.در استراتژى بررسى مى كنيم كه كدام كارها ارزش انجام دادن دارند؛در برنامه ريزى به اين موضوع مى پردازيم كه چگونه كارها را بهتر انجام دهيم.من در دوره ليدرمنت به اين موضوع پرداختم كه استراتژى و برنامه ريزى ضمن تفاوت، مكمل هم هستند.
۱مشاور دلسوز يا مشاور بى خيال؟چرا لحن مشاور گاهى تند مى شود؟امروز یکی از مدیرانی که مدتی است مشاورش هستم، پستی در اينستا فرستاد و پیامی نوشت که برايم بسیار ارزشمند بود.او كه از مديران موفق و پيشرو است، نوشته بود: «خیلی جاها لحنت تند بوده و حتی من را عصبی کرده، اما این تندی از دلسوزی بوده است» و تشکر کرد.این دقیقا همان نقطه ای است که برخى مديران و مشاوران به آن بى توجه هستند!
مشاوری یعنی توانایی دیدن خطر، قبل از آنکه بحران خودش را نشان بدهد!یعنی وقتی همه چیز ظاهرا خوب است، مشاور انحراف را ببیند.یعنی وقتی همه در حال تعریف و تایید هستند، مشاور جرات كند و حقیقت را بگوید.یعنی اگر لازم شد، هشدار دهد، مخالفت كند، بایستد و حتی هزینه بدهد.
ما اگر مى گوييم مدير بايد استراتژى داشته باشد، استراتژى مشاور هم همين است؛ دلسوزى و صداقت و صراحت!
من در سال های گذشته کنار رشد و موفقیت ده ها کسب و کار بوده ام.در این مسیر یک واقعیت را بارها دیده ام:کسب و کارها معمولا ناگهان پيروز يا يك دفعه نابود نمی شوند؛ من در اينجا به موفقيت نمى پردازم ... بنظرم نقش مشاور در جلوگيرى از خطا و شكست بيشتر مهم است؛ و مهم اينجاست كه مدير و بيزينس را كه از یک رشته تصمیم اشتباه ضربه می خورند آگاه كند:از جوگیری و ندیدن واقعیت هااز توسعه بی منطق و بی تحقیقاز استراتژی خطااز تبلیغات و ماركتينگ غلطاز محاسبه سود و قیمت گذاری اشتباهاز بى نظمى مالىاز عدم بهره وری و هزینه های بیخودیاز انتخاب های غلط در نیروی انسانیو از آدم هایی که به جای حقیقت، فقط «تایید» تحویل مدیر می دهند.
اینجاست که نقش مشاور واقعی مشخص می شود.مشاور واقعی قرار نیست فقط آرامش بدهد؛ قرار است آگاهی بدهد.قرار است اگر لازم شد، زنگ خطر را بلندتر از بقیه به صدا دربیاورد.
مشاور خوب سعى مى كند هر جا احساس کرد، مسیر اشتباه است، بگويد!هر جا لازم بود هشدار دهد و محکم بگويد حتی اگر خوشایند نبوده باشد.
طبعا مدیرانی هم هستند که به هر دلیل، تحمل یا پذیرش شنیدن حقیقت را ندارند.واقعیت این است که برخی هشدار را جدی می گیرند و مسیر را اصلاح می کنند، و برخی هم نه؛ و هزینه اش را دیرتر، اما سنگین تر می پردازند.
هر چند مشاور حرفه اى همیشه از شکست هایی که قبلا پیش بینی کرده و مدیر به آن بی توجهی کرده، عمیقا ناراحت مى شود...
پس آقای مدیر، اگر مشاورت گاهی صریح است،اگر بی پرده هشدار می دهد و با بعضی تصمیم هایت موافق نیست، اگر لحنش تند است،بدان که احتمالا او از همه اطرافيانت دلسوزتر است.
۲
معجزه اى در كار نيست!
۱معجزه ای در کار نیست! باید حرکت کردچرا در جهان امروز برنامه، استراتژی و تلاش درست از هر شانس، انتظار و معجزه ای قوی تر است؟خیلیها هنوز ته دل شان منتظر یک اتفاقاند:یک تماس، یک آشنا، یک موج بازار، یک خبر خوب، یک سرمایه ناگهانی… یک «معجزه».اما حقیقت این است: برای ۹۹ درصد ما، معجزهای قرار نیست رخ بدهد.
