می‌تواند واقعی به نظر برسد.
کودک هنوز دنیا را مثل ما نمی‌فهمد. او نمی‌داند که این فقط یک حرف برای خندیدن است. در ذهن او ممکن است این سؤال شکل بگیرد:
«نکنه واقعاً منو ببرن؟» «نکنه مامان و بابام اجازه بدن منو ببرن؟»
در چنین لحظه‌هایی، چیزی که آسیب می‌بیند فقط احساس کودک نیست؛ بلکه *احساس امنیت او در کنار والدینش* است.
کودک باید بداند که والدینش پناه امن او هستند، نه کسانی که ممکن است او را به دیگران بسپارند.
شوخی‌هایی که پایه‌شان ترساندن یا تهدید کودک است، گاهی بیشتر از آنچه فکر می‌کنیم در دل او می‌مانند.

۴

۱۳:۵۸