بازارسال شده از
یکی از بهترین توصیههای چند قرن اخیر که میشد به دو جین از مسئولان سابق و سلبریتیها و ورزشکاران یک کشور کرد را آقای لیلاز در چند کلمه خیلی ساده و مختصر گفت؛«ممکن است در جنگی که صد در صد حق با ماست خوب نتوانیم دفاع کنیم، ولی زر که میتوانیم نزنیم»
#وحید_اشتری
@ghabl_enghelabبازارسال شده از
بازارسال شده از
دلم برای امام حسین(ع) تنگ شدهویدیویی از شهید حامی صادقی از شهدای مدرسه شجره طیّبه میناب و فرزند شهید ندا صلحیزاده از معلمان این مدرسه که در حمله آمریکا به شهادت رسیدند.
@Fars_plus
بازارسال شده از
بازارسال شده از
آخرین شهروندِ کشوری که دیگر وجود نداشت!مکان: ایستگاه فضایی «میر» زمان: زمستان ۱۹۹۱
🟢 «سرگئی کریکالف» چمدانش را بسته بود تا بعد از ۵ ماه مأموریت فضایی، به زمین برگردد و دخترِ یکسالهاش را در آغوش بگیرد. اما ناگهان پیامِ رادیوییِ عجیبی از مسکو رسید:
- «سرگئی... ما نمیتوانیم تو را برگردانیم. کشوری که تو را به فضا فرستاد، دیگر وجود ندارد!»️ تصور کنید بیرون از سیاره زمین در حال بازگشت به خانه این خبر را دریافت کنید! طنز تلخیست، نه؟!در همان چند ماه، اتحاد جماهیر شوروی روی زمین فروپاشیده بود و به چند کشور تقسیم شده بود... اقتصاد نابود شده و پایگاهِ فرود، حالا در کشورِ جدیدی (قزاقستان) بود که برای اجازه فرود، پولِ کلانی میخواست!
🟡 و قسمت مسخره داستان این بود که روسیه جدید پولی نداشت! رادیو قطع شد و سرگئی در تاریکیِ بیانتهایِ فضا، واردِ کشندهترین شکنجهیِ روانیِ جهان شد: «بلاتکلیفیِ مطلق».
آدمها میتوانند اخبارِ بد را تحمل کنند، اما انتظار و بلاتکلیفی، روان را متلاشی میکند. به او میگفتند: «شاید ماهِ بعد... معلوم نیست، فقط صبر کن.»..
سرگئی میدانست که اگر غصه بخورد و چشمانتظارِ اخبارِ زمین بماند، در آن لولهیِ فلزی دیوانه خواهد شد. پس کاری کرد که تنها راهِ زنده ماندن در بلاتکلیفی است: او «روتینهایِ کوچک» را جایگزینِ امیدهایِ واهی کرد...
او هر روز سرِ ساعت بیدار میشد، دو ساعت روی تردمیل میدوید تا عضلاتش تحلیل نرود، فیلترهایِ اکسیژن را تمیز میکرد و با تجهیزاتِ خراب ور میرفت. او ایستگاه را زنده نگه داشت. سرگئی به جایِ نگاه کردن به سیاهیِ ترسناکِ فضا، فقط حواسش به سفت کردنِ پیچ و مهرههایِ جلویِ دستش بود...
سرانجام، بعد از "" ۳۱۱ روز "" بلاتکلیفی، یک سفینهیِ آلمانی با پرداختِ هزینهها او را برگرداند
سرگئی در بزرگترین بلاتکلیفیِ تاریخ زنده ماند، چون اجازه نداد بلاتکلیفی بیرون، روانِ درونش را متوقف کند..._
نامهای کوتاه به تویی که این قصه را میخوانی:این روزها در ایران، خیلی از ما دقیقاً شبیهِ سرگئی شدهایم؛ اقتصاد بیثبات است، سایه جنگ بر سر ما و قیمتها هر روز تغییر میکنند، آیندهیِ شغلیمان در ابهام است و مدام منتظریم ببینیم «بالاخره چه میشود؟».
این بلاتکلیفیِ کشنده باعث شده خیلیهایمان در «اتاقِ انتظارِ زندگی» بپوسیم؛ پروژهها را نصفه رها کنیم، یادگیری را متوقف کنیم و فقط در شبکههای اجتماعی اخبار را ببلعیم تا شاید روزنهای پیدا شود.اما دوست جوان و دوست میانسال من! وقتی همهچیز در تعلیق است، تو معلق نمان! تو نمیتوانی قیمتِ دلارِ فردا صبح یا اخبارِ خاورمیانه را کنترل کنی، اما میتوانی مهارتت را ارتقا دهی. تو نمیتوانی زمانِ رسیدنِ «سفینهیِ نجات» را تعیین کنی، اما میتوانی فیلترِ روانت را تمیز نگه داری... تو نمیتوانی جلویِ طوفانِ تورم را در این شرایط خاص بگیری یا تیترهایِ اخبار را عوض کنی... اما هنوز دستانِ گرمی داری که میتوانی با آنها گلدانِ تشنهیِ اتاقت را آب بدهی یا دستِ عزیزت را بگیری... پیچ و مهرههایِ کوچکِ زندگیِ خودت را سفت کن، نگذار سرمایِ بیرون، چراغِ ایستگاهِ روانت را خاموش کند. تو فقط با لجاجتی باشکوه ادامه بده...️ این بلاتکلیفی ابدی نیست. بالاخره این سفینهیِ سرگردان هم به زمین مینشیند و جاذبهیِ زندگی، با عشق تو را در آغوش میکِشد و در گوشت زمزمه میکند: "دیدی تمام شد؟... چقدر دلمان برایت تنگ شده بود؛ خوشآمدی به خانه." 
بازارسال شده از
بازارسال شده از