جهان امروز به آدمهای منفعل، جایزه نمیدهد؛ بلکه به آدمهای در حال حرکت، فرصت میدهد.چرا در یک خانواده، یکی اوج میگیرد و یکی زمین میماند؟خیلی وقتها دو نفر: در یک خانه بزرگ میشوند، در یک شهر زندگی میکنند و حتی امکانات مشابه دارنداما یکی جلو میافتد و دیگری جا میماند. چرا؟چون تفاوت اصلی اینجاست: یکی مسئولیتپذیر میشود، یکی قربانیمحور. یکی مهارت میسازد، یکی فقط آرزو میکند. یکی ارتباطات میسازد، یکی منزوی میشود . یکی از شکست یاد میگیرد، یکی از شکست له میشود. یکی ریتم ثابت دارد، یکی موجی و احساسی است!شانس، رانت، ارث… واقعیت هست؛ اما برای «اکثریت» نسخه نیست!بعضیها با: ارث، رانت، سهمیه، ارتباطات خاص و سرمایهی خانوادگی یک مسیر میان بر دارند. اما سؤال مهم این است: آیا اینها برای اکثر مردم امکان پذیر است؟ اگر کسی زندگی اش را بر پایهی امید به این عوامل بچیند، معمولا دچار حس بی عدالتی و خشم و بی حرکتی می شود! و حتی فرصتهایی که در اختیار خودش بوده را از دست می دهد!حتی در بحران هم بعضیها رشد میکنند؛ چون منتظر معجزه نیستنددر همین یک سال گذشته، با وجود فشارها، نااطمینانی ها و فضای جنگی و اقتصادی، باز هم میبینیم: کسانی فروش شان را بالا بردهاند؛ کسانی مهارت یاد گرفته اند و شغل بهتر گرفته اند؛ و سازمانهایی بوده اند که سهم بیشتری از بازار گرفته اند و موفق تر شده اند.تفاوت اینها چیست؟افراد موفق به جای اینکه بپرسند «کی درست میشود؟»، پرسیدند «من چه کاری از دستم برمیآید؟»اگر معجزه ای در کار نیست، پس چه کنیم؟باید هدف گذاری کنیم. هدف واقعی و ملموس و قابل دسترسی و قابل اندازه گیریباید استراتژی بنویسیم. بدانیم چه کارهایی باید بکنیم و چه کارهایی را نباید بکنیم.اگر کسب و کاری داریم باید دقیقا بدانیم مخاطب ما کیست؟ مزیت ما چیست؟ و ما چه خلایی را پر می کنیم؟باید روی خودمان و توسعه فردی مان کار کنیم. آموزش ببینیم و مهارت هایمان را بالا ببریم.باید بازخورد بگیریم و بازخورد دهیم و از اشتباهات و شکست ها درس بگیریم. در مجموع باید بدانیم که جهان برای ما معجزه نخواهد کرد، ماییم که می توانیم برای خودمان معجزه کنیم و محیط اطراف فقط برای آدمهای آماده و در حال اقدام، فرصت می دهد که اگر می توانند و واقعا می خواهند استفاده کنند.@ali_nazemzadeh
۲اگر در گذشته، مزیت رقابتی ما سرمایه، تجهیزات، تکنولوژی و... بوده، امروز علاوه بر اینها تفکر مدیریتی مهم است. تفکر مدیر از کجا می آید: از آینده نگری، از چشم انداز، از استراتژی، از هدفگذاری و این کیفیت تصمیم ها است که تفاوت و تمایز یک مدیر یا سازمان را ایجاد می کند.
بخشی از دوره لیدرمنت@ali_nazemzadeh
بخشی از دوره لیدرمنت@ali_nazemzadeh
.همه برنامه و استراتژی دارند، تا وقتی که اولین مشت توی صورتشان بخورد!
این جمله معروف مایک تایسون، قهرمان بوکس جهان، شاید بهترین توصیف برای وضعیت امروز کسب و کارهای ایرانی باشد. در شرایط ثبات، نوشتن استراتژی، بیزینس مدل، طراحی سیستم فروش، تدوین برنامههای بازاریابی و ساختار سازمانی کار سختی نیست. همه چیز روی کاغذ زیباست و به نظر میرسد استراتژی ها دقیق کار میکنند؛ اما این روند فقط تا زمانی ادامه دارد که رینگ مسابقه آرام است و شرایط کسب و کار، غیر بحرانی!
واقعیت این است که در دوران بحران و نوسان، استراتژیهای ایستا نه تنها کارآمد نیستند، بلکه به بزرگترین تله مرگبار سازمانها تبدیل میشوند.
مختصات امروز بازار ایران: زیستن در وضعیت تعلیق است!
امروز سیاست و اقتصاد ایران در یکی از پیچیدهترین دوره های خود به سر میبرد؛ وضعیتی که میتوان آن را «تعلیق استراتژیک» نامید.نه جنگ است و نه صلح، نه فروپاشی کامل است و نه ثبات و گشایش. نقدینگی در بازار رسوب کرده است و دچار رکود تورمی هستیمپول به سختی گردش میکند و رفتارهای خرید مردم به شدت محافظهکارانه شده است.افول ارزش ریال، افق دید را کور کرده استریال در کمترین ارزش خود در طول تاریخ و در کل کشورهای دنیا به سر می برد! با کاهش بیسابقه ارزش پول ملی، برنامهریزیهای میان مدت و بلندمدت جرات و جسارت خود را از دست دادهاند.فرهنگ خرید اعتباری و قسطی رواج یافته و تقاضا به سمت خریدهای تعهدی و اقساطی رفته است،
در چنین مختصاتی، اصرار بر استراتژیهای پیش از بحران، حتما اشتباه است!اگر امروز روشهای قیمتگذاری، زنجیره تامین، شیوه جذب نیرو و کانالهای بازاریابی خود را بازتعریف نکنید، محکوم به حذف هستید.
برای بقا و سپس رشد در این شرایط، باید در تمام ارکان کسب و کار یک «نگاه نو» و منعطف تزریق شود. اينجاست كه مرز میان «مدیران واقعی» و «مدیران روزهای خوب» مشخص می شود. در شرایط امروز ایران، موفقیت سهم کسانی نیست که قوی ترین مشتها را دارند؛ سهم کسانی است که یاد گرفتهاند چگونه پس از خوردن اولین مشت، گارد خود را تغییر دهند، روی پاهایشان بایستند و استراتژی بازی را در لحظه بازنویسی کنند.
سيد على ناظم زاده مشاور استراتژى و توسعه كسب و كار@ali_nazemzadehwww.nazemzade.com
همه برنامه و استراتژی دارند، تا وقتی که اولین مشت توی صورتشان بخورد!این جمله معروف مایک تایسون، قهرمان بوکس جهان، شاید بهترین توصیف برای وضعیت امروز کسب و کارهای ایرانی باشد. در شرایط ثبات، نوشتن استراتژی، بیزینس مدل، طراحی سیستم فروش، تدوین برنامههای بازاریابی و ساختار سازمانی کار سختی نیست. همه چیز روی کاغذ زیباست و به نظر میرسد استراتژی ها دقیق کار میکنند؛ اما این روند فقط تا زمانی ادامه دارد که رینگ مسابقه آرام است و شرایط کسب و کار، غیر بحرانی!واقعیت این است که در دوران بحران و نوسان، استراتژیهای ایستا نه تنها کارآمد نیستند، بلکه به بزرگترین تله مرگبار سازمانها تبدیل میشوند.
مختصات امروز بازار ایران: زیستن در وضعیت تعلیق است!امروز سیاست و اقتصاد ایران در یکی از پیچیدهترین دوره های خود به سر میبرد؛ وضعیتی که میتوان آن را «تعلیق استراتژیک» نامید.
نه جنگ است و نه صلح، نه فروپاشی کامل است و نه ثبات و گشایش. نقدینگی در بازار رسوب کرده است و دچار رکود تورمی هستیمپول به سختی گردش میکند و رفتارهای خرید مردم به شدت محافظهکارانه شده است.افول ارزش ریال، افق دید را کور کرده استریال در کمترین ارزش خود در طول تاریخ و در کل کشورهای دنیا به سر می برد! با کاهش بیسابقه ارزش پول ملی، برنامهریزیهای میان مدت و بلندمدت جرات و جسارت خود را از دست دادهاند.فرهنگ خرید اعتباری و قسطی رواج یافته و تقاضا به سمت خریدهای تعهدی و اقساطی رفته است، در چنین مختصاتی، اصرار بر استراتژیهای پیش از بحران، حتما اشتباه است!اگر امروز روشهای قیمتگذاری، زنجیره تامین، شیوه جذب نیرو و کانالهای بازاریابی خود را بازتعریف نکنید، محکوم به حذف هستید.
برای بقا و سپس رشد در این شرایط، باید در تمام ارکان کسب و کار یک «نگاه نو» و منعطف تزریق شود. اينجاست كه مرز میان «مدیران واقعی» و «مدیران روزهای خوب» مشخص می شود. در شرایط امروز ایران، موفقیت سهم کسانی نیست که قوی ترین مشتها را دارند؛ سهم کسانی است که یاد گرفتهاند چگونه پس از خوردن اولین مشت، گارد خود را تغییر دهند، روی پاهایشان بایستند و استراتژی بازی را در لحظه بازنویسی کنند.سيد على ناظم زاده مشاور استراتژى و توسعه كسب و كار@ali_nazemzadehwww.nazemzade.com
۳
تولید مشاور در 5 ساعت!
تولید مشاور در 5 ساعت بدون نیاز به تجربه و دانش!چند روز قبل یک متن آگهی کانال در بله دیدم که برایم عجیب بود. متنش را اینجا می آورم:((می خوای مشاور فروش بشی؟ بیا کانال من!من براتون مینویسم که برای اینکه بتونید از این روش درآمد داشته باشید، باید چه شرایطی رو داشته باشید. خودتون تیک بزنید و نتیجه بگیرین ۱. سطح تحصیلات= تحصیلات خاصی نمیخواد ،کافیه بلد باشید یک سری فرم پر کنید(این فرمها در اختیارتون قرار میگیره) ۲.سطح دانش و تکنولوژی= کلا اینکار به تکنولوژی خیلی کاری نداره! نه نیاز به کامپیوتر دارید، نه هیچی! یه گوشی دستتون اونم برای هماهنگی جلسات! ۳.چقدر زمان میبره؟ = شما برای شروع میتونید بین ۵ تا ۱۰ ساعت وقت بزارید(هر چی تجربه و مهارتتون بالاتر بره، سرعت انجام کارتون سریعتر میشه و توی زمان، صرفه جویی میکنید))... خیلی جالبه!
مشاوره به نظر من، صرفاً یک شغل نیست؛ یک مسئولیت سنگین، اثرگذار و خطیر است. یک مشاور باید ستونهای تخصص، تسلط، تجربه و دانش عمیق را در خود داشته باشد تا بتواند مسیر یک سازمان را تغییر دهد.اما متأسفانه در سالهای اخیر، شاهد پدیدهای هستیم که من آن را «ابتذال مشاوره» مینامم...
من صحبت از مشاوران جوان و مشتاقی نمی کنم که در مسیر یادگیری هستند و ادعای بیهوده نمی کنند... ان شاء الله موفق باشند و رشد کنند.با بحثهای تکراری درباره مدرک تحصیلی و نوشتن مقاله و کتاب و ترجمه قلابی هم کاری ندارم... امیدوارم این بساط زودتر جمع شود!درباره برخی مشاورین و مدرسینی که با شوآف یا پرسنال برندینگ می توانند از بعضی مدیران، پولهای کلان بگیرند و کاری هم برایشان نمی کنند، گفتگو نمی کنم... نوش جانشان!بحث من سر چیزی است که کم کم در حال مدشدن است: تولید مشاور در چند ساعت و چند روز!ما که 15-20 سال در این صنعت هستیم، هنوز اجازه نمی دهیم کسی به ما استاد بگوید! هنوز از خود میپرسیم: «آیا من واقعاً یک مشاور کامل هستم؟» و بر این اساس مدام هم در حال یادگیری هستیم. اما چطور ممکن است کسی تصور کند بدون سواد، بدون تجربه و بدون تلاش، میتواند در نقش یک مشاور کسب و کار ظاهر شود؟شاید این ها محلی از اعراب ندارند،شاید بازار تشنه این مدلهای سطحی است…شاید هم من زیادی سخت گیر هستم و نباید سخت بگیرم!
شما چه فکر میکنید؟ آیا می پذیرید که هر کسی با یک گوشی موبایل، مشاور نامیده شود؟و آیا بازار به سمت تخصصی شدن میرود یا به سمت سطحینگری؟@ali_nazemzadeh
۲